บทที่ 553 สังหารทั่วทุกสารทิศ

กู้ชูหน่วนถอนหายใจ ใช้สายตาเห็นอกเห็นใจมองดูพวกเขา

“อย่างน้อยเผ่าเทียนเฟิ่นก็เป็นเผ่าโบราณนับพันปีเผ่าหนึ่ง ทำไมแต่ละคนถึงได้ไร้สมองเช่นนี้นะ”

“เจ้าว่าใครไร้สมองกันน่ะ?” ประชาชนของเผ่าที่อยู่ข้างๆด่าทอขึ้น

“หากว่าคิดจะก่อความวุ่นวายให้เผ่าเทียนเฟิ่น จะพามาเพียงแค่เจ็ดแปดคนหรือ?”

“เหอะ เจ้าทำเหมือนกับว่าเผ่าเทียนเฟิ่นเป็นตลาดผักหรือไง คิดจะมาก็มา”

รองหัวหน้าเผ่าซือคงเพิ่งจะพูดจบ ก็ได้ยินเพียงเสียงกระดิ่งเตือนยาวสามครั้งสั้นสองครั้งเสียงดังมาทีละเสียง อย่างน้อยครอบคลุมขอบเขตถึงห้าแห่ง

เสียงกระดิ่งเตือนดังขึ้น รองหัวหน้าเผ่าซือคงไม่สามารถทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีกแล้ว

กี่ปีมาแล้วที่กระดิ่งเตือนของเผ่าเทียนเฟินไม่ได้ดังขึ้น แต่ครั้งนี้ เมื่อดังก็มากมายหลายแห่งขนาดนี้

ดูเหมือนว่าเผ่าเทียนจะเผชิญกับการบุกโจมตีของศัตรูผู้ทรงพลังมากมายแล้ว

“พวกเจ้าสองสามคน รีบส่งคนไปสมทบเดี๋ยวนี้”

“ขอรับ”

จอมมารกะพริบตารูปดอกท้ออันทรงเสน่ห์ไปทางกู้ชูหน่วน ยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมาให้นาง

“พี่สาว ดูไม่ออกว่าท่านจะฉลาดมากเหมือนกันนะเนี่ย รู้จักการซ่องสุมทหารไว้ในเผ่าเทียนเฟิ่นก่อนล่วงหน้า ก็ไม่รู้ว่าพี่สาวส่งคนมามากน้อยเท่าไหร่”

กู้ชูหน่วนหมดคำจะพูด

นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผ่าเทียนเฟิ่นอยู่ที่ไหน จัดกองทัพซุ่มโจมตีอะไร?

แม้แต่ตัวนางเองก็คิดไม่ถึง ตัวเองแค่หลอกล่อรองหัวหน้าเผ่าซือคงไปเรื่อยเปื่อย คิดไม่ถึง ว่าจะเป็นความจริง

เย่จิ่งหานจับมือของกู้ชูหน่วน ขลุ่ยหยกขาวพร้อมด้วยลมพายุสายฟ้าฟาด ขวางสะบัดไปมา เหมือนดั่งเสียงเพลงอันไพเราะของสวรรค์ที่ดังอยู่ข้างหูของทุกคน

“ไม่ไปตอนนี้ จะรอเวลาใด”

ทุกแห่งที่ขลุ่ยหยกขาวผ่าน ศพระเกะระกะนับไม่ถ้วน

เงาสีขาวสองเงาพุ่งออกไปไกลกว่าสิบเมตรในพริบตา