บทที่ 1254 เดาถูกทั้งหมด

เวินเส้าหยีก้าวเดินออกมาจากมุมสามเหลี่ยมที่ล้อมปกป้อง พร้อมพูดขึ้นมาอย่างน่าเกรงขามว่า “ทุกคนถอยออกไปให้หมด ห้ามเหลือไว้สักคน”

“หัวหน้าเผ่า”

“นี่คือคำสั่ง”

พวกผู้อาวุโสต่างหันไปมองรองหัวหน้าเผ่า

หากพวกเขาไปกันหมด แล้วหัวหน้าเผ่าจะทำยังไง?

พวกเขาไม่อยากไป แต่สายตาที่เต็มไปด้วยแววเตือนของเวินเส้าหยี

นี่เป็นคำสั่งตาย ไม่มีใครสามารถต่อรองขัดขืนกับคำสั่งตาย

รองหัวหน้าเผ่าเงียบไปสักพัก แล้วก็พูดขึ้นว่า “ฟังคำพูดของหัวหน้าเผ่า ผู้อาวุโสฉีผู้อาวุโสหง พวกเจ้าปกป้องทุกคนออกไปก่อน”

“รองหัวหน้าเผ่า”

“พวกเจ้าไม่ฟังคำสั่งข้า แม้แต่คำสั่งของหัวหน้าเผ่าก็จะไม่ฟังหรือ?”

ทุกคนกระทืบเท้าอย่างแรง

ต่อให้ไม่ยินยอมแค่ไหน ก็จำต้องถอยไปก่อน ไปรอรับพวกเขาอยู่ข้างนอก

คนของเผ่าเทียนเฟิ่นไปกันหมดแล้ว รองหัวหน้าเผ่ากลับไม่ไป เขายิ้มหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “หัวหน้าเผ่าอยู่ที่ไหน ข้าก็จะอยู่ที่นั่น ต่อให้วันนี้ต้องขัดคำสั่ง ข้าก็จะจากไปไม่ได้”

เวินเส้าหยีหันมายิ้มให้ แล้วก็ไม่บังคับ

ฮัวอิ่งไม่ได้ไล่ตาม เพียงดูอยู่อย่างสงบ ปล่อยให้พวกเขาหนีไปตามอำเภอใจ กระตุกมุมปากพร้อมพูดเสียดสีว่า

“หน่วยย่อยเผ่าเทียนเฟิ่น มีความภักดีกว่าหน่วยหลักอย่างมาก หน่วยหลักล้วนเต็มไปด้วยคนทรยศ เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ยอมหักหลังทุกอย่าง”

“เจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้รู้จักเผ่าเทียนเฟิ่นดีขนาดนี้”

ไม่เพียงรองหัวหน้าเผ่า เวินเส้าหยีกับกู้ชูหน่วนก็อยากรู้ว่านางเป็นใครกันแน่

ต่อหน้านาง พวกเขาเป็นเหมือนกบในกะลาที่ไม่รู้อะไรเลย

แต่นางกลับรู้เรื่องหมดทุกอย่าง

“พวกเจ้าอยากรู้ว่าข้าเป็นใคร ฮ่าๆ ข้าไม่บอกพวกเจ้าหรอก”

"……"

กู้ชูหน่วนปัดผมด้านหลังใบหูของตนเอง จงใจเยาะเย้ยนางเพื่อประวิงเวลา