บทที่ 132 เจ้าไม่ไป หรือจะให้ข้าไป

"บนร่างเขามีร่องรอยบาดแผลจากการร่วมรัก บนร่างเจ้ามีหรือไม่"

"แต่ข้าเหลือเสื้อแค่ตัวเดียวแล้ว ถ้าให้เขาไปจริงๆ ข้าจะมองหน้าคนอื่นได้อย่างไร"

กู้ชูหน่วนชี้ไปยังใบไม้ที่อยู่นอกวัดร้าง จากนั้นก็โยนเข็มให้เขาเล่มหนึ่ง"ข้างนอกมีใบไม้ตั้งมากมาย เย็บขึ้นมาอย่างง่ายๆแล้วสวมเอาไว้ก็ได้แล้ว ข้าไม่มีทางหัวเราะเยาะเจ้า"

มองเข็มเงินที่อยู่ในมือ เซียวหยู่เซวียนรู้สึกสับสนวุ่นวาย

"ที่นี่ไม่มีเส้นด้าย และเข็มเงินนี้ก็ใช้ในการฝังเข็ม ไม่สามารถร้อยด้ายได้ ข้าไม่สน ต่อให้ตีข้าให้ตายข้าก็ไม่ถอด ถ้าหากเรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของข้าคงป่นปี้หมด"

กู้ชูหนวนยกมือขึ้นกอดอก เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม "เสื้อนอกของข้าก็พันแผลให้เขาไปแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่หนึ่งตัว เจ้าไม่ถอด หรือจะให้ข้าถอด"

"แต่ ……แต่ยังมีฝูกวงอยู่มิใช่หรือ รอให้เขากลับมาแล้วถอดของเขาก็ได้มิใช่หรือ"

"ฝูกวงยังไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ หรือเจ้าจะปล่อยให้เขาร่างเปลือยอยู่เช่นนี้"

เซียวหยู่เซวียนแทบจะเป็นบ้า

นี่มันเรื่องอะไรกัน

กู้ชูหน่วนกลอกตาให้เขา ลงมือด้วยตนเองเลยแล้วกัน ถอดเสื้อผ้าบนร่างเขาออกมา

"นี่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรคือหญิงชายไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน หยุดนะหยุดเดี๋ยวนี้ เจ้ารีบหยุดเลย"

เซียวหยู่เซวียนก็ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนเพื่อสะบัดตัวให้หลุดจากนาง แล้ววิ่งตรงไปข้างนอก

"แม้เจ้าจะเอาเสื้อของข้า ก็ต้องให้เวลาข้าบ้าง ไม่เช่นนั้นแล้วข้าจะทำอย่างไร"

"เร็วเข้า"

"นับว่าข้าพ่ายแพ้ต่อเจ้าแล้ว วันหลังให้ตายข้าก็ไม่ออกมาข้างนอกกับเจ้าอีกแล้ว"

กู้ชูหน่วนก็ไม่รู้ว่าเขาไปหาผ้าตาข่ายที่ไหนมาได้ตั้งหลายเส้น ทำเป็นเสื้ออย่างง่ายๆ ปิดบังร่างกายของตัวเองไว้อย่างหมิ่นเหม่

"ไม่ต้องดูแล้ว ข้างหน้าไม่ไกลนักยังมีศาลเทพคุ้มครองภูเขา ข้าไปหาเศษผ้ามาจากที่นั่น "

จริงหรือ

ในป่าที่ห่างไกลกันดาร ข้างวัดร้างยังมีศาลเทพคุ้มครองภูเขาอีกหรือ

ยังถูกเซียวหยู่เซวียนค้นพบเข้าโดยบังเอิญอีก

จะเป็นการบังเอิญเกินไปหรือไม่

เซียวหยู่เซวียนใบหน้าดำคล้ำ โยนเสื้อให้นาง