บทที่ 143 สัปหงกหน้าหลุมฝังศพ

ก่อนจะไป คำพูดลอยๆ ของเย่จิ่งหานยังแว่วมา

“จริงสิ ถึงข้าจิตใจกว้างขวาง แต่หากชายาใกล้ชิดกับเซียวหยู่เซวียนและเย่เฟิงมากเกินไป ข้าก็ยากจะรับรองไม่ได้ว่าทั้งสองจะไม่เกิดเหตุร้ายอะไร”

เมื่อได้ยินดังนั้น โทสะของกู้ชูหน่วนมลายหายไป นางเอนตัวพิงกับเสาหินของศาลา เอามือกอดอก มองเขาอย่างสบายอารมณ์ มุมปากเจือรอยยิ้มเย้ยหยัน

“อย่างไร? ท่านอ๋องหึงหรือ?”

“พูดเป็นเล่น ข้าหรือจะหึง?”

“เช่นนั้นใครจะสนิทกับข้า เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย?”

“ข้าแค่เกรงว่าชื่อเสียงของตัวเองจะถูกเจ้าทำเสีย เฮอะ!”

เมื่อเห็นเย่จิ่งหานเข็นรถเข็นตัวเองไปทางหอสดับพิรุณ กู้ชูหน่วนก็ส่ายหน้าอย่างขำขันเล็กน้อย

ปากแข็งจริงนะ

เทพสงครามก็เท่านั้นแหละ

กู้ชูหน่วนเงยหน้าทอดสายตามองแสงจันทร์นวลผ่อง จิตใจหนักอึ้งเล็กน้อย

ถึงจะรู้ว่าเย่เฟิงไม่ใช่ฆาตกร แต่ฆาตกรตัวจริงเป็นใครก็ยังไม่มีเบาะแสสักนิด

เป็นไปไม่ได้ที่คนในวิทยาลัยจะโกหก ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่หลิวเยว่กับอวี่ฮุยจะโกหก

เช่นนั้นใครกันเล่าที่สังหารอาจารย์หรง?

หรือว่าจะมีคนหน้าเหมือนเย่เฟิงจริงๆ?

กู้ชูหน่วนปวดหัว

หากมีคนหน้าเหมือนเย่เฟิงจริงๆ เช่นนั้นคดีนี้มิต้องเริ่มสืบตั้งแต่เย่เฟิงเกิดหรือ?

นางใช้น้ำชาขีดๆ เขียนๆ อยู่บนโต๊ะ เมื่อนั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าอาจารย์ใหญ่ต้องมีความลับอะไรแน่ หรือไม่ในมือเขาก็ต้องกุมอะไรบางอย่าง ถึงทำให้ผู้ร้ายแอบเข้าห้องอาจารย์ใหญ่ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อพินิจขั้นตอนที่อาจารย์ใหญ่กับอาจารย์หรงถูกทำร้ายโดยละเอียด กู้ชูหน่วนก็พลันเงยหน้าขึ้น แวบความคิดในสมองทันที

กู้ชูหน่วนย่างเท้า เดินไปถึงหน้าห้องเย่เฟิงอย่างไม่รู้ตัว

ตะเกียงของเขายังสว่างอยู่ แสงตะเกียงทำให้เงาของเขาทอดยาว กู้ชูหน่วนเห็นอย่างชัดเจน เขาอิงอยู่ตรงหน้าต่าง เหม่อลอยมองแสงจันทร์ขาวนวล

ขณะที่นางกำลังคิดจะเตือนเขาว่าบาดเจ็บเข้านอนเช้าหน่อย กลับเห็นเย่เฟิงจู่ๆ ก็ดับไฟ เปิดประตู ย่างออกไปก้าวก็ข้ามกำแพงออกไปแล้ว

“ปีนกำแพงหรือ?”

กู้ชูหน่วนลูบคาง ร่างช้อยเหยียบแตะไปทีเดียวก็ข้ามกำแพงตามเย่เฟิงออกไป

อีกทางหนึ่ง เย่จิ่งหานนั่งอยู่ไม่ไกล เห็นทุกอิริยาบถของพวกเขา

ชิงเฟิงเอ่ยถาม “นายท่าน จะตามไปไหมขอรับ?”

“มิจำเป็น”

เย่เฟิงไม่พอให้ต้องกังวล

ร่างกายเขาประหนึ่งขอนไม้ผุ อยู่ได้อีกไม่นาน การแพทย์กู้ชูหน่วนดีเลิศขนาดนั้น นางต้องรู้แน่ ถึงได้ใช้วัตถุดิบยาราคาแพงปรับร่างกายเขา

ครั้นนึกถึงโจ๊กยาบำรุง เขาก็คับอกคับใจเสียจริง

เป็นผู้ป่วยเหมือนกัน แต่ทำไมการปฏิบัติตัวจึงต่างขนาดนี้?

กู้ชูหน่วนลอบตามเย่เฟิงตลอดทาง แต่กลับตามไปถึงหลุมฝังศพที่ไม่ไกลจากราชวิทยาลัย

เย่เฟิงจุดธูปหอมเล็กน้อย โขกศีรษะหน้าหลุมฝังศพสามครั้ง

นางรู้ว่าหลุมนี้เป็นหลุมฝังศพของอาจารย์ใหญ่

ท่ามกลางแสงจันทรา เย่เฟิงนั่งอยู่ข้างหลุมฝังศพของอาจารย์ใหญ่ มองป้ายหน้าลุมฝังศพอันเย็นเฉียบเงียบๆ อยู่นาน

ยิ่งดึกน้ำค้างก็ยิ่งมาก กู้ชูหน่วนรอจนสัปหงก

ก็ขณะที่นางจะทนไม่ไหวแล้ว จู่ๆ เย่เฟิงก็เอ่ยปาก

“ในเมื่อมาแล้วก็ออกมาเถอะ”

กู้ชูหน่วนก้าวออกมาอย่างเปิดเผย จุดธูปให้อาจารย์ใหญ่หนึ่งดอก คารวะครั้งหนึ่ง แล้วถึงเดินเฉื่อยไปนั่งข้างเย่เฟิง เอ่ยเยาะตัวเอง

“เจ้าเชื่อไหม? พรุ่งนี้ไปเรียนที่วิทยาลัย ข้าต้องสัปหงกอีกแน่”