บทที่ 156 ไม่กลัวเล่นเขาจนเสียหรืออย่างไร?

ฉีโส่วหลิวอยากปฏิเสธ

แต่คนใหญ่น้อยเต็มห้องต่างมองเขาอยู่ หากแค่นี้เขายังไม่กล้าพนัน แล้วต่อไปเขาจะเป็นลูกพี่ได้อย่างไร?

อีกอย่างคืนนี้ก็แทบเสียพนันไปจนเงินที่เก็บเกือบหมด เขามีไฟสุมอยู่ในอก กัดฟันโพล่งออกไป “ได้! พนัน!”

“เจ้าจะพนันอะไร?”

“บ้านเดิมข้า กับบ้านพักข้า!”

“ได้! เจ้าแทงสูงหรือแทงต่ำ?” ฉีโส่วลั่วกลัวว่าเขาจะกลับคำ

ฉีโส่วหลิวซื้อบ้านพักหลังหนึ่งอยู่นอกพระนคร เป็นที่รู้กันทั่วในหมู่ฉีโส่ว ต่างพากันอิจฉาเขา

เขาก็อิจฉามากที่สุดเหมือนกัน

หากชนะได้บ้านพักมา เช่นนั้นได้กำไรก้อนโต

“เออ...แทงสูงแล้วกัน ไม่สิ! แทงต่ำ”

“จะแทงสูงหรือแทงต่ำกันแน่?”

“ต่ำ”

“สหายอี้ เช่นนั้นเราแทงอะไร?”

สีหน้าอี้เฉินเฟยยังสุภาพเรียบเหมือนเคย เขาหัวเราะเอ่ย “ในเมื่อเขาแทงต่ำ เช่นนั้นเราก็แทงสูงแล้วกัน”

“จะแทงสูงจริงหรือ? เจ้าต้องคิดให้ดีอีกสักหน่อยไหม?” ครั้งนี้เขาลงเงินจำนวนมาก จะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าแพ้จริง แม้แต่ทุนเดิมของเขาก็หมดไปด้วย

“ไม่เช่นนั้น ท่านแทง?” อี้เฉินเฟยถอยให้

ฉีโส่วลั่วปัดมือใหญ่ “เจ้าแทงดีกว่า”

เมื่อทั้งสองฝ่ายลงเสร็จ ลูกเต่าก็ถูกฉีโส่วหลิวเขย่า

ฉีโส่วหลิวมีเหงื่อกาฬผุด มือที่เขย่าลูกเต๋าสั่นไม่หยุด

เขาเขย่าอยู่นานก็ไม่วาง ฉีโส่วลั่วมองจนร้อนใจ

“เจ้ายังเขย่าไม่เสร็จอีกหรือ?”

“เร่งอะไรนักหนา!”

“เจ้าก็ไวหน่อยสิ”

ฉีโส่วหลิวเขย่าอีกนานแล้วถึงวางลง แต่กลับไม่กล้าเปิดฝาออกสักที

ครั้งนี้พนันหนักนัก

พวกเขาทั้งสอง ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายใดที่แพ้ก็ต้องหมดตัว

สุดท้ายฉีโส่วลั่วก็กัดฟันเปิดฝาออก

เขานึกว่าอี้เฉินเฟยชนะมาทั้งคืน เขาต้องยังชนะได้อีกแน่

แต่กลับคิดไม่ถึง ตานี้กลับเป็นหนึ่งสองสาม ต่ำ...

“เป็นไปได้อย่างไร? ทำไมถึงเป็นต่ำไปได้?” สีหน้าฉีโส่วลั่วขาวซีดไปทันที ทำไมเขาไม่อาจยอมรับผลนี้?

ฉีโส่วหลิวและทุกคนในห้องต่างก็ตะลึงตาค้าง

ขยี้ดวงตาแล้วก็ยังเป็นหนึ่งสองสาม ต่ำ

ชะ...ชนะแล้ว...

เขาชนะแล้วหรือ?

“สวรรค์! เป็นหนึ่งสองสามต่ำจริง ข้าชนะแล้ว เงินพวกนี้เป็นของข้าทั้งหมด!”

“เจ้าแซ่หลิวเจ้าโกงใช่ไหม?” ฉีโส่วลั่วตะคอกขึ้นมา

ฉีโส่วหลิวหน้าขมึงตึงทันที “ตาเจ้าข้างไหนเห็นว่าข้าโกง? เจ้ามีหลักฐานหรือ?”

“เมื่อกี้เจ้าแพ้มาตลอด ทำไมมาชนะเอาตานี้ได้”

ฉีโส่วหลิวโมโหจนหัวเราะเย็นชา “ข้าชนะก็ว่าข้าโกง เช่นนั้นเมื่อกี้ข้าแพ้ตั้งหลายตา หรือข้าควรว่าพวกเจ้าโกงด้วย?”

“เหลวไหล เราจะโกงได้อย่างไร?”

“แล้วเจ้าเอาอะไรมาว่าข้าโกง?”

“เออ...”

ฉีโส่วลั่วมองทางอี้เฉินเฟย

อี้เฉินเฟยกางมือออก “เล่นลูกเต๋าเดิมก็มีแพ้มีชนะ เมื่อครู่ข้าก็บอกแล้ว ว่าข้าเพลียจะแพ้เอาง่ายๆ เป็นท่านที่จะพนันให้ได้”

สีหน้าฉีโส่วลั่วราวกับตับหมู เขารับไม่ได้ “ตานี้ไม่นับ! เมื่อกี้ยังไม่ได้เขย่าพวกเจ้าก็แทงแล้ว ไม่นับๆ เอาใหม่!”