บทที่ 592 ไม่รู้อยู่แก่ใจหรือ?

นี่ไม่ใช่มือสังหารชุดดำที่ตามฆ่านางมาตลอดหรือ?

เมื่อมองเลือดสดชุ่มโชกบนตัวเขา แทบจะกลายเป็นมนุษย์เลือดแล้ว ก็ไม่รู้ว่าเลือดเหล่านั้นเป็นของเขา หรือว่าของหมาป่าหิมะกันแน่

แต่นางเห็นชัด ตัวของชายชุดดำถูกกรงเล็บหมาป่าหิมะหยักเป็นรูเลือดมากมาย

บาดแผลเหวอะหวะน่าสยดสยอง

ชายชุดดำสะลึมสะลือ รู้ตัวว่าตกอยู่บนตัวนาง ปฏิกิริยาแรกคือลงมือฆ่า

กู้ชูหน่วนถูกไล่ฆ่าจนมีประสบการณ์ จี้จุดเขาแบบมือเร็วตาไว

นางตบๆ ทรวงอกตัวเอง ยังมีความตกใจหลงเหลือ

อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวนางก็จะถูกผู้ชายคนนี้ฆ่าแล้ว

“เจ็บหนักขนาดนี้ ไม่คิดจะหนีออกไปหรืออย่างไร ยังกล้าเหิมเกริมอีก”

ร่วงหล่นไวมาก กู้ชูหน่วนใจหายวาบ

ข้างล่างยังคงเรียบลื่น นอกจากผนังน้ำแข็งที่ยื่นออกมาส่วนหนึ่งในจุดไกลๆ แล้ว ก็ไม่มีที่ให้ยึดได้อีก

แต่ผนังน้ำแข็งที่ยื่นออกมา ห่างจากนางไกลเกินไป

มีก็เหมือนไม่มี

“ฟืบ...”

ตรงเอวถูกรัดไว้ แรงหนังฉุดนางไป

ด้วยสัญชาตญาณกู้ชูหน่วนจับเชือกเส้นนั้นแน่น

เวินเส้าหยีช่วยนางไว้...

วรยุทธ์เขาถูกผนึกไม่ใช่หรือ?

ระยะห่างขนาดนี้ นางจะไปถึงผนังน้ำแข็งที่ยื่นออกมาก้อนนั้นได้อย่างไร?

กู้ชูหน่วนมีข้อสงสัยอยู่เต็มทรวง ตัวก็ถึงที่ปลอดภัยแล้ว

ที่ถูกฉุดไปพร้อมกับนาง ยังมีมือสังหารชุดดำที่นางโอบเอาไว้

ผนังน้ำแข็งไม่ถือว่าใหญ่ แต่พวกเขาสามคนยืนอยู่ได้สบาย

“ทำไมเขาถึงอยู่กับเจ้าด้วย?”

“อยู่ๆ ก็ตกทับลงมานะสิ” กู้ชูหน่วนปล่อยมือสังหารชุดดำออก

นางก็อยากโยนเขาลงไป