บทที่ 434 งานเลี้ยง

“หรือว่าเย่จิ่งหานจะดูข้าทำแคว้นล่มสลาย เขาก็เป็นเสด็จอาของแคว้นเย่เหมือนกัน”

“ก็ใช่นะสิ ก็เพราะว่าเป็นเสด็จอาของแคว้นเย่ ฉะนั้นหลังจากแคว้นแย่ล่มสลายแล้ว เขาค่อยเคลื่อนกำลังทหาร ขับไล่แคว้นฮั่ว ถึงตอนนั้นเขาอยากขึ้นครองราชย์ ก็เป็นไปด้วยความชอบธรรม ใครจะกล้าขับเขา กลับเป็นพระองค์เถอะ กลายเป็นหมากหมดค่าแล้ว”

ฮ่องเต้เย่มีคำพูดเต็มอกอยากสกัดนาง แต่กลับหาเหตุผลสกัดนางไม่ได้

กู้ชูหน่วนผ่อนน้ำเสียง “ฉะนั้น พระองค์มิสู้เลือกเชื่อหม่อมฉันจะดีกว่า หม่อมฉันรับรองว่าทำให้เย่จิ่งหานยื่นมือขับไล่แคว้นฮั่ว ปกป้องความปลอดภัยแคว้นเย่เราได้แน่เพคะ”

“เย่จิ่งหานจะฟังเจ้าหรือ?”

“แน่นอนเพคะ ฝ่าบาทคงเคยได้ยินว่าท่านอ๋องเอาใจหม่อมฉันอย่างไรบ้างกระมัง?”

“แต่ทำไมเจ้าต้องช่วยข้า?” เขามักรู้สึกว่าตรงไหนไม่ถูก แต่คิดไปคิดมา กลับคิดไม่ออกว่าเป็นตรงไหน

“หม่อมฉันมิใช่กำลังอุ้มท้องลูกของเทพสงครามอยู่หรือเพคะ? ระยะก่อนหม่อมฉันฝัน ฝันถึงพระโพธิสัตว์กวนอิม พระโพธิสัตว์กล่าวว่าเทพสงครามสังหารคนมากเกินไป รังสีอาฆาตมากเกินไป เด็กจะได้รับผลกระทบจากเขา ยากจะเกิดได้อย่างปลอดภัย นอกเสียจากจะหาจี้รูปหัวใจพกอยู่กับตัว ถึงคุ้มครองให้เด็กปลอดภัยได้ หม่อมฉันคิดว่าฝ่าบาทเป็นมังกรแท้โอรสแห่งสวรรค์ หากทรงยื่นมือช่วยหม่อมฉันหา เช่นนั้นหม่อมฉันต้องหาจี้รูปหัวใจที่พระโพธิสัตว์บอกในฝันได้แน่เพคะ”

“เช่นนั้นพระโพธิสัตว์บอกหรือไม่ ว่าลูกในท้องเจ้าเป็นชายหรือหญิง?”

“เพคะ เป็นลูกสาว เหมือนข้า”

ฮ่องเต้เย่โล่งอก

ลูกสาวก็ดี หากเป็นลูกชาย ไม่แน่ว่าเทพสงครามอยากชิงบัลลังก์เพื่อลูกชายของเขา

“ก็ได้ อยากให้ข้าช่วยเจ้าหาจี้รูปหัวใจก็ได้ เจ้าช่วยข้าขับไล่ทหารไปก่อน”

“ดำเนินการทั้งสองทางสิเพคะ ประหยัดเวลา หม่อมฉันจะวาดจี้รูปหัวใจให้พระองค์ทอดพระเนตร จริงสิ จี้รูปหัวใจที่พระโพธิสัตว์ให้หม่อมฉันหามีอายุพันปีแล้ว เป็นของโบราณ ทรงอย่าหาของไปเรื่อยเปื่อยนะเพคะ”

กู้ชูหน่วนยกพู่กัน วาดจี้รูปหัวใจออกมา

“ขนาดต้องเท่ากัน ใหญ่กว่าหรือเล็กกว่านิ้วหนึ่งก็ไม่ได้ ต้องพอดีเป๊ะๆ นะเพคะ”

ฮ่องเต้เย่ขมวดคิ้ว “ซับซ้อนขนาดนั้นเชียวหรือ? ทั้งต้องมีอายุพันปี ขนาดเท่ากัน หายากมากกระมัง?”

“เทียบกับบ้านเมืองของแคว้นเย่ล่ะเพคะ ฝ่าบาททรงคิดว่า ของสิ่งนี้หายาก หรือว่าบ้านเมืองรักษายากกว่าเพคะ?”

ฮ่องเต้เย่ลมหายใจติดขัด

พูดจาฉอดๆ ทำไมเมื่อก่อนเขาไม่ยักรู้ว่าฝีปากนางเก่งกาจเพียงนี้

เขาหยิบภาพเหมือนดูแล้วดูอีก อดไม่ได้เอ่ยขึ้นอย่างฉงนใจ “แปลก ทำไมข้าดูจี้รูปหัวใจนี้แล้วถึงคุ้นขนาดนี้นะ? มันเป็นพลอยชิ้นหนึ่งใช่หรือไม่ พลอยสีแดง คล้ายหินเลือดไก่(*แจสเปอร์ อัญมณีในตระกูลควอตซ์) แดงจนคล้ายปะปนด้วยเลือด”

หัวใจกู้ชูหน่วนหวั่นไหว “อย่างไร? ฝ่าบาทเคยเห็นหรือเพคะ?”

“เออ...ข้าก็จำไม่ค่อยได้แล้ว แต่เหมือนเคยเห็นตอนเด็กๆ เพราะมันเป็นรูปหัวใจ ลักษณะกลับงามมาก แต่แดงจนน่าใจหาย ข้าก็เลยมีความทรงจำเล็กน้อย”

“เช่นนั้นจี้รูปหัวใจชิ้นนี้อยู่ที่ไหนเพคะ?”

“นานเกินไป ข้าลืมไปแล้ว รู้เพียงเห็นครั้งหนึ่งตอนเด็ก”

กู้ชูหน่วนแย่งภาพเหมือนกลับมา แล้วตะบึงตะบอนทันที “ฝ่าบาททรงคิดให้ดีเถอะเพคะ หากฝ่าบาทคิดไม่ออกว่าเคยเห็นจี้รูปหัวใจชิ้นนี้ที่ไหน เช่นนั้นหม่อมฉันก็คิดไม่ออกว่าจะให้เทพสงครามขับไล่ศัตรูอย่างไรเหมือนกันเพคะ”

“เจ้า...นี่เจ้าขู่ข้า?”

“แล้วแต่จะทรงคิดเพคะ ถึงอย่างไรหากเสียบ้านเมืองไปจริงๆ ก็ไม่เกี่ยวกับหม่อมฉัน หม่อมฉันยังได้อยู่สุขสบายเหมือนเดิมเพคะ”

“กู้ชูหน่วน! เจ้าบังอาจ!”

“ใครให้หม่อมฉันเป็นเสด็จอาสะใภ้ของพระองค์ล่ะเพคะ? ใครให้หม่อมฉันเป็นชายาของเทพสงคราม? ดังนั้นหม่อมฉันมีสิทธิ์บังอาจ มีสิทธิ์โอหัง หากพระองค์มิยินยอม ก็ไปหาเย่จิ่งหานได้โดยตรงเพคะ”

หากไม่ติดที่ฐานะของนาง เวลานี้ฮ่องเต้เย่ก็อยากประทานผ้าขาวให้นางแถบหนึ่ง ให้นางฆ่าตัวตายเสียเดี๋ยวนี้

ทันใดนั้นเอง จู่ๆ เขาก็ดึงสติ “เหมือนข้าจะนึกออกแล้ว เป็นองค์หญิงตังตัง ตอนเด็กๆ ที่ลำคอองค์หญิงตังตังมีจี้รูปหัวใจชิ้นหนึ่งอยู่ แดงจนคล้ายเลือดออก หลายคนต่างหัวเราะเยาะนาง ภายหลังองค์หญิงตังตังจึงโมโห ไม่ยอมสวมสร้อยคอเส้นนั้นอีก นับแต่นั้นก็ไม่เคยได้เห็นอีก”

“ฉะนั้น ความหมายของพระองค์คือ จี้รูปหัวใจอยู่กับองค์หญิงตังตังหรือเพคะ?”

“โดยรวมก็น่าจะใช่ แต่ด้วยนิสัยขององค์หญิงตังตัง ของที่นางไม่ชอบก็จะโยนทิ้งเสีย สร้อยคอเส้นนั้นก็ไม่รู้ว่าถูกนางทิ้งไปแล้วหรือไม่”