บทที่ 133 รู้สึกตัว

"ไม่ต้องคิดมากถึงเวลาก็มีวิธีแก้ไขเอง เรื่องในภายหน้า ค่อยว่ากันทีหลัง"

กู้ชูหน่วนใช้มือเป็นหมอน พิงอยู่กับก้อนหินก้อนใหญ่ มองดูดวงจันทร์กลมโตบนท้องฟ้าแล้วถอนหายใจยาว

การทำความสะอาดแผลใช้เวลาไปเกือบทั้งคืน บวกกับหลงอยู่ในป่าอีกหนึ่งวัน ร่างกายของทั้งสองคนเหนื่อยมาก แต่ไม่ว่าอย่างไรก็นอนไม่หลับ

รอจนกระทั่งเย่เฟิงค่อยๆฟื้นขึ้นมา ภาพที่สะท้อนเข้ามาผ่านม่านขนตาคือกู้ชูหน่วนกับเซียวหยู่เซวียนที่นอนหลับไปอย่างเหน็ดเหนื่อย

ความทรงจำทั้งหมดก่อนที่จะสลบไปได้กรูเข้ามาในสมอง เย่เฟิงตกใจ รีบเอามือกุมร่างกายของตนเองเอาไว้ เพราะการเคลื่อนไหวทำให้ดึงถูกบาดแผล เขาเจ็บจนต้องสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง

การเคลื่อนไหวของเขาทำให้กู้ชูหน่วนกับเซียวหยู่เซวียนตกใจตื่นขึ้นมา

"เจ้าฟื้นแล้ว ยังเจ็บหรือไม่"เซียวหยู่เซวียนดีใจ

เย่เฟิงถอยร่นด้วยความสั่นเทา ไม่กล้ามองสบตาพวกเขา เขากลัวเหลือเกินว่าจะได้เห็นสายตาเย้ยหยัน

ชั่วขณะที่ก้มหน้าลง เขาเพิ่งจะพบว่า ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเปลี่ยนชุดเสื้อผ้าอย่างดีของเซียวหยู่เซวียนให้กับเขา

"บนร่างเจ้ายังมีบาดแผล ถ้าหากเคลื่อนไหวมากๆ จะทำให้บาดแผลปริเอาได้"กู้ชูหน่วนรู้ว่าเขาไม่ยินดีจะให้คนอื่นเข้าใกล้ จึงจงใจเว้นระยะห่างประมาณสิบก้าว

แววตาเย็นชาของเย่เฟิงหรี่ลงเล็กน้อย ความเศร้าโศกกรูเข้ามาในใจ

ภาพที่เขาน่าสังเวชที่สุด ถูกพวกเขาเห็นเข้าแล้ว

แสงแดดสาดส่องลอดผ่านใบไม้ที่กระจัดกระจาย แสงกระดำกระด่างส่องเข้าไปในวัดร้าง แสงแดดจ้ามาก แต่ในใจของเย่เฟิงกลับมองไม่เห็นแสงสว่างของดวงอาทิตย์เลย

เขากุมหน้าท้องไว้แน่น ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก อ้าปากพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง ช้าๆว่า "เสื้อผ้า พรุ่งนี้ข้าจะคืนให้เจ้า"

หลังจากนั้น เขาก็เดินโซเซออกไปจากวัดร้าง เดินไปยังทิศทางของหมู่บ้านสายธาร

"นี่ เจ้าบาดเจ็บสาหัสมาก ไม่ควรจะเดินทาง จะอันตรายถึงแก่ชีวิตได้"

"ท่านยายยังคงรอข้าอยู่ ไม่อย่าให้ท่านเป็นห่วง"

คำพูดของเขาเบาหวิวมาก เบาราวกับเสียงของยุง ถ้าหากไม่ใช่เพราะพวกเขามีความสามารถในการได้ยินเหนือกว่าคนอื่น คงไม่รู้เลยว่าเย่เฟิงพูดอะไรกันแน่

เซียวหยู่เซวียนอยากจะวิ่งตามไป แต่กู้ชูหน่วนดึงตัวเขากลับมา

"ยัยขี้เหร่ สมองของเขามีปัญหา หรือสมองเจ้าก็มีปัญหาเหมือนเขาด้วย เขามีบาดแผลเต็มร่าง แล้วยังเสียเลือดไปมากขนาดนั้น จะเดินออกไปจากป่าผืนนี้ได้อย่างไร"