บทที่ 1210 เสียใจ

กู้ชูหน่วนหันเดินไปผลักประตูเปิดออก พร้อมพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจว่า “ไม่รู้”

เดินไปได้หลายก้าว นางก็ย้อนกลับมา

“ใช่ ช่วงหลายวันก่อนราชินีคิดอยากบำเรอซ่างกวนหมิงหลาง หลังจากนั้นก็จะดูดวิทยายุทธของเขา ข้าเข้าไปเสือก ช่วยชีวิตเขาไว้ แต่ซ่างกวนหมิงหลางมีพลังระดับสาม ราชินีไม่มีทางปล่อยเขาแน่ หากข้าเดาไม่ผิด สามวัน มากที่สุดแค่สามวัน หากซ่างกวนหมิงหลางยังไม่ได้ออกมาจากในวัง แม้แต่กระดูกของเขาพวกเจ้าก็จะหาไม่เจอ”

สีหน้าเจ้าบ้านซ่างกวนย่ำแย่ขึ้นมาทันที

กู้ชูหน่วนไปแล้ว

นางระมัดระวังตัวรอบๆตลอดว่ามีคนสะกดรอยตามมาไหม

คนของตระกูลซ่างกวนก็คอยปกป้องกู้ชูหน่วนอยู่อย่างลับๆ เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครรู้ว่าตระกูลซ่างกวนติดต่อกับกู้ชูหน่วน

หลังจากกู้ชูหน่วนไปแล้ว ผู้อาวุโสซ่างกวนชิงลุกขึ้นมา

เขาพูดขึ้นด้วยท่าทีหนักใจว่า “เจ้าบ้าน มู่หน่วนพูดความจริงหรือ?”

เจ้าบ้านซ่างกวนเหม่อลอย สั่งคนมารินน้ำชา

หากพิจารณาดูดีๆแล้ว ก็จะสามารถเห็นว่า มือของเขาที่ถือถ้วยน้ำชานั้นค่อนข้างสั่นเทา เพียงแต่เขาควบคุมไว้ได้ดีเท่านั้น

เขาพูดตอบอย่างไม่มีชีวิตชีวาว่า “เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“มู่หน่วนมีข้อน่าสงสัยมากมาย นางสามารถตายแล้วฟื้น และหลังจากตายแล้วฟื้นวิทยายุทธก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว หากไม่ใช่เพราะดูดเอาวิทยายุทธของคนอื่น นางจะไปถึงระดับห้าได้ภายในเวลาอันสั้นได้อย่างไร?”

เขาบำเพ็ญอย่างยากลำบากมาครึ่งค่อนชีวิต ก็ได้เพียงระดับห้าเท่านั้น

แต่นางล่ะ?

นางเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นเอง

“ข้าสัมผัสดูลมปราณของนาง พลังของนางล้วนบำเพ็ญมาด้วยตนเอง พลังที่ดูดมาจากคนอื่นนั้นมีน้อยมาก”

ซ่างกวนชิงพ่นลมหายใจเย็นออกมา พร้อมพูดขึ้นว่า “นางบำเพ็ญด้วยตนเองจริงหรือ?”