บทที่ 432 พบฮ่องเต้เย่โดยบังเอิญ

กู้ชูหน่วนยืนอยู่หลังภูเขาปลอม ชะโงกศีรษะไป กลับเห็นคนที่ตวาดมิใช่ผู้ใดอื่น เป็นฮ่องเต้แคว้นเย่นั่นเอง

ฮ่องเต้เย่อายุเพียงสิบกว่าปี ดูแล้วยังเด็กอยู่มาก

ตรงหน้าเขา มีขุนนางใหญ่คุกเข่าอยู่เจ็ดแปดคน ขุนนางใหญ่เหล่านั้นตัวสั่นงันงก หมอบศีรษะ ไม่กล้ามองฮ่องเต้เย่ เนื้อตัวสั่นเทา

หนึ่งในนั้นก็คือบิดาของนาง กู้เฉิงเซี่ยง

ขุนนางใหญ่หนึ่งในนั้นเอ่ย “ฝ่าบาท ใช่ว่าแคว้นเย่เราไม่มีแม่ทัพพ่ะย่ะค่ะ แล้วเทพสงครามก็มีคำสั่งลงมา ห้ามให้แม่ทัพแคว้นเย่เราไปสนามรบ มิเช่นนั้นเทพสงครามจะให้พวกเขาได้เห็นดีพ่ะย่ะค่ะ”

“เหลวไหล! ข้าเป็นฮ่องเต้ หรือว่าเขาเป็นฮ่องเต้ พวกเขารับเบี้ยหวัดจากใคร?!”

เหล่าขุนนางใหญ่เงียบกริบอีก

“พูดสิ! ทำไมไม่พูด เป็นใบ้ไปหมดแล้วหรือ? แคว้นฮั่วตีมาถึงเมืองอู๋ซวงแล้ว ถ้าตีมาอีก บ้านเมืองข้าก็จะหมดสิ้นแล้ว ข้าต้องกลายเป็นทาสอาณาจักรล่มสลาย พวกเจ้าก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไรหรอก!”

“ฝ่าบาท เวลานี้เลือกได้สองทางพ่ะย่ะค่ะ ทางแรกเราสู้ให้ถึงที่สุด ทางที่สองก็คือขอให้เทพสงครามช่วย”

“ข้าขอเทพสงครามช่วยไม่ได้ เทพสงครามมักใหญ่ใฝ่สูง เขาจ้องตำแหน่งของข้า ถ้าเขาขับศัตรูภายนอกออกไป ถัดจากนั้นเขาก็ต้องมาจัดการข้า!”

กู้ชูหน่วนอดยิ้มเยาะเป็นไม่ได้

หากเย่จิ่งหานต้องการตำแหน่งของเขาจริง เขายังได้เป็นฮ่องเต้จนถึงตอนนี้?

ก็ไม่รู้ว่าสมองเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

อยู่นาน กู้เฉิงเซี่ยงจึงเอ่ย “ฝ่าบาท ที่จริงยังมีอีกวิธีหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”

“วิธีอะไร?”

“แม่ทัพใหญ่เซียวกล้าหาญชำนาญการรบ ให้เขาเป็นนำทัพออกศึกได้พ่ะย่ะค่ะ”

“แม่ทัพใหญ่เซียว? ไม่ได้ๆ ลูกชายเขาแต่งกับจวิ้นจู่ของแคว้นฮั่ว หากพวกเขาสองคนสมคบคิดกัน เช่นนี้บัลลังก์ข้าก็ต้องเสียไปเหมือนเดิม”

“ฝ่าบาท แม่ทัพใหญ่เซียวจงรักภักดี คาดว่าเขาไม่กล้าทรยศแคว้นเย่แน่พ่ะย่ะค่ะ อีกอย่าง หากเขาจะทรยศแคว้นเย่ ก็ยกครัวหนีไปนานแล้ว จะให้ฝ่าบาทส่งคนไปล้อมพวกเขาได้อย่างไร? แม่ทัพใหญ่เซียวห้าวหาญหลายชั่วอายุคน อาศัยผลงานศึกโด่งดัง ยามนี้ไร้หนทางอื่นแล้ว ได้แต่ลองดูสักตั้งพ่ะย่ะค่ะ”