บทที่ 589 เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์เมาแล้ว

“จะไม่บาดเจ็บได้หรือ? ชีวิตก็แทบจะม่องแล้ว!”

กู้ชูหน่วนกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บปวด ตรงนั้นถูกฟันหนึ่งรอบ ลำไส้แลบออกมาแล้ว

ไม่รู้ว่าน่าเศร้าหรือน่าขัน ปากแผลถูกแช่แข็ง แม้แต่ลำไส้นางก็ถูกแช่แข็งด้วย

กู้ชูหน่วนสะท้านทั้งตัว หนาวจนสั่นพั่บๆ

นางกินยา บาดแผลและเลือดที่ถูกความหนาวผนึกยังไม่ดีขึ้น

“ข้าจะไปหาฟืนมาทำความอบอุ่นให้เจ้า”

“ชู่ เบาหน่อย เขายังอยู่แถวนี้”

ก่อกองไฟยามนี้ รนหาที่ตายหรือ?

เขาอยากตาย นางยังไม่อยากตายนี่!

กู้ชูหน่วนอิงผนังน้ำแข็ง หอบหนัก หวังเพียงเลือดในกายจะไหลเวียนให้เร็วที่สุด

“ข้าช่วยอะไรเจ้าได้ไหม?”

“อย่าช่วยให้ยุ่งก็พอ”

ทั้งสองนิ่งงัน

เวินเส้าหยียื่นมือซึ่งอบอุ่นเล็กน้อยของตัวเอง ช่วยนางถูบ่าและท้องที่บาดเจ็บและถูกน้ำแข็งผนึก

การเคลื่อนไหวเวินเส้าหยีเบามาก เกรงจะแตะโดนปากแผลนาง

ได้เขาช่วยทำความอบอุ่น บาดแผลของกู้ชูหน่วนจึงดีขึ้นมาก ในที่สุดก็มีความรู้สึกเล็กน้อย

“รู้จักเจ้ามานานขนาดนี้ มีประโยชน์ที่สุดก็วันนี้นี่แหละ”

“ถ้าเจ้าถอนเข็มทองให้ข้า ข้าก็เคลื่อนกำลังภายในรักษาอาการบาดเจ็บเจ้าได้ เจ้าจะได้หายเร็วมากขึ้น”

“อย่าแม้แต่จะคิด อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่นะ เวินเส้าหยี ข้าจะบอกให้ วันนี้ถ้าข้าตาย เจ้าก็อย่าหวังจะรอด”

เวินเส้าหยีอีหลักอีเหลื่อ

คิดไม่ถึงว่านางจะนึกว่าที่เขากระโดดลงมาก เพราะถูกพิษของนาง ถ้านางตายตนก็ต้องตายตามไปด้วย?

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าก้นเหวมีถ้ำ หรือว่าเมื่อก่อนเจ้าเคยมา?”

“ที่พรรค์นี้ หามุกมังกรพบแล้ว ให้ข้ามาข้ายังไม่มาเลย”

ตอนนั้นถูกไล่ฆ่าจนจนมุม ลงนรกไร้ประตู นางได้แต่ลองดูสักตั้ง ดูสิว่าจะรอดในสถานที่แห่งความตายได้หรือไม่