บทที่ 588 หุบน้ำแข็ง เจ็บหนัก

ภูมิศาสตร์ที่นี่เรียบกว้าง ไม่เป็นผลดีกับพวกนางยิ่ง

อยากสลัดคนตรงหน้า นอกเสียจากเข้าแดนเหนือสุด

ในแดนเหนือสุดมีอันตรายมากมายเหลือคณนา บางทีพวกนางอาจมีโอกาสเศษเสี้ยวรั้งเขาไว้ได้

ด้วยคิดเช่นนี้ กู้ชูหน่วนฉวยตอนที่เวินเส้าหยีลงมือช่วย ใช้กระบวนท่าหลอก แวบตัวเข้า เข้าแดนเหนือสุด

“พลั่ก...”

เวินเส้าหยีถูกถีบกระเด็น บาดเจ็บหนักกระอักเลือด ดีที่มือสังหารนามนั้นมุ่งหมายกับกู้ชูหน่วน มิเช่นนั้นคนที่ตายคงไม่ใช่นาง แต่เป็นเขาแล้ว

มือสังหารชุดดำไล่ตามเข้าแดนเหนือสุด เวินเส้าหยีฝืนยันกายยืนขึ้น เข้าแดนเหนือสุดอย่างไม่มีความลังเลใดๆ

ครั้นเข้าแดนเหนือสุด อุณหภูมิก็ลดไปอีกหลายองศา

เวินเส้าหยีจับสั่น

ที่เข้าสู่คลองจักษุ ภูมิศาสตร์ที่นี่แปลกพิลึก รอบด้านเป็นธารน้ำแข็ง ยังมีกรวยน้ำแข็งตั้งอีกไม่น้อย ประมาทนิดเดียวก็จะถูกกรวยน้ำแข็งทำให้บาดเจ็บได้

กู้ชูหน่วนกับมือสังหารชุดดำหายไปแล้ว

เวินเส้าหยีเกรงกู้ชูหน่วนจะเกิดเรื่อง ฝืนทนความทรมาน เดินหน้าทีละก้าว

ตลอดทางที่ผ่าน กรวยน้ำแข็งถูกฟันขาดระดับช่วงเอวมากมาย แตกเป็นเศษนับไม่ถ้วน ทิ้งเป็นร่องรอยคมกระบี่ตรงกำแพงน้ำแข็งรอบด้าน

เขาจำได้ นอกจากดาบและกระบี่ของมือสังหารชุดดำแล้ว ยังมีกระบี่อ่อนของกู้ชูหน่วน

พวกเขาต่อสู้กันตลอดทาง?

เดินต่ออีกระยะ ที่นี่มีรอยเลือดกระจัดกระจาย เด่นชัดเป็นพิเศษท่ามกลางถ้ำน้ำแข็งที่ขาวสะอาดดุจหิมะ

“ไม่...ไม่นะ...”

เวินเส้าหยีลนลานแล้ว

เขาไม่กล้าจินตนาการ ถ้าหากกู้ชูหน่วนตายอยู่ในนี้จะทำอย่างไร

ล้มลุกคลุกคลาน ซวนเซเดินหน้าต่อ

ทันใดนั้นเอง เขาก็หยุดย่างเท้าชะงัก

เพราะที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นทางขาด

ที่นี่เป็นอย่างกับหน้าผาขาด ถูกตัดขาดตรงกลาง

อยากเดินหน้าต่อ นอกเสียจากข้ามระยะสิบกว่ายี่สิบเมตรไปถึงฝั่งตรงข้ามได้

หรือกระโดดลงไป

ข้างใต้ขาวโพลน ลึกเท่าไรก็หารู้ไม่