บทที่ 274 หญ้าจื่อเยียน

“หอหนึ่งในหล้า?”

นี่องค์กรอะไรอีก? ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อน ความทรงจำในสมองก็ไม่มีที่เกี่ยวกับหอหนึ่งในหล้าเลย

“ผู้คนร่ำลือ หนึ่งสำนักหนึ่งหอ ผีเทพก็กลุ้ม ที่ว่าหนึ่งสำนักหนึ่งหอนั้น ก็คือสำนักรู้ฟ้าและหอหนึ่งในหล้า ข่าวสารที่พวกเขากุมอยู่ล้วนเป็นสุดยอดของใต้หล้า กล่าวได้ว่า ขอเพียงพวกเขาต้องการสืบ ก็ไม่มีเรื่องใดที่สืบไม่ได้ขอรับ”

ชิงเฟิงไม่ได้บอกกู้ชูหน่วน ว่าเจ้าของสำนักรู้ฟ้าก็คือท่านอ๋อง

เขายิ่งไม่กล้าเอ่ย ว่าระยะนี้กำลังสืบเรื่องฐานะของพระชายาและอี้เฉินเฟย พบกับอุปสรรคมากมาย คล้ายมีมือคู่หนึ่งท่ามกลางความไร้รูปลักษณ์ ตัดตอนเบาะแสของพวกเขาเสมอ ทำให้พวกเขาไม่มีความคืบหน้า นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน

กู้ชูหน่วนเกี่ยวนิ้ว “ว่ามาอย่างนี้ ความสามารถของที่จัดประมูลเฟิงเซียงแข็งแกร่งมาก”

“จากปัจจุบันนี้ก็ใช่ขอรับ ไม่เคยมีผู้ใดกล้าก่อเรื่องที่จัดประมูลเฟิงเซียงมาก่อน แม้จะเป็นลูกหลานอ๋องตระกูลใหญ่ก็ยังไว้หน้าหลายส่วน เพราะทุกคนล้วนมีเรื่องสกปรกอยู่บ้าง หากล่วงเกินที่จัดประมูลเฟิงเซียง ก็เป็นไปได้มากว่าเรื่องเน่าเหม็นพวกเขาจะถูกเปิดโปงทันที”

ระหว่างการสนทนา งานประมูลก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

“ที่ประมูลครั้งนี้ก็คือหญ้าจื่อเยียนต้นหนึ่ง แม้หญ้าจื่อเยียนเป็นเพียงสมุนไพรทั่วไป แต่กลับพบได้ยากยิ่ง อีกทั้งมีหญ้าจื่อเยียน โอกาสที่จะหลอมยาชะไขกระดูกก็จะเพิ่มขึ้นมากกว่าร้อยละแปดสิบ มีประโยชน์สำหรับผู้ไม่มีวรยุทธ์ อยากเกิดชีพจรยุทธ์หรือยอดฝีมือที่วรยุทธ์ชั้นยอดที่ไม่อาจบรรลุขั้นหนึ่ง กับคนประเภทนี้ บางทีห่างความสำเร็จเพียงแค่ขาดหญ้าจื่อเยียนเท่านั้น!”

สายตาคนทั้งงานต่างตกตะลึง ดวงตาแต่คนปรากฏความโลภ

ณ ที่นั้นมีคนเท่าไรไร้วรยุทธ์

ทั้งมีคนเท่าไรที่มีพรสวรรค์เรียนยุทธ์สูงส่ง แต่กลับบรรลุยอดฝีมือยุทธ์ขั้นหนึ่งไม่ได้

พวกเขาแทบอยากประมูลหญ้าจื่อเยียนให้ได้เสียตอนนี้

“ราคาเริ่มต้นที่สี่พันตำลึง”

“ห้าพันตำลึง”

“หกพันตำลึง”

“หกพันห้าร้อยตำลึง”

“หกพันแปดร้อยตำลึง”