บทที่ 235 ทหารไล่โจมตี

อีกฟากฝั่งหนึ่ง กู้ชูหน่วนพาฝูกวง เดินทางไปยังเขาสูบวิญญาณ

ทั่วทั้งเขาสูบวิญญาณแผ่นดินสั่นสะเทือน นางโซเซไปมา มองไปยังสิ่งมหึมาที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างตกตะลึง

ถ้าหากไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง นางคงไม่มีทางเชื่อ มีคนสามารถเปลี่ยนน้ำเป็นมังกร เปลี่ยนใบไม้เป็นหงส์ได้ และยังคล่องแคล่วปราดเปรียวราวกับมีชีวิตจริงๆด้วย ไอสังหารคุกรุ่น ราวกับมังกรและหงส์ตัวเป็นๆจริงๆ

"พลังแข็งแกร่งจริงๆ "กู้ชูหน่วนรู้สึกตื่นตะลึงในใจ

เป็นยอดฝีมือฝืนกฎธรรมชาติอะไรกันแน่ จึงได้มีความสามารถเช่นนี้

สีหน้าของฝูกวงไม่สู้ดีนัก ใบหน้าน่ารักดุจตุ๊กตา มีแววเคียดแค้นพาดผ่าน

"เป็นเผ่าเทียนเฟิ่น คนของเผ่าเทียนเฟิ่นต่อสู้กับเทพสงคราม นั่นเป็นหนึ่งในกระบวนท่าไม้ตายของหัวหน้าเผ่าเทียนเฟิ่น แช่แข็งหมื่นลี้"

"แช่แข็งหมื่นลี้"

"ใช่ ถ้าพลังถึงจุดสูงสุด สามารถแช่แข็งเขาสูบวิญญาณได้ทั้งหมด แย่งชิงทุกสิ่งของที่นี่ไปได้ในชั่วพริบตา "แต่หลังจากผ่านการแช่แข็งแล้ว ตัวเขาเองก็บาดเจ็บหนัก ฉะนั้นเขาจึงไม่เคยใช้กระบวนท่านี้อย่างง่ายดายมาก่อน

ในชีวิตของเขา บางทีอาจจะเคยใช้แค่ครั้งเดียว ครั้งนั้นเป็นการใช้เพื่อต่อสู้กับเจ้าสำนักของพวกเขา

"เผ่าเทียนเฟิ่นมีตัวตนอยู่อย่างไรกันแน่"พลังจึงได้น่ากลัวเช่นนี้

"คนของเผ่าเทียนเฟิ่นเชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์ เป็นกลุ่มคนที่ต่ำช้าไร้ยางอาย เสแสร้งและโหดเหี้ยม เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์"

กู้ชูหน่วนพลางมุ่งตรงไปยังเขาสูบวิญญาณ พลางลูบใต้คางตนเอง

เห็นว่าเมื่อฝูกวงเอ่ยถึงเผ่าเทียนเฟิ่น ในสายตาล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"เสี่ยวฝูกวง เจ้ากับเผ่าเทียนเฟิ่นมีความแค้นอะไรกันแน่"

"นายหญิงกู้ วันหน้าท่านจะรู้เอง"

นางจำได้ว่าครั้งที่แล้ว นางก็เคยถามคำถามนี้กับฝูกวง ฝูกวงปฏิเสธที่ตอบคำถาม ครั้งนี้ก็ปฏิเสธอีก มีเรื่องอะไรปิดบังอยู่กันแน่

"ทำไมวันนั้นคนของเผ่าเทียนเฟิ่นจึงได้ต่อสู้กับเย่จิ่งหาน"

"เหมือนว่าจะเป็นเพราะคนของเผ่าเทียนเฟิ่นฆ่าเสด็จแม่ของเทพสงคราม ฉะนั้นระหว่างพวกเขาจึงมีบัญชีแค้นต่อกัน ส่วนเรื่องที่ว่าคนของเผ่าเทียนเฟิ่นฆ่าเสด็จแม่ของเทพสงครามทำไม ข้าน้อยก็ไม่ชัดเจนนัก"

เรื่องนี้สำหรับกู้ชูหน่วนแล้วถือว่าเป็นข่าวที่น่าตื่นตกใจมาก

ทำไมนางจึงคิดไม่ถึงว่า มารดาของเย่จิ่งหานนั้นถูกคนฆ่าตาย

กู้ชูหน่วนมองไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ที่เกิดการต่อสู้อย่างดุเดือดด้วยความกังวลอยู่บ้าง ที่นั่นมีเสียงต่อสู้ปะทะกันโครมครามส่งมาไม่ขาดสาย หลังจากคลื่นแสงกวาดผ่าน ก้อนหินก้อนแล้วก้อนเล่าระเบิดจนเละราวกับเต้าหู้ ฝุ่นผงของหินปลิวกระจายไปทั่ว

แม้แต่ปราการชั้นฟ้าก็แทบจะถูกพวกเขาทุบทำลายแล้ว

โครมคราม