บทที่ 224 ข่มขู่

เย่เฟิงคุกเข่าอยู่หน้าหลุมฝังศพ หลังจากโขกศีรษะแรงสามครั้งแล้ว ก็มองหมู่บ้านสายธารที่ถูกเผาจนเป็นซากปรักหักพังอย่างอาลัยอาวรณ์ อยู่นานเขาก็เหยียบเส้นทางไปเขาสูบวิญญาณทีละก้าว ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังที่อ้างว้างและเด็ดเดี่ยว

อย่างไม่มีใครรู้ หลังจากเย่เฟิงจากไปแล้ว สาวน้อยในชุดสีอ่อนที่ใส่ผ้าบางปิดหน้าก็ค่อยๆ เดินออกมา

ดวงตาขาวดำแบ่งชัดจ้องทิศทางและแผ่นหลังที่เย่เฟิงจากไป ราวกับเห็นบางอย่าง

ในจวนอ๋องหาน

กู้ชูหน่วนตุบไปเสียงหนึ่ง โยนขวดยาให้เย่จิ่งหานที่กำลังอ่านหนังสือ แล้วเอ่ยโพล่งไป

“มาเจรจาข้อแลกเปลี่ยนกันเถอะ เจ้าช่วยยายเย่ออกมาอย่างปลอดภัย ฆ่าหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ ข้าจะขจัดพิษเย็นกับพิษใบเลือดดำในครึ่งปี พร้อมแต่งงานกับเจ้า”

ซี๊ด...

ชิงเฟิงกับเจี่ยงเสวียที่อยู่ในห้องโถงหลัก คิดไม่ถึงว่านางจะพูดเช่นนี้

ชิวเอ๋อร์ที่รีบตามมากระตุกแขนเสื้อกู้ชูหน่วนด้วยความหวาดกลัว

การแต่งงานนี้ เดิมก็เป็นพระราชทานสมรสที่ฮ่องเต้มีราชโองการมา พรุ่งนี้ก็เป็นวันมงคลแล้ว หรือว่าคุณหนูยังกล้าไม่แต่งงาน?

อีกอย่าง...ยังไม่ออกเรือนก็กล่าวเช่นนี้กับท่านอ๋องเพื่อชายอื่น ท่านอ๋องยังจะละเว้นคุณหนูนางได้อย่างไร?

คิ้วเย่จิ่งหานกระตุกเล็กน้อยแล้วอ่านหนังสือของเขาต่อ ไม่มองนางสักนิด

กู้ชูหน่วนดึงมุมเสื้อที่ถูกชิวเอ๋อร์จับไว้ เดินขึ้นหน้า จ้องตรงเย่จิ่งหาน แล้วเอ่ยอีกครั้ง “เจ้าช่วยยายเย่ออกมาอย่างปลอดภัย ฆ่าหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ ข้าจะขจัดพิษเย็นกับพิษใบเลือดดำในครึ่งปี พร้อมแต่งงานกับเจ้า!”

เย่จิ่งหานเงยหน้า

เพียงแต่ใบหน้านั้นมีเกล็ดน้ำค้างแข็งอยู่แน่นขนัด นัยน์ตาเย็นเฉียบเหน็บโทสะบางส่วน

“กู้ชูหน่วน อย่าคิดว่าเจ้ามีวิชาแพทย์นิดหน่อยแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้านะ?”

“เช่นนั้นก็พอดี หากข้าไม่มีวิชาแพทย์นิดหน่อยแล้วจะรักษาเจ้า เอ่ยเงื่อนไขกับเจ้าอย่างไร?”

“ด้วยวิธีของเจ้าในตอนนี้ แม้จะใช้เวลานานหน่อย แต่ข้าเชื่อว่าช้าเร็วพิษเย็นก็ต้องขจัดไปได้สักวัน กอปรกับยาของหมอหลวงที่จัดให้ พิษใบเลือดดำก็ขจัดได้เช่นกัน เจ้า...ไม่มีประโยชน์แล้ว”