บทที่ 14 หลอกล่อเซียวหยู่เซวียน

เซียวหยู่เซวียนสะบัดมือที่นางคล้องอยู่ หน้าดำคล้ำหยิบเงินห้าร้อยตำลึงจากแขนเสื้อแล้วโยนให้นาง

บ่นว่า “ห้ามเรียกข้าว่าเสี่ยวเซวียนเซวียน ดีร้ายยังไงในราชวิทยาลัยข้าก็เป็นพี่ใหญ่ ถ้าให้พวกเขาได้ยิน ข้าจะไว้หน้าที่ไหนอีก”

“ไม่เรียกเสี่ยวเซวียนเซวียนก็ได้ เจ้าต้องให้ข้าอีกห้าร้อยตำลึง”

เซียวหยู่เซวียนล้วงหาออกมา มองดูเงินที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือแค่ห้าร้อยตำลึงก็รู้สึกทุกข์ใจเล็กน้อย

กู้ชูหน่วนคว้ามาทันที นับมันด้วยทักษะที่ชำนาญ แล้วยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ

“เสี่ยวเซวียนเซวียนเด็กดี ไว้วันหลังพี่สาวจะเอ็นดูเจ้าอีกนะ”

“………..”

ไม่เพียงแต่เซียวหยู่เซวียนที่อึ้งพูดไม่ออก แม้แต่ชิวเอ๋อร์ก็สับสนมึนงงไปหมด

เอ็นดู?

นางเป็นผู้หญิงชัดๆ กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง?

เมื่อมองดูท่าทีที่ห้าวหาญ เดินผิวปากออกไปอย่างอารมณ์ดี พวกเขาก็ขนลุกไปทั้งตัว

เซียวหยู่เซวียนดูดมุมปาก และตะโกนอย่างโกรธๆ “ก็บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกข้าว่าเสี่ยวเซวียนเซวียน”

“รู้แล้วน่า เสี่ยวเซวียนเซวียน”

บ้าเอ๊ย

ผู้หญิงคนนี้จงใจอยากให้เขาโกรธจนตายใช่ไหม

ชิวเอ๋อร์ปาดเหงื่อแล้วรีบวิ่งตามไป

“คุณหนู แบบนี้ท่านจะไม่โดดเด่นเกินไปหน่อยเหรอเจ้าคะ ทันทีที่เข้าโรงเรียนก็ทำให้องค์หญิงกับคุณชายเซี่ยวขุ่นเคือง นี่...…”

“ข้าง่วง เจ้าได้โปรดหยุดพูดถึงมันเถอะ”

“คุณหนู ตลอดมาท่านเอาแต่ใช้อ๋องหานเป็นโล่กำบัง หรือว่าท่านอยากเสกสมรสกับอ๋องหานจริงๆ ไม่ได้เด็ดขาดนะเจ้าคะ ถ้าท่านเสกสมรสกับเขา ท่านจะตายอย่างอนาถแน่”

“ก็แค่อ๋องหานไม่ใช่เหรอ หรือว่าเขามีสามเศียรหกกร ถึงได้ทำให้เจ้ากลัวขนาดนี้”

“…………”

มุมหนึ่งในโรงเรียน ซ่างกวนฉู่สวมชุดขาวพลิ้วไหว ดูสง่างามสูงส่งบริสุทธิ์ผุดผ่อง มองไปยังทิศทางที่กู้ชูหน่วนเดินไปด้วยใจครุ่นคิด

ผ่านไปสักพัก เขาก็วาดมุมปากขึ้นเผยรอยยิ้มผ่อนคลาย

มุมตะวันออกเฉียงเหนือของราชวิทยาลัย

ท่านอ๋องหานเทพเจ้าสงครามสวมชุดดำนั่งอยู่บนรถเข็น มองดูแผ่นหลังของนางที่เดินจากไป ดวงตาไร้ก้นบึ้งราวสระน้ำเย็นยะเยือกหรี่ลงทันใด

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ คิ้วคมเข้มดั่งสันดาบ ริมฝีปากราวกับทาด้วยชาด ดูดีอย่างสุดจะพรรณนา แต่ทั้งร่างกลับเต็มไปด้วยไอเย็นชาในเชิงไม่ให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้

ที่ด้านหลังเทพเจ้าสงคราม คือเด็กหนุ่มคนหนึ่ง

เด็กหนุ่มใบหน้าหล่อเหลา สวมชุดสีดำทั้งกาย อวดรูปร่างอันแข็งแรงและสมบูรณ์แบบของเขา

“ท่านอ๋อง ดูเหมือนนางจะแตกต่างอย่างมากจากที่เราสืบได้นะพะย่ะค่ะ”

ยิ่งกว่านั้น นางยังดูเหมือนคนคนหนึ่งมาก

หญิงสาวผู้เอาตัวท่านอ๋องของพวกเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน

เมื่อนึกถึงภาพในวันนั้น ชิงเฟิงก็หน้าแดงอย่างอดไม่ได้ทันที

เย่จิ่งหานใช้ข้อนิ้วซึ่งกระดูกคมชัดเคาะรถเข็น เสียงแต๊งๆๆดังออกมาเบาๆ ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาถึงได้เอ่ยออกมาหนึ่งคำ “สืบ”

“พะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะสืบเรื่องของคุณหนูสามกู้อย่างละเอียดถี่ถ้วน”

กู้ชูหน่วน......

ตามข่าวลือเป็นคนไม่รู้หนังสือเลย คนทึ่มไร้ประโยชน์ ขี้ขลาดตาขาว

แต่กลับสามารถท่องข้าวฟ่างลาจากได้ แถมยังสามารถอธิบายหัวขาวเหมือนใหม่ ฝาครอบเหมือนเก่าได้

ขนาดเพื่อสาวใช้ตัวเล็กๆแล้ว ถึงกับตบองค์หญิงแห่งราชวงศ์ หลอกล่อบุตรชายคนเล็กของแม่ทัพใหญ่เซียวผู้มีกองทหารล้นมือ

หากสิ่งนี้เรียกว่าความขี้ขลาดแล้วสิ่งไหนเรียกว่าความกล้าหาญ

เมื่อมองไปที่ดวงตาเจ้าเล่ห์และมีไหวพริบของกู้ชูหน่วน เย่จิ่งหานก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงผู้หญิงที่ล่วงเกินเขาในวันนั้น

ดวงตาของผู้หญิงคนนั้นคล้ายกับกู้ชูหน่วนมาก

หรือว่า......

ผู้หญิงคนนั้นก็คือกู้ชูหน่วน

ทันใดนั้น เขาพลันนึกไปถึงประโยคที่ผู้หญิงคนนั้นพูด

“ข้ายืนอยู่ต่อหน้าเจ้า แต่เจ้าก็มองไม่ออกว่าข้ามีส่วนคล้ายกับเมื่อก่อน”