บทที่ 1255 ไม้ตาย

รองหัวหน้าเผ่าหันไปมองดูเวินเส้าหยี บ่งบอกด้วยสายตาว่าราชินีตัวปลอมเป็นใคร

เวินเส้าหยีเข้าสู่ภวังค์ครุ่นคิด

เผ่าเทียนเฟิ่นกับเผ่าหยกมีความแค้นต่อกัน

เผ่าเทียนเฟิ่นจะรับคนเผ่าหยกมาอยู่ด้วยได้อย่างไร?

ทันใดนั้น เหมือนเวินเส้าหยีคิดอะไรได้ขึ้นมา

“หัวหน้าเผ่า เจ้ารู้ว่านางเป็นใคร?”

“ไม่แน่ใจ ไม่เคยได้ยินว่าในเผ่ามีคนเผ่าหยก แต่....”

“แต่ว่าอะไร”

“แต่มีคนกวาดพื้นคนหนึ่งค่อนข้างพิเศษ คนชั้นสูงภายในเผ่ารังเกียจนางอย่างมาก กระทั่งเกลียดชังนาง ข้าเคยถามพวกผู้อาวุโสว่านางเป็นใคร พวกผู้อาวุโสไม่บอก เพียงแค่ไม่ให้ข้าไปหานาง เข้าใกล้นาง”

หากนางคือคนกวาดพื้นในเผ่าเทียนเฟิ่นคนนั้นจริงๆ งั้นทุกอย่างก็สมเหตุสมผล

คลั่กๆ....

ฮัวอิ่งกำหมัดแน่นจนเสียงกระดูกหักดังคลั่ก

“ขั้นสูงสุดระดับห้าคนหนึ่ง ขั้นต้นระดับหกคนหนึ่ง ขั้นสูงสุดระดับหกคนหนึ่ง เพ้ยๆ คิดแล้วก็น่าอร่อยมาก”

เห็นว่าคนที่มาร่วมพิธีบวงสรวงเทวดาฟ้าดินจากไปกันพอประมาณแล้ว กู้ชูหน่วนจึงส่งสายตา ให้พวกสัตว์อสูรรีบถอยหนีไป

สัตว์อสูรต่างพากันวิ่งหนี แล้วก็ชนถูกพวกทหารขุนนางที่เพิ่งถอยหนีไปเมื่อกี้อย่างจัง

“ปัง....”

“เฮ้ย นี่พวกมนุษย์เป็นอะไรกัน หนีไปแล้วยังจะกลับมาอีกทำไม?”

ทหารคนหนึ่ง พูดตอบอย่างหวาดกลัวว่า “มี... มีผี”

“กลางวันแสกๆ จะมีผีมาจากไหน? ข้าว่าเจ้าตาฝาดไปหรือเปล่า”

“มีผีจริงๆ ฆ่ายังไงพวกเขาก็ไม่ตาย น่ากลัวมาก มีคนตายเพราะพวกเขาอย่างมากมายแล้ว”

เพิ่งพูดเสร็จ อ๋องเสวี่ยฉิน พวกหลินเฟยที่เพิ่งปกป้องผู้คนหนีไป พากันถอยกลับมาอีกครั้ง

ข้างหน้ามีกลุ่มคนชั่วร้ายพุ่งกระโจนมาด้วยผมกระเซิง

ร่างกายคนพวกนั้นอาบไปด้วยเลือด สายตาแน่นิ่ง เห็นใครก็กัด

พวกทหารองครักษ์ฟาดฟันบนตัวของพวกเขา ก็ไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้ ยังคงพุ่งกระโจนใส่คน เหมือนอย่างผีดิบ