บทที่ 155 แผน! มันเป็นแผนทั้งหมด!

ใบหน้าฉีโส่วหลิวขมึงตึง ตวาดใส่ลูกน้องตัวเอง “เพ้อเจ้ออะไร?! สหายอี้จะโกงได้อย่างไร? น้องลั่วเขาพูดจาพล่อยๆ เจ้าอย่าได้ถือสาเขาเลย”

ลูกเต๋าถูกเขย่าต่อ ฉีโส่วหลิวกับอี้เฉินเฟยพนันต่อเป็นตาๆ

ทุกครั้งที่อี้เฉินเฟยพนันเป็นต้องชนะ

ฉีโส่วหลิวเช็ดเหงื่อกาฬไม่หยุด ใบหน้าทุรนทุรายมากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนฉีโส่วลั่วก็ยิ้มไม่หุบปาก นับเงินอยู่เนืองๆ

ฉีโส่วมองกันตาค้าง

คนผู้นี้เป็นเซียนพนันหรือ?

ไยไม่แพ้สักครั้งเลยเล่า?

กู้ชูหน่วนมองอี้เฉินเฟยไม่ยินดียินร้าย สีหน้าไม่ยึดติด จากนั้นนางก็ยกมุมปาก

นางหัวเราะเอ่ย “พี่ลั่ว เป็นอย่างไร? สหายที่ข้าพามาไม่เลวใช่ไหมล่ะ?”

“ดีมากเลยทีเดียว สุดยอดมาก สหาย เจ้ามีคนเก่งเยี่ยงนี้ ไยไม่แนะนำให้ข้ารู้จักเร็วหน่อยเล่า?”

“ถ้าท่านชอบ ข้าก็จะยกเขาให้ท่าน”

มือที่อี้เฉินเฟยถือเงินกระตุก

ยกให้เขา?

เฮอะ...

นังเด็กนี่ เห็นเขาเป็นสิ่งของหรืออย่างไร?

“สหายอี้เป็นคนของเจ้า ข้าจะแย่งของรักคนอื่นได้อย่างไร? เอาแบบนี้แล้วกัน ต่อไปเจ้าจะอำนวยความสะดวก ให้ข้ายืมสหายอี้เป็นครั้งคราวได้หรือไม่?”

“เรื่องเล็กน้อย ท่านต้องการเมื่อใดก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ”

“เช่นนั้นย่อมดีที่สุด แล้วสหายประจำอยู่ที่ใด วันหลังข้าจะได้ไปหาเจ้าถูก?”

“พี่ลั่ว ดูท่านสิ เราสนิทกันขนาดนี้แล้ว ท่านยังจะหลอกถามข้าอีก ข้าประจำอยู่ที่ใด ท่านก็รู้ตั้งนานแล้วมิใช่หรือ? ครั้งที่แล้วตอนที่ดื่มเหล้าด้วยกัน ข้ายังบอกท่านไปตั้งหลายหน”

ฉีโส่วลั่วอยากทุบอกเสียจริง

ก็เขาจำไม่ได้จริงๆ นี่!

ครั้นเห็นอี้เฉินเฟยชนะทุกตา และช่วยเขาได้เงินมาไม่รู้เท่าไรแล้ว เขาก็ไม่อยากล่วงเกินกู้ชูหน่วน ดังนั้นจึงได้แต่เอ่ยไปแบบดาดๆ “จำได้ๆ ข้าจะลืมได้อย่างไร? เมื่อครู่ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะลืมข้าถึงได้จงใจพูดเช่นนั้น เช่นนั้นไว้ข้าค่อยไปหาเจ้านะ”

“ได้สิ”

อี้เฉินเฟยพนันไปก็ยิ้มเจื่อนไป

ไม่รู้ว่านางไปเรียนการหลอกคนนี่มาจากใคร

กู้ชูหน่วนยิ้มบางกับเขาพลางเอ่ยปากถาม “พี่ลั่ว เมื่อกี้ข้าอยู่ปากประตู ได้ยินพวกท่านพูดถึงเย่เฟิงโดยบังเอิญ ไม่รู้ว่าตอนนี้เย่เฟิงเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

“ยังจะเป็นอย่างไรได้อีก? ก็ต้องถูกขังไว้อยู่แล้ว ข้าว่าต้องโดนซ้อมสักยกแน่”

“ได้ยินว่าเขาหากระดิ่งทลายวิญญาณเจอ แล้วก็เอากลับมาแล้วนี่ ทำไม...”

“เจ้ารู้หนึ่งไม่รู้สอง ตอนหลังเย่เฟิงได้กระดิ่งทลายวิญญาณมาแล้วจริงๆ แต่ก็ถูกชิงไประหว่างทางอีก”

“ถูกชิงไป?”

“ก็นั่นนะสิ ก่อนหน้านี้เขามีโอกาสเอากระดิ่งทลายวิญญาณมาจากยัยขี้เหร่ไก่อ่อนนั้นตั้งหลายครั้ง แต่กลับเสียโอกาสเปล่าๆ กว่าจะหาเจอได้ ก็โดนแย่งไปอีก ถุยๆๆ! เมื่อก่อนเราต่างรู้ว่ากระดิ่งทลายวิญญาณอยู่ในมือยัยหน้าอัปลักษณ์นั่น ยังพอไปแย่งมาได้ ตอนนี้กระดิ่งทลายวิญญาณอยู่ไหนแล้วก็ไม่รู้ ถึงเราอยากไปแย่งมาก็ไม่รู้จะไปแย่งจากที่ไหน เจ้าว่าหัวหน้ากองธงเราจะโมโหหรือไม่?”

สีหน้ากู้ชูหน่วนเย็นชาไปประมาณหนึ่ง คิดไม่หยุดว่าใครชิงกระดิ่งทลายวิญญาณของเย่เฟิงไป

คนที่รู้ว่านางมอบกระดิ่งทลายวิญญาณให้เย่เฟิงก็มีแต่เซียวหยู่เซวียนคนเดียวเท่านั้น

เซียวหยู่เซวียนไม่น่าจะหักหลังเย่เฟิง

แล้วจะเป็นใครได้?