บทที่ 168 เผ่าปีศาจโกลาหล

สีหน้าถันจู่หลินขมึงตึงไปอีกหลายส่วน

ในใจก็วิเคราะห์แรงจูงใจของอี้เฉินเฟยหนัก

เขาสงสัยว่าเขาจะมีจุดประสงค์อื่น

แต่หากหัวหน้ากองธงให้เขามาเอาตัวทาสบำเรออื่นไปจริง ยันกันที่หัวหน้ากองธงที่นั่น เขาก็ต้องถูกตำหนิลงโทษแน่

จะทางไหนถันจู่หลินก็ลำบากใจ

หลังจากคิดหนักอยู่นาน เขาก็ยังเอ่ยปาก “ข้ายังคำเดิม ไม่มีคำสั่งของท่านหัวหน้ากองธง ไม่ว่าใครก็เอาทาสบำเรอพวกนี้ไปไม่ได้ แต่ข้าไปยอดเขากับเจ้าได้ พบหน้าท่านหัวหน้ากองธงด้วยตัวเอง หากเป็นคำสั่งของท่านจริง ข้าก็จะขอรับโทษเอง”

กู้ชูหน่วนยกมือซ้ายขึ้น สาดผงยาไป

สีหน้าถันจู่หลินเปลี่ยนฉับพลัน หลับตา กลั้นลมหายใจและหลบผงยาในทันที

แต่ก็ในขณะที่เขาหลับตา มือขวาของกู้ชูหน่วนก็ยกขึ้น เข็มเงินสิบกว่าเล่มพุ่งไปที่ถันจู่หลินและฉีโส่วที่อยู่ข้างกายเขา

ความเคลื่อนไหวนางเร็วมาก ทั้งหมดเพียงแค่สายฟ้าแวบเดียวเท่านั้น ถันจู่หลินไม่ทันคิด ถูกกู้ชูหน่วนกราดเข็มเงินสลบไปพร้อมกับฉีโส่วอื่นทันที

กู้ชูหน่วนยิ้มสวย “ใช้กำลังง่ายดายขนาดไหน พูดพล่ามกับเขามากทำไม?”

อี้เฉินเฟยอีหลักอีเหลื่อ ไม่พูดพล่ามก็ลอบทำร้ายหรือ?

“ไปกันเถอะ รีบทำเวลาออกจากที่นี่”

กู้ชูหน่วนพยักหน้า กวาดสายตามองทาสบำเรอทั้งหลายที่ตะลึงงันตาค้าง แล้วกรอกตาขาว “มัวอึ้งทำอะไร? ยังไม่รีบไปกับพวกเราอีก?”

“จะ...เจ้าคือ...”

“คนที่จะช่วยพวกเจ้า พวกเจ้าก็มีแค่โอกาสนี้โอกาสเดียวเท่านั้นที่จะไปจากที่นี่”

กู้ชูหน่วนไม่พูดมาก ไปทางแท่นจุดสัญญาณไฟก่อน อี้เฉินเฟยตามไปติดๆ ทาสบำเรอชายหญิงทั้งหลายก็รีบตามไปราวกับคนจมน้ำคว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้าย

หากทาสบำเรอต่างไปทางแท่นจุดสัญญาณไฟอย่างอึกทึก ต้องเป็นที่สังเกตแน่ ดังนั้นกู้ชูหน่วนจึงให้คนอื่นๆ รออยู่ที่แท่นจุดสัญญาณไฟ

เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองพาทาสบำเรอมากมายเร่งมาทางนี้ เหล่าฉีโส่วที่เฝ้าทาสบำเรอก็รู้สึกแปลก บ้างแอบหนีไปส่งข่าว บ้างก็เอ่ยถามอย่างตุ้มๆ ต่อมๆ “ถันจู่เจียง ครั้งนี้ท่านหัวหน้ากองธงเอาตัวทาสบำเรอมากไปหน่อยหรือเปล่าขอรับ?”

กู้ชูหน่วนหัวเราะเย็นชาทีหนึ่ง เข็มเงินในมือมุ่งไปทางคนที่จะไปส่งข่าว ต่างถูกเข็มสลบ