บทที่ 202 เขาไม่คู่ควร

เย่เฟิงมีเสียงหนึ่งในใจ ตะโกนให้เขาเข้าไปรู้จักตลอด

ถึงเขาจะกลัว แต่ก็อยากรู้จัก

แต่คำพูดนั้นของซิ่งเอ๋อร์ ทำให้ขาที่เขายกขึ้นย่างไปไม่ได้อีก

องค์ชาย...

องค์ชายแคว้นฉู่?

เช่นนั้นนางก็คือ...ฮองเฮาแคว้นฉู่?

ฮองเฮาฉู่ตำหนิ “ระวังหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง!”

“ฮองเฮาเพคะ ทรงคิดมากไปแล้ว ที่นี่มีใครที่ไหนกัน เรามาสักการะที่วัดเมฆขาวทุกปี ก็ไม่เคยพบคนร้ายสักคน ที่นี่ดูแลได้ดีมากเลยนะเพคะ”

“ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็พูดสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้”

“เพคะๆ ข้าน้อยพูดผิดไปแล้ว แต่ฝ่าบาทของเรามีสาวงามสามพันในวังหลัง แต่นอกจากพระองค์ก็มิเคยเชยชมนางสนมคนไหน ฝ่าบาทก็ทรงมีโอรสกับเพียงองค์เดียว ฐานะของเขาสูงศักดิ์ สวรรค์ไม่คุ้มครององค์ชาย แล้วจะคุ้มครองผู้ใดเพคะ?”

“ข้าขอแค่ให้เขาแข็งแรงปลอดภัย เท่านั้นก็พอใจแล้ว สำหรับเขาจะเป็นองค์ชายสูงศักดิ์ของแคว้นฉู่หรือไม่ ไม่สำคัญสักนิด” ฮองเฮาฉู่ปักธูปกับกระถาง แล้วถอนหายใจอย่างขุ่นมัว

เย่เฟิงพิงอยู่ข้างประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง หัวตามีน้ำตาไหลเป็นทาง

สีหน้าเขาเหม่อลอยซีดเผือด

องค์ชาย...สูงศักดิ์เพียงไร...แต่เขา...

เขาเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่งของหัวหน้ากองธงกล้วยไม้เท่านั้น

อดีตของเขาเต็มไปด้วยความมืดมิดและโสมม ไม่คู่ควรจริงๆ

หากเขาไปรู้จักกับนาง พวกเขาก็จะแปดเปื้อนไปตลอดชีวิต และกลายเป็นที่ขบขันของใต้หล้า

องค์ชายของฮ่องเต้และฮองเฮาแคว้นฉู่ กลับเป็นนายบำเรอ

เฮอะ...เสียดแทงขนาดไหน?

เย่เฟิงมองฮองเฮาแคว้นฉู่อย่างอาลัยอาวรณ์ นานสองนานก็ไม่อยากถอนสายตา

น้ำตาพร่ามัวกระบอกตาเขา เจ็บดวงใจจนทำให้เขาหายใจไม่ออก

สวรรค์รู้ว่าเขาอยากพุ่งออกไปรู้จักกับนางเพียงไร บอกนางว่าเขาก็คือลูกชายของนาง