บทที่ 203 จ่ายตลาดวางยาฆ่าตัวตาย?

แม้มือกู้ชูหน่วนจะกำหญ้านรกอยู่ แต่กลับไม่มีอารมณ์อยากฟื้นคืนโฉมหน้าแล้ว จึงโยนหญ้านรกเข้าแหวนมิติไปเสีย แล้วไปเหม่อลอยอยู่ในศาลาวัดอยู่คนเดียว

ไม่รู้ว่าเมื่อใดฝูกวงปรากฏตัวอยู่ข้างกายนาง เอ่ยปลอบ “นายหญิงกู้ คุณชายเย่เฟิงจิตใจดี สวรรค์ต้องเมตตากับเขาแน่ขอรับ”

กู้ชูหน่วนหัวเราะเย้ย

ชีวิตข้า ข้ากำหนดเอง!

นางไม่เคยเชื่อเรื่องสวรรค์อะไร

หากสวรรค์มีตา ก็ต้องกรรมสนองคนที่รังแกเขาให้ลงนรกไปแล้ว ยังจะโลดแล่นเช่นนี้ได้อีกหรือ?

“ฝูกวง ช่วยข้าเรื่องหนึ่งได้ไหม?”

“นายหญิงกู้เชิญสั่งได้ แม้ต้องบุกน้ำลุยไฟข้าน้อยก็จะไม่เกี่ยง”

“ช่วยข้าสืบชาติกำเนิดของเย่เฟิง ข้าอยากรู้ว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเขาเป็นใคร” บางทีอาจมีแต่หาพวกเขาให้พบ ถึงประโลมหัวใจที่บอบช้ำของเขาได้บ้าง

“ขอรับ ข้าน้อยต้องสืบเบื้องหลังชาติกำเนิดของคุณชายเย่มาให้ได้ นายหญิงกู้รอฟังข่าวเถอะ”

“ดี”

ผ่านไปอีกหลายถ้วยชา จู่ๆ ประตูห้องของเย่เฟิงก็เปิดออก

กู้ชูหน่วนส่งสายตาให้ฝูกวง บอกเป็นนัยให้เขารีบหลบไปพร้อมกับนาง เย่เฟิงจะได้ไม่เห็นพวกเขาบั่นทอนความหยิ่งในศักดิ์ศรีของเขา เพราะเขาร้องไห้จนดวงตาบวมมาก พวกเขาอยากทำเป็นมองไม่เห็นก็ทำไม่ได้

แต่...

เย่เฟิงเรียกหยุดพวกเขาไว้

กู้ชูหน่วนยิ้มแห้งๆ “เออ...ดวงจันทร์คืนนี้งดงามนัก เจ้านอนไม่หลับหรือ?”

เย่เฟิงใช้ผ้าปิดหน้า แต่ก็ยังไม่อาจปกปิดความบวมแดงและเส้นเลือดฝอยในดวงตา

บางทีอาจเป็นเพราะร้องไห้มา เสียงจึงแหบแห้ง เอ่ยเรียบ “ให้ข้ายืมเงินสักหน่อยได้ไหม?”

“อะ...อะไรนะ...” กู้ชูหน่วนอึ้ง

“ให้ข้ายืมเงินหน่อยได้ไหม? อีกระยะหนึ่งข้าจะคืนเจ้า”

“ดะ...ได้ เจ้าต้องการเท่าไร?”

“ประมาณ...ยี่สิบตำลึงแล้วกัน”