บทที่ 435 คุกเข่าเลียนแบบสุนัขเห่า

กู้ชูหน่วนกุมมือที่นางวาดมา ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม “องค์หญิงตังตัง ลงไม้ลงมือกับผู้ใหญ่ จะถูกฟ้าผ่าเอาได้นะเพคะ” “บังอาจ! เจ้ากล้าว่าข้าจะถูกฟ้าผ่าหรือ?!”

“หากองค์หญิงไม่ลงมือกับผู้ใหญ่ จะถูกฟ้าผ่าได้อย่างไร สวรรค์เอ็นดูองค์หญิงจะตายเพคะ”

“ตังตัง” ไทเฮาตวาดเสียงดุ

นางได้เห็นฝีปากของกู้ชูหน่วนนานแล้ว ถึงจะเอาทุกคนที่นี่มารวมกัน ก็ยังประชันกับฝีปากนางไม่ได้

“ทำความเคารพเสด็จอาสะใภ้”

“เสด็จแม่...”

อารมณ์องค์หญิงตังตังมืดมนทันที

หากไม่ใช่เพราะกู้ชูหน่วนใช้แผนการ นางจะทุ่มเงินขนาดนั้นประมูลคัมภีร์ซือจิงที่ไม่มีประโยชน์เล่มหนึ่งในที่จัดประมูลเฟิงเซียงได้อย่างไร? ที่น่าแค้นที่สุดก็คือ นางยังควักเงินออกมาไม่ได้ เป็นถึงองค์หญิง กลับถูกที่จัดประมูลเฟิงเซียงกักตัวไว้ นางขายหน้าไปหมดแล้ว!

ที่อัดอั้นกว่านั้นคือ หลังจากเรื่องนั้นนางจะไปหาเรื่องที่จัดประมูลเฟิงเซียง แต่เสด็จแม่กับเสด็จพี่ฮ่องเต้ต่างให้นางอดกลั้นเอาไว้ บอกว่าอิทธิพลเบื้องหลังที่จัดประมูลเฟิงเซียงใหญ่มาก ไม่จำเป็นต้องล่วงเกิน

“รีบคารวะ!”

สีหน้าองค์หญิงตังตังราวกับเจือสีสัน เปลี่ยนแปลงไม่หยุด สุดท้ายก็กลับไปนั่งตรงตำแหน่งของตัวเองอย่างตะบึงตะบอน

กู้ชูหน่วนยิ้มน้อยๆ “องค์หญิงตังตังยังเด็ก ไม่รู้มารยาทธรรมเนียมก็ปกติ วันนี้เป็นพิธีบรรลุนิติภาวะขององค์หญิงตังตัง เราก็อย่าได้ถือสาองค์หญิงตังตังเลยเพคะ”

นางไม่พูดยังดี ครั้นพูดออกมาองค์หญิงตังตังก็พองขน

อะไรเรียกว่านางไม่ถือสานาง? ทำอย่างกับนางใจกว้างอย่างนั้นแหละ ส่วนนางก็จิตใจคับแคบ

“กู้ชูหน่วน อย่าคิดว่าเจ้าเป็นพระชายาหานแล้วจะทำอะไรก็ได้นะ เสด็จแม่ข้าคือไทเฮาแห่งราชวงศ์นี้ เสด็จพี่คือฮ่องเต้ในตอนนี้ ส่วนข้า ก็เป็นองค์หญิงร่วมสายเลือดกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ว่าด้วยฐานันดร ข้าสูงศักดิ์กว่าเจ้ามาก!”

ไทเฮาแทบอยากเป็นลมตาย

บัดนี้ราชสำนักภายในน่ากังวลภายนอกไม่สงบ ไม่ควรล่วงเกินเทพสงครามจริงๆ มิเช่นนั้น แคว้นเย่ต้องล่มสลายแล้ว

องค์หญิงตังตังก็จริงๆ เชียว เกิดนางไปฟ้องเทพสงคราม เช่นนั้นพวกนางสามแม่ลูกจะทำอย่างไร?

“พระชายาหาน องค์หญิงตังตังยังเด็ก อย่าถือสานางเลย วันหลังข้าจะให้องค์หญิงตังตังไปขอขมาที่จวนด้วยตัวเอง”

“เสด็จแม่...!”