บทที่ 15 พวกเจ้าอยากหาเงินไหม

“ฮ๋า......เรียกยัยขี้เหร่สภาพดูไม่ได้นี่ว่าพี่ใหญ่เนี่ยนะ เอ่อ......”

“ป้าบ......”

เซียวหยู่เซวียนเตะอีกครั้ง และพูดอย่างโมโห “ใครกล้าว่านางทึ่ม ดูซิว่าข้าจะต่อยเขาไหม อีกอย่าง บนโลกใบนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่เรียกนางว่ายัยขี้เหร่ได้ ถ้าพวกเจ้ากล้าดูถูกนางอีก ก็ระวังหัวพวกเจ้าไว้ให้ดี”

กู้ชูหน่วนยกมุมปากขดยิ้มสบายๆ

นางคล้องคอเขาเหมือนสองพี่น้องผู้ชาย พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวเซวียนเซวียนเด็กดีจัง รู้จักปกป้องพี่ใหญ่”

“ไสหัวไปๆๆ ดีร้ายยังไงเจ้าก็เป็นคุณหนูใหญ่ทายาทตระกูลขุนนาง ประพฤติตัวเหมาะสมหน่อยอย่ามาทำรุ่มร่าม”

“ในสายตาเจ้าเซียวหยู่เซวียน เคยสนการประพฤตตัวเหมาะสมด้วยเหรอ”

เซียวหยู่เซวียนขอสารภาพว่าฝีปากของเขาด้อยกว่ากู้ชูหน่วนมากนัก เมื่อคุยกับนาง คนตายอาจจะสามารถลุกขึ้นมาโกรธได้

เซียวหยู่เซวียนสู้กู้ชูหน่วนไม่ได้ ได้แต่ระบายความโกรธลงบนหัวบรรดาลูกหลานตระกูลขุนนาง

“มัวแต่ซื่อบื้ออะไรอยู่ ยังไม่รีบเรียกพี่ใหญ่อีก”

“อ่า......”

พวกลูกหลานตระกูลขุนนางหน้าตาขมขื่น มองเซียวหยู่เซวียนอย่างอ้อนวอน แต่เซวี่ยวอวี่เซวียนหน้าตามั่นคง พวกเขาจึงได้แต่ตะโกนอย่างไม่เต็มใจ “พี่ใหญ่”

“อืม”

กู้ชูหน่วนตอบรับส่งๆ

นางรู้ว่าเซียวหยู่เซวียนปากร้ายใจดี เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นห่วงที่พวกลูกหลานตระกูลขุนนางดูถูกนาง ดังนั้นถึงได้บังคับให้พวกเขาเรียกนางว่าพี่ใหญ่

หลิวเยว่และพวกลูกหลานตระกูลขุนนางคนอื่นๆ ต่างพากันสูดมุมปาก

นางยังจะกล้าตอบรับ ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ยอมรับนางเป็นพี่ใหญ่ได้อย่างไร

หลิวเยว่เอ่ยถาม “พี่ใหญ่ เราเรียกนางว่าพี่ใหญ่ แล้วก็เรียกท่านว่าพี่ใหญ่ด้วย ต่อไปพวกเราไม่สับสนกันเหรอ”

“นั่นสิๆ”

“เอาอย่างนี้ เรียกเขาว่าพี่รองก็ได้” กู้ชูหน่วนพูดยิ้มๆ

(พี่รองในภาษาจีนมีความหมายว่าน้องชายของผู้ชาย)

เซวี่ยวอวี่เซวียนคลั่ง “พี่รองอะไร ยัยขี้เหร่ เจ้ามันไร้ยางอาย”

“เจ้าบ้านี่ เจ้าคิดผิดเอง เกี่ยวอะไรกับข้า” นางเตะตัดขาเขา

คิดผิด?

คิดผิดอะไร?

เซียวหยู่เซวียนเพิ่งได้สติรู้แจ้ง โกรธนางจนแทบระเบิด

จะว่านางไร้ยางอายก็ถือเป็นการยกย่องนางแล้ว

“เอาล่ะๆ เสี่ยวเซวียนเซวียนอย่าโกรธเลย หรือไม่ก็ให้พวกเขาเรียกเจ้าว่าพี่เล็กแล้วกัน”

เซี่ยวอวี่เซียนจ้องนางเขม็ง

พี่เล็กอะไร เช่นนั้นเขาก็โคตรเสียหน้าสิ

“ช่างเถอะๆ งั้นก็เรียกเจ้าว่าเฮียใหญ่แล้วกัน แล้วเรียกข้าว่าพี่ใหญ่ก็ได้”

นี่จึงฟังดีขึ้นหน่อย

เซียวหยู่เซวียนยังคงอัดอั้น รอกู้ชูหน่วนง้อเขาต่อไป แต่คิดไม่ถึงว่านางกลับแย่งพัดในมือเขาไปพัดอย่างสบายๆ

แล้วถามว่า “งานชุมนุมแข่งขันบุ๋นเกี่ยวกับอะไร”

แม่งเอ๊ย......

หรือว่ายัยขี้เหร่นี่มองไม่ออกว่าเขายังงอนอยู่หรือ

น่ารำคาญเกินไปแล้ว

ใครก็ตามที่แต่งงานกับนางในอนาคต ต้องถูกทรมานจนตายแน่นอน

หลิวเยว่และคุณชายคนอื่นๆ มองหน้ากันและพูดด้วยความประหลาดใจ “หรือว่าเจ้าไม่เคยได้ยินเรื่องงานชุมนุมแข่งขันบุ๋น”

กู้ชูหน่วนส่ายหน้า