บทที่ 167 ใจตรงกัน

“ขอรับๆๆ...!”

หอแรกถือว่าราบรื่น ฉีโส่วพวกนั้นกุมตัวคนไปที่แท่นจุดสัญญาณไฟตามที่เขาต้องการ

กู้ชูหน่วนไม่วางใจให้อี้เฉินเฟยไปพาทาสบำเรอออกมาจากหออีกสองแห่งตามลำพัง จึงให้ทาสบำเรออื่นประคองเย่เฟิงที่เมาไปที่แท่นจุดสัญญาณไฟ ส่วนตัวเองก็ตามอยู่ข้างหลังอี้เฉินเฟย

หอที่สองก็ราบรื่นมาก

หอที่สามพอลงถึงชั้นที่หนึ่งก็ไม่พบกับปัญหาอะไรมาก แต่ขณะที่พวกเขานึกว่าจะนำคนไปที่แท่นจุดสัญญาณไฟได้

ทันใดนั้นก็มีคนตะโกนเรียกพวกเขาหยุด

“หยุดนะ! พวกเจ้าเอาทาสบำเรอมากมายขนาดนั้นไปทำอะไร?”

“เรียนถันจู่หลิน ท่านหัวหน้ากองธงมีคำสั่ง ให้นำทาสบำเรอในหอทั้งหมดส่งไปที่ยอดเขาขอรับ”

“ทาสบำเรอทั้งหมด? ทำไมข้าไม่ได้รับคำสั่งนี้ล่ะ?”

“เออ...”

ฉีโส่วมองทางอี้เฉินเฟยด้วยความลำบากใจ

พวกเขาก็ไม่ได้รับคำสั่งเหมือนกัน และพวกเขาก็ไม่อยากปล่อยคน แต่ท่าทีถันจู่เจียงแข็งกร้าว หากพวกเขาไม่ทำตาม ทุกคนก็ต้องรับเคราะห์ ครั้นเห็นท่าทางของถันจู่เจียง ก็ไม่เหมือนกับปลอมแปลงคำสั่ง พวกเขาจึงได้แต่ปฏิบัติตาม

“ที่แท้ก็เป็นถันจู่เจียงนี่เอง ข้ายังคิดว่าใคร ถันจู่เจียง ท่านจะยุ่งมากไปหน่อยกระมัง? แม้แต่ทาสบำเรอในหอเฟิงหยุนของข้าก็จะยุ่งหรือ?”

อี้เฉินเฟยที่แปลงโฉมหันไปพร้อมกับกู้ชูหน่วน

แต่กลับเห็นถันจู่หลินที่กล่าวอายุเพียงสามสิบกว่าเท่านั้น ท่าทางชั่วร้ายนัก แค่เห็นก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร

น้ำเสียงของเขาเสียดสีไร้น้ำใจ ราวกับกำลังถากถางว่าพวกเขายุ่งมากเกินไป อยากควบคุมโยกย้ายคนในหอที่เขาดูแล และไม่ได้ผ่านความเห็นชอบของเขา

อี้เฉินเฟยหัวเราะเอ่ย “ท่านหัวหน้ากองธงต้องการเร่งด่วน ข้าเองก็จนใจจึงได้แต่พาคนไปแล้วค่อยบอกท่าน”

ถันจู่หลินยิ้มเยอะ น้ำเสียงเจือความสงสัย

“ข้าเป็นผู้ดูแลหอเฟิงหยุน หากท่านหัวหน้ากองธงต้องการคน ไยจึงไม่บอกข้าแต่กลับไปบอกเจ้า?”

อี้เฉินเฟยหน้าขรึม “เจ้าสงสัยว่าข้าโกหก?”

“จะโกหกหรือไม่ เอาป้ายคำสั่งออกมาก็ไม่ใช่รู้แล้วหรือ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น อี้เฉินเฟยก็เดินเข้าประชิดเรื่อยๆ จ้องถันจู่หลิน มองเขาอย่างเย่อหยิ่ง “ท่านหัวหน้ากองธงก็แค่ต้องการทาสบำเรอเท่านั้น หรือว่ายังต้องเอาป้ายคำสั่งให้ข้าไปเอาคนมา?”