บทที่ 170 ทำคนตายได้ในเสี้ยววินาที

ความสงสัยของบรรดาฉีโส่วน้องลงอีกหน่อย แต่ขณะกำลังเอ่ย “ทุกท่านโปรดยืนยันตัวตนด้วย”

กู้ชูหน่วนก็ตะคอก “ศัตรูจะตามมาอยู่แล้วยังจะยืนยันตัวตนอีก? หรือว่าพวกเจ้าเข้าร่วมกับพวกศัตรู จงใจให้พวกมันตามเราทัน?”

“ใส่ความ! พวกเราจะไปร่วมกับศัตรูได้อย่างไร?”

“เช่นนั้นยังไม่รีบปล่อยผ่านอีก! พวกเจ้ารีบไปสกัดพวกเขาก่อน พวกเข้าไปยืนยันตัวตนที่ยอดเขาที่สี่ก็เหมือนกัน!”

“เออ...”

เมื่อนั้นอี้เฉินเฟยจึงเอ่ยขึ้นในเวลาที่เหมาะสม “ทำตามที่เขาบอก! จำไว้ ถ้าสกัดพวกมันไม่ได้ ต่อไปพวกเจ้าก็ไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก!”

เสียงของอี้เฉินเฟยลอยๆ แต่กลับน่าเกรงขามถึงที่สุด

หรือก็หมายถึง ปกติเจียงซวี่เบ่งบารมีมาก บรรดาคนระดับล่างจึงกลัวล่วงเกินเขา

จากที่ไกลๆ ถันจู่หลินก็ไม่รู้ว่าไปเอากระเช้ามาจากที่ไหน กำลังตามพวกเขามาพลางตะโกน

“ขวางพวกมันไว้! รีบขวางพวกมันไว้!”

ด้วยห่างกันไกล ทุกคนจึงได้ยินไม่ชัดว่าถันจู่หลินพูดอะไร

กู้ชูหน่วนเร่งเร้า “ยังยืนบื้อทำอะไรอยู่อีก! ยิ่งธนู ยิงพวกมันให้ตาย อย่าให้พวกมันสมใจเด็ดขาด ถึงท่านหัวหน้ากองธงจะไม่สนใจความเป็นความตายของทาสบำเรอพวกนี้ แต่ก็ไม่ยอมให้ทาสบำเรอถูกคนช่วยไปได้เด็ดขาด!”

บรรดาฉีโส่วลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นก็ให้มือธนูยิงธนูไป

อี้เฉินเฟยเสริมอีกประโยค “เปิดทาง!”

“เปิดที่กั้น ให้พวกเขาผ่านไป!”

“ขอรับ!”

ที่กั้นถูกเปิดออก กระเช้าเดินหน้าไปทางยอดเขาลูกที่สี่ตามเชือก

กู้ชูหน่วนกดไลก์ให้ฉีโส่วผู้นั้น หัวเราะเอ่ย “ทำได้ดี ถ้าเจ้าฆ่าศัตรูพวกนั้นได้หมด กลับไปข้าจะให้ถันจู่เจียงเพิ่มเงินเดือนให้เจ้า”