บทที่ 236 ลอบฆ่ายามราตรี

ยามราตรีที่มืดมิด ในพงหญ้ามีเสียงขู่ฟ่อดังขึ้น

พวกกู้ชูหน่วนหันไปมอง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ งูพิษมากมายที่กำลังทำท่าขู่ฟ่อกรูเข้ามาหาพวกเขาจากทั่วทุกทิศ

ชนิดของงูไม่เหมือนกัน มีหลากหลายสีสันรวมกัน โผเข้ามากัดราวกับมีเป้าหมาย

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ดูออก รู้ว่างูทุกตัวล้วนมีพิษร้ายแรง ถ้าหากถูกกัด ชีวิตของพวกเขาคงวายวอดแน่

"ทำไมจึงมีงูมากมายเช่นนี้"ในกลุ่มคนไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมา

ฝูกวงเอ่ยเสียงขรึมว่า "นายหญิงกู้ น่าจะเป็นผู้อาวุโสตงแห่งเผ่าเทียนเฟิ่น นางเชี่ยวชาญด้านการควบคุมสัตว์มีพิษต่างๆมาก"

"มีวิธีจัดการหรือไม่"

"นอกเสียจากจะฆ่าผู้อาวุโสตง หรือไม่ก็เอาชนะผู้อาวุโสตง แต่ส่วนมากนางจะอยู่ในจุดที่ไกลออกไปมาก ควบคุมผ่านเวทมนตร์ ตอนนี้พวกเราไม่รู้ว่านางอยู่ตรงไหน"

เขาเองก็ไม่กล้าออกห่างจากนายหญิงกู้ เกรงว่านายหญิงกู้จะมีอันตราย

ฝูงงูใกล้เข้ามาแล้ว เหล่าองครักษ์ลับต่างก็คุ้มกันกู้ชูหน่วนไว้ตรงกลาง มีคนหนึ่งชักดาบออกมาฟันไปทางฝูงงู

แต่งูพิษมีจำนวนมากเกินไป ฟันไปตัวหนึ่งก็มาเพิ่มอีกหลานตัว ยั้วเยี้ยเต็มไปหมด ฟันไม่หมด

เข็มเงินของกู้ชูหน่วนถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง เข็มเงินทุกเล่มล้วนยิงถูกงูอย่างแม่นยำเข็มเงินหนึ่งเล่มฆ่างูได้หนึ่งตัว แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้

ฝูกวงรวบรวมพลังภายในไปที่กระบี่ ดึงกระบี่หลายเล่มขึ้นมา ใช้กระบวนท่ามังกรแหวกว่ายมหาสมุทรกระแทกออกไป

ฝูงงูถูกฝูกวงกระแทกจนกระเด็น งูแต่ละตัวถูกหั่นเป็นหลายท่อน ทั่วทั้งภูเขาเต็มไปด้วยซากงู

หลังจากสถานการณ์อันตรายผ่อนคลายได้ชั่วครู่ ไม่ช้าก็มีฝูงงูอีกฝูงมาอีก วนเวียนซ้ำไปมา ฆ่าไม่หมดไม่สิ้น

ใบหน้าของฝูกวงมีเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดออกมา การหายใจเริ่มรุนแรงขึ้น คิดว่าคงใช้พลังภายในไปมากแล้ว

"บัดซบ เจ้าคนวิปริตนั่นไปเรียกงูพิษมากมายขนาดนี้มาจากไหน ไม่ได้การ ต้องหาวิธี ไม่เช่นนั้นเจ้าจะตายเพราะใช้พลังภายในจนหมด"

"พระชายา ข้าน้อยจะเปิดทาง คุ้มกันท่านออกไป"

พูดแล้วทำทันที เหล่าองครักษ์ลับเปลี่ยนรูปแบบกองทัพ พยายามฝ่าวงล้อมที่แน่นหนาออกไป เพื่อจะเปิดเส้นทาง