บทที่ 402 คลอดได้อย่างเดียว ตายดีกว่าไหม

“หากเจ้าสามารถหามุกมังกรสองลูกสุดท้ายมาได้ เผ่าหยกเห็นแก่มุกมังกร อาจจะให้เจ้ายืมมุกมังกรห้าลูก หรือช่วยกู้ชูหน่วนถอนคำสาปโลหิต ไม่อย่างนั้น....ฮึฮึฮึ....”

เย่จิ่งหานรู้

แม่ของเขาหักหลังเผ่าหยก กลายเป็นความอับอายของเผ่าหยก

คนของเผ่าหยกไม่มีทางไว้หน้าเขา และยิ่งไม่มีทางช่วยเขาอย่างไม่มีข้อแลกเปลี่ยน

ก่อนที่เสด็จแม่จะเสียชีวิต สิ่งที่คิดอยู่ตลอดก็คือตามหามุกมังกรทั้งเจ็ด

หลายปีมานี้ ไม่ว่าด้วยวิธีไหน ล้วนตามหาเบาะแสมุกมังกรมาตลอด และเขาก็แพร่งพรายเบาะแสมุกมังกรให้เผ่าหยกรู้อย่างลับๆ เพื่อเป็นการสนองความต้องการแทนเสด็จแม่

“ตอนนี้นอกจากเจ้าจะคิดเรื่องมุกมังกรแล้ว ควรที่จะคิดถึงลูกในท้องของนางด้วย เจ้าอย่าลืมว่า คำสาปโลหิตสามารถสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ไม่ว่าจะเป็นลูกผู้ชายหรือลูกผู้หญิง ล้วนทุกข์ทรมานอย่างตายทั้งเป็น”

“ยังไงก็ต้องเก็บลูกไว้”

เย่จิ่งหานพูดประโยคนี้ทิ้งไว้ แล้วก็เดินออกไปอย่างโกรธจัด เหลือไว้เพียงเงาหลังที่มุ่งมั่น

ซูมู่ถอนหายใจอย่างจนใจ คิ้วดกดำดั่งภูเขาขมวดย่นเป็นก้อน อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลแทนเย่จิ่งหาน

มุกมังกรจะสามารถหาเจอได้ง่ายๆขนาดนั้นหรือ

หากง่ายขนาดนั้น เผ่าหยกคงไม่ตามหามาเป็นพันปี ก็ยังหามุกมังกรไม่ครบเจ็ดลูก

ลูกของเย่จิ่งหาน คงไม่โชคดีเหมือนอย่างเขา

ที่เขาไม่ต้องคำสาปโลหิต เพราะบรรพบุรุษต้องยอมเสียสละมากมาย จึงแลกได้มา

และความเสียสละนี้ ต่อให้ตอนนี้เขามีความคิดที่จะใช้ชีวิตแลกด้วยชีวิต ก็ไม่สามารถทำแบบนั้นได้

มื้อเที่ยง

ไม่รอให้เย่จิ่งหานจัดการ กู้ชูหน่วนก็สั่งคนทำอาหารเที่ยงไว้อย่างมากมาย

เย่จิ่งหานถูกเชื้อเชิญไป กู้ชูหน่วนสีหน้ายิ้มแย้ม ตักข้าวให้เขาด้วยตนเอง ยังตักกับข้าวให้เขาเยอะแยะ ทำให้ความรู้สึกย่ำแย่ของเย่จิ่งหานค่อยดีขึ้นมาหน่อย

“ท่านอ๋อง ปกติเจ้ามีงานราชการมากมายขนาดนั้น ไม่ทานข้าวพักผ่อนดีๆ พิษในกายยังบั่นทอนเจ้ามานานหลายปีขนาดนั้น เจ้าต้องบำรุงเยอะ แกงลูกบัวถ้วยนี้ นอกจากช่วยดับร้อน ยังช่วยบำรุงร่างกาย มา ลองชิมดู”