บทที่ 541 จอมมารมา

ในสนามประลองในอันไกลโพ้นของเผ่าเทียนเฟิ่น เวลานี้มีประชาชนของเผ่ารวมตัวกันอย่างหนาแน่ คนเหล่านี้รวมตัวกันเป็นวงกลม นำโดยรองหัวหน้าเผ่าซือคง ล้อมรอบเย่จิ่งหานและกู้ชูหน่วนไว้ในสนาม

การประลองวิทยายุทธกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เย่จิ่งหานถอยออกไปอีกข้างหนึ่งด้วยตัวเอง ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า “ระวังตัว อย่าฝืนดึงดัน”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า”

กู้ชูหน่วนกวาดตามองดูบรรดาผู้คนเผ่าเทียนเฟิ่นที่ทยอยรวมตัวกันเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย “รองหัวหน้าเผ่าซือคง จำเรื่องที่เจ้ารับปากไว้ หากว่าข้าชนะ ก็ปล่อยข้ากับเย่จิ่งหาน รวมทั้งฮองเฮาแห่งแคว้นฉู่ซะ เมื่อถึงเวลาก็อย่าเบี้ยวเชียวล่ะ”

ทุกคนล้วนคิดว่านางคิดเพ้อเจ้อ ก็แค่ระดับสองเท่านั้น ท้าทายยอดฝีมือเผ่าเทียนเฟิ่นของพวกเขามากมายขนาดนี้ นางชนะได้ก็เจอผีแล้ว

“แต่ไหนแต่ไรข้าเป็นคนพูดจาหนักแน่นเชื่อถือได้ หากว่าพวกเจ้าชนะ ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปเป็นธรรมดา หากว่าเจ้าแพ้ ข้าจะให้พวกเจ้ามอบกุญแจรูปดาวออกมา”

อุ้งมือของกู้ชูหน่วนกระตุกทันที

ตาแก่บ้านี่ เขารู้ได้อย่างไรว่าในมือของนางมีกุญแจรูปดาว

เขาไม่ได้เอ่ยถึงเข็มทิศเปิดฟ้า คงจะไม่รู้หรอกละมั้งว่าเข็มทิศเปิดฟ้าอยู่บนตัวนาง

ได้ยินว่ากุญแจรูปดาว ทุกสายตาก็ต่างพากันถาโถมมาทางนาง แม้แต่สายตาของเย่จิ่งหานก็โถมมาทางนางแล้ว

“ชนะก่อนแล้วข้าค่อยบอกละกัน”

การประลองสนามแรกเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

หวังเฟิงและหวังหยู่ขึ้นเวที ทั้งสองมือหนึ่งถือมีด มือหนึ่งถือดาบ ทันทีที่ขึ้นมามีดดาบประกบกัน ทางกลางเงาของมีดดาบ แรงสังหารคุกรุ่น

ทั้งสองกล่าวด้วยความยโส “ระวังหน่อย มีดดาบไม่มีตา”

สิ้นสุดคำพูด ไม่รอให้กู้ชูหน่วนพูดจา ก็สังหารเข้ามาแล้ว

ไม่รู้ว่าเพราะทำตามคำสั่งของรองหัวหน้าเผ่าซือคงหรือไม่ ลงมือโดยไม่ปรานีสักน้อย ทันทีที่ลงมือก็คือกระบวนท่าสังหาร แต่ละกระบวนท่าล้วนคิดต้องการให้กู้ชูหน่วนตาย

หากไม่ใช่เพราะร่างกายของกู้ชูหน่วนว่องไว หลบเลี่ยงได้ทันเวลา เกรงว่าคงจะถูกสับเป็นซอสเนื้อไปนานแล้ว

แรงสังหารของเย่จิ่งหานพุ่งกระจายออกมา แววตาอันเย็นเฉียบเพ่งมองไปทางหวังเฟิงหวังหยู่