บทที่ 144 หญ้านรก

“กระดิ่งทลายวิญญาณมีค่ามากนะ หยกเสี้ยวจันทร์ขององค์หญิงตังตังชิ้นนั้นก็อยู่ในนี้แล้ว มีค่าถึงห้าพันห้าร้อยตำลึงเชียว หากเจ้าไม่รับไว้อีก ระวังข้าจะกลับคำไม่ให้เจ้าแล้ว”

กู้ชูหน่วนยัดกระดิ่งทลายวิญญาณกลับใส่มือเขา

เย่เฟิงกำกระดิ่งทลายวิญญาณราวกับกำโลกทั้งใบ

หากบอกว่าไม่ซาบซึ้งใจนั้นก็ไม่จริง

แต่ก็เพราะซาบซึ้งใจ เขาจึงไม่รู้จะพูดอะไรในทันที

เขาต้องการกระดิ่งทลายวิญญาณ

ต้องการมาก

มีเพียงกระดิ่งทลายวิญญาณที่ทำให้พวกเขาเป็นอิสระ

แต่เขาก็กลัวจะสร้างความลำบากให้กับกู้ชูหน่วนด้วย

“ไม่ต้องมามองข้าด้วยสายตาอย่างนี้หรอก น้ำเน่าไปแล้ว”

“ขอบคุณ”

“ก็แค่กระดิ่งทลายวิญญาณอันเดียว มีอะไรน่าขอบคุณกัน หากจะขอบคุณจริงก็มิสู้บอกข้าว่าจะหาหญ้านรกได้จากที่ไหนดีกว่า”

“หุบทิ้งวิญญาณ”

มือกู้ชูหน่วนกระตุก “หุบทิ้งวิญญาณ? หุบทิ้งวิญญาณที่เจ้าว่ามีหญ้านรก?”

“ใช่ แต่หุบทิ้งวิญญาณเข้าไปยากมาก ที่นั่นเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างเผ่าปีศาจและเผ่ามนุษย์ และเป็นจุดเชื่อมต่อของแคว้นเย่ แคว้นฉู่ แคว้นจ้าวและแคว้นฮั่วด้วย เป็นเดินแดนที่ไม่มีคนปกครอง คนที่อยู่ที่นั่นล้วนเป็นผู้ที่ชั่วช้าสามานย์ที่สุด”

“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าหญ้านรกอยู่ที่นั่น?”

“ได้ยินมาโดยบังเอิญ หากเจ้าจะไปที่นั่นจริง ทางที่ดีก็ให้ท่านอ๋องหานไปกับเจ้าด้วย หรือไม่ก็ให้เขาช่วยเจ้าหาหญ้านรก”

กู้ชูหน่วนเหล่ตาหัวเราะ ใบหน้าเต็มไปด้วยหยิ่งผยอง

สิ่งที่กู้ชูหน่วนต้องการ ไยต้องขอให้ผู้อื่นช่วยด้วย

ถึงหุบทิ้งวิญญาณจะเป็นภูเขามีดทะเลเพลิง นางก็จะมุ่งเข้าไปเหมือนเดิม

“คุณหนูสาม ข้าจะขอให้ช่วยสักเรื่องได้ไหม?”

“ข้าไม่ชอบคำว่า ‘ขอ’ ฉะนั้นข้าไม่ช่วย แต่แน่นอน หากเจ้าอยากให้ข้าช่วยอะไร ก็ย่อมช่วยเจ้าอยู่แล้ว”

เย่เฟิงยิ้มนิดๆ อารมณ์ตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนลงประมาณหนึ่ง

“ข้าอยากกลับเผ่าปีศาจสักหน่อย เอาไว้ออกจากเผ่าปีศาจแล้ว ข้าจะไปราชวิทยาลัยด้วยตัวเอง ถึงตอนนั้น...หากข้าไม่ออกมา ก็รบกวนช่วยดูแลท่านยายของข้าด้วย”

“จะไปเอายาถอนพิษกับหัวหน้ากองธงกล้วยไม้หรือ?”

แววตาเย่เฟิงกะพริบทีหนึ่ง ก้มหน้ามองกล่องไม้จันทน์สีดำ น้ำเสียงหดหู่เล็กน้อย “เจ้ารู้แล้ว”

“นิดหน่อย”

“มีบางเรื่องอย่างไรก็ต้องจัดการ” จู่ๆ เย่เฟิงก็เงยหน้า ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มที่น่าสงสาร

กู้ชูหน่วนลุกขึ้นยืน ตบมุมเสื้อที่ยุ่งเหยิง น้ำเสียงมั่นใจ แต่กลับไม่รับปากโดยตรง “ข้าจะไม่ได้คนของราชวิทยาลัยหน่วงเหนี่ยวเจ้า ไป ข้าจะไปเผ่าปีศาจกับเจ้าด้วย”

“ไม่ต้อง ข้ากลับไปเองก็พอ เผ่าปีศาจน้ำลึก คนนอกยากจะเข้าถึง”

คิ้วกู้ชูหน่วนขมวดเป็นปม

“วางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไรหรอก ถึงหัวหน้ากองธงกล้วยไม้จะ...แต่เขาก็ยังเชื่อถือได้ ในเมื่อเขาบอกว่าขอเพียงข้านำกระดิ่งทลายวิญญาณมาให้เขา เขาก็จะให้ข้าเป็นอิสระ แล้วจะให้ยาถอนพิษท่านยายด้วย เขาต้องรักษาคำพูดแน่”

กู้ชูหน่วนไม่เชื่อถ้อยคำเหล่านั้นสักนิด

เพียงแต่คำนึงถึงศักดิ์ศรีและความปลอดภัยของเย่เฟิง นางตามไปด้วยก็ไม่ค่อยเหมาะจริงๆ

กู้ชูหน่วนลังเลครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้า “หนึ่งวัน ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งวันเท่านั้น หนึ่งวันให้หลังหากเจ้ายังไม่ออกมาจากเผ่าปีศาจ ข้าก็จะไปหาเจ้าที่นั่น”

ลำคอของเย่เฟิงราวกับมีก้างปลาติด “ได้”