บทที่ 593 เป็นตายพึ่งพากัน

กู้ชูหน่วนกรอกตาขาวใส่

นางล่วงเกินใครไปหรือ?

เจ้าของร่างเดิมมีตัวตนเยอะอย่างนั้น นางจะรู้ได้อย่างไรว่านางเคยล่วงเกินผู้ใด

“คนที่ข้าล่วงเกินมากที่สุด ก็คือพวกเจ้าคนของเผ่าเทียนเฟิ่น”

“เขาไม่ใช่คนของเผ่าเทียนเฟิ่น ข้าไม่เคยเห็นเขาที่เผ่าเทียนเฟิ่นมาก่อน”

“บางทีอาจเป็นนักฆ่ากล้าตายที่ผู้อาวุโสเผ่าเทียนเฟิ่นพวกเจ้าคนไหนฝึกล่ะ?”

“เผ่าเทียนเฟิ่นมีกฎ คนในเผ่าห้ามซุ่มเลี้ยงนักฆ่ากล้าตาย”

“เฮอะ ข้าว่าไอ้แก่เส็งเคร็งซือคงของเผ่าเทียนเฟิ่นพวกเจ้า แล้วยังไอ้แก่เส็งเคร็งเสวี่ยเย่นั่น จิตใจชั่วช้า ใครจะรู้ว่าพวกเขาแอบซ่องสุมกำลังคนหรือไม่”

กู้ชูหน่วนหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง เดินเข้าใกล้ชายหนุ่มชุดดำทีละก้าวๆ

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใบ้จริงหรือไม่ ข้าก็อยากดูสิว่าเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไร”

กู้ชูหน่วนยื่นมือออกไปดึงผ้าสีดำบนใบหน้าเขา อย่างไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มชุดดำตรงหน้าเร็วกว่านางไปก้าวหนึ่ง

มือขวาเขาขวาง กระบี่ยาวพลิกหมุนไปสองสามรอบอย่างปราดเปรียว ขวางบาดหัวใจของกู้ชูหน่วนประหนึ่งมีดวงตา

การเคลื่อนไหวมือสังหารชุดดำว่องไวดุจลมกรดกระแสไฟ ทั้งยังจู่โจมกะทันหันซึ่งถูกจี้จุด นัยน์ตากู้ชูหน่วนหด เบี่ยงกายทันควัน

คิดไม่ถึงมือสังหารชุดดำคล้ายคิดอยู่แล้วว่านางจะเบี่ยงกายฉับ มือซ้ายพลิกอีก แสงเย็นดาบโค้งวิบวับอยู่ในมือเขาแล้ว

“ซี้ด...”

แสงเย็นวาบ ท้องที่กู้ชูหน่วนก็บาดเจ็บอยู่ก่อนถูกฟันอีกครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะเวินเส้าหยีดึงนางได้ทันท่วง นางต้องถูกชายหนุ่มชุดดำเฉือนเอวขาดเป็นสองท่อนแน่

“ดาบมือซ้ายเจ้าร้ายกาจกว่ากระบี่มือขวาเสียอีก เจ้าถนัดซ้าย”

กู้ชูหน่วนระทึก กุมท้องที่บาดเจ็บของตัวเอง

ท้องของนางเกิดผลึกน้ำแข็งอีกครั้ง เลือดทั้งร่างจับตัวในเวลาที่เร็วที่สุด

ดาบนี้ฟันลึกเกินไป กายกู้ชูหน่วนล้มลงอย่างไร้กำลัง

ที่สายตามองเห็น เป็นเวินเส้าหยีโรมรันกับชายหนุ่มชุดดำอย่างดุเดือด

กู้ชูหน่วนสั่นเทาหยิบยาออกมา เทออก วางในปากก่อนจะกลืนลงไป