บทที่ 433 เจ้าเอาอะไรมาเป็นประกัน

กู้ชูหน่วนแคะหู พึมพำประโยคหนึ่งอย่างหงุดหงิด “หนวกหู”

“บังอาจ! ข้าเป็นฮ่องเต้แคว้นเย่ เป็นประมุขแห่งใต้หล้า เจ้ากล้าดูหมิ่นข้าเช่นนี้ เด็กๆ เด็กๆ...”

กู้ชูหน่วนกอดอก ท่วงท่าผ่อนคลายอิสระ “ฝ่าบาท หม่อมฉันขอเตือน ก่อนจะเรียกคน ทรงคิดให้ละเอียดสักหน่อย ถึงจะเรียกพวกองครักษ์มา ด้วยหม่อมฉันเป็นชายาเอกของ เทพสงครามพวกเขากล้าจับกุมหม่อมฉันหรือเพคะ?”

“เจ้า...!”

ลมฮ่องเต้เย่ติดขัด นางผู้หญิงคนนี้ ข่มขู่เขาชัดๆ

เพราะเขาตะโกน เหล่าองครักษ์จึงตกใจ มาคุกเข่าเป็นคนๆ

“กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี ไม่ทราบฝ่าบาทเรียกกระหม่อมมาด้วย...” องครักษ์ที่เป็นหัวหน้าลอบมองกู้ชูหน่วนแวบหนึ่ง มือคลำด้ามดาบอย่างไม่รู้ตัว

“ข้าเรียกพวกเจ้าตั้งแต่เมื่อไร? ในฐานะที่เป็นองครักษ์ส่วนใน แต่ละคนกลับหูเพี้ยนเช่นนี้ ข้าจะวางใจมอบความปลอดภัยของตัวเองกับพวกเจ้าได้อย่างไร?”

“พ่ะย่ะค่ะๆๆ...”

“ยังไม่ไปอีก”

“พ่ะย่ะค่ะ...”

กลุ่มองครักษ์แน่นขนัดมา แล้วก็จากไป ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วครู่เดียว

กู้ชูหน่วนกดไลก์ให้เขาทีหนึ่ง ยิ้มเอ่ย “ฝ่าบาท เด็กมีอนาคตสอนได้”

ฮ่องเต้เย่กริ้วจนกัดฟันกรอด “ข้าแค่เห็นว่าเจ้าเป็นหญิงอ่อนแอ บอบบางน่าสงสาร ไม่อยากให้เจ้าเข้าคุกหลวงเท่านั้น”

เวลานี้แคว้นฮั่วร่วมมือกับอีกหลายแคว้นบุกตีพวกเขา เขาขอความช่วยเหลือจากแคว้นฉู่ แต่แคว้นฉู่กลับคิดแต่ขจัดเผ่าปีศาจ ไม่สนใจพวกเขา

ราชสำนักไร้แม่ทัพ ใต้บัญชาเทพสงครามมีแม่ทัพทหารศึกนับไม่ถ้วน

เขาไม่อยากกังวลกับภายในและภัยจากภายนอก ไฟโทสะนี้ เขาจะอดกลั้นก่อนชั่วคราว

“เพคะ ฝ่าบาทมีน้ำพระทัยกว้างขวางที่สุด จะให้เสด็จอาสะใภ้ของพระองค์เข้าคุกหลวงได้อย่างไร ฝ่าบาท ที่ทรงประสงค์ที่สุดคืออะไรเพคะ?”