บทที่ 421 ยาอายุวัฒนะ

เย่จิ่งหานเอื้อมมือ ขวางร่างกายอ่อนโยนอ่อนระทวยของเสี่ยวลู่ไว้ ให้นางกับกู้ชูหน่วนรักษาระยะห่างกัน

เสี่ยวลู่พูดขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า “แม่นางกู้ ดูสามีของท่านสิ ดีกับท่านจริงๆ เสี่ยวลู่อิจฉายิ่งนัก หาโอกาสแนะนำสามีแบบนี้ให้เสี่ยวลู่สักโหลสิ”

กู้ชูหน่วนเลิกคิ้ว

แนะนำสามีสักโหล?

นี่ไม่ใช่ศัพท์ยุคปัจจุบันหรือ? เสี่ยวลู่พูดภาษาแบบนี้ได้อย่างไร?

เป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่า.....?

กู้ชูหน่วนเดินผ่านเย่จิ่งหาน ขยิบตาให้กับเสี่ยวลู่ พร้อมหัวเราะพูดขึ้นว่า “พี่เสี่ยวลู่ หรือว่า ข้ายกสามีของข้าให้เจ้า?”

“ไม่ไม่ไม่ เสี่ยวลู่ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกหลายปี ของดีเช่นนี้ ข้าไม่มีบุญครอบครอง”

ผู้คนด้านข้างต่างตกตะลึง สองคนที่สวมหน้ากากนั้นเป็นใครกันแน่ ที่สามารถทำให้เสี่ยวลู่เจ้าของกิจการงานประมูลเฟิงเซียงให้การต้อนรับถึงเพียงนี้ ยังมารับด้วยตนเอง

อ๋องเจ๋อก็มาแล้ว เขาอยู่ในห้องส่วนตัว มองเห็นทุกอย่างที่อยู่ด้านล่าง

เพียงมองแค่แวบแรก เขาก็รู้แล้วว่าคือกู้ชูหน่วน รูปร่างที่งดงามเช่นนี้ นอกจากกู้ชูหน่วนก็ไม่มีใครอื่นแล้ว

แต่ผู้ชายสวมหน้ากากที่อยู่ด้านข้าง คืออ๋องหานหรือ?

ปกติอ๋องหานสวมหน้ากากไม่ใช่หน้ากากผีหรือ? ทำไมวันนี้ถึงเปลี่ยน?

แล้วก็มองดูเท้าทั้งคู่ของเขาที่หายดีแล้ว ตลอดจนความมีอำนาจเหนือกว่าและสูงส่ง ในใจอ๋องเจ๋อรู้สึกแปลกๆ

กู้ชูหน่วนหายสาบสูญไปตั้งนานขนาดนั้น ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน ตอนนี้กลับมาปรากฏอยู่ที่นี่?

หรือว่านางก็รู้ข่าว ที่จัดประมูลเฟิงเซียงมีงานประมูลครั้งใหญ่ จึงเดินทางมา?

ไม่เจอกันนาน หว่างคิ้วของนาง แลดูมุ่งมั่นขึ้นเยอะแล้ว รอยยิ้มก็แฝงไปด้วยความผันผวน

หรือว่า นางอยู่ในจวนอ๋องหานอย่างไม่มีความสุข?

อ๋องเจ๋ออยากเข้าไปทักทายนาง ฝีเท้ากลับหนักแน่นก้าวไม่ขึ้น

กู้ชูหยุนเดินออกมา แววตาของนางลึกซึ้งซับซ้อน ไม่รู้ว่าจำกู้ชูหน่วนได้ไหม

ที่สามารถมองเห็นก็คือ แววตาของนางเฉียบคมกว่าเมื่อก่อนมาก

“ทั้งสองท่าน ที่คนเยอะวุ่นวาย ตามข้าไปชั้นสามดีไหม” เสี่ยวลู่หัวเราะพร้อมพูดขึ้น