บทที่ 602 เวทมนตร์

ได้ยินคำว่าท่านพี่สองคำ หัวใจของเย่จิ่งหานก็หวานเยิ้มราวกับถูกทาด้วยน้ำผึ้ง

ยังนับว่าผู้หญิงคนนี้มีมโนธรรมอยู่บ้าง ไม่เสียแรงที่เขาเดินทางไกลเป็นพันลี้มาเพื่อตามหานางที่นี่

“ตูม......”

ความเร็วในการถล่มของถ้ำน้ำแข็งยังร้ายแรงการที่พวกเขาคาดคิดซะอีก

ตอนนี้วิชาตัวเบาของพวกเขาทั้งสองก็นับว่าอยู่อันดับต้นๆในวงการยุทธภพ ก็ยังจนปัญญาที่จะออกไปได้อย่างปลอดภัย เกือบโดนก้อนน้ำแข็งถล่มลงมากระแทกเข้าอยู่หลายครั้ง

“ตูม......” เส้นทางเบื้องหน้าล้วนถูกปิดไปตามๆกัน เย่จิ่งหานจับมือกู้ชูหน่วนไว้เลือกเส้นทางเส้นแล้วเส้นเล่า

ฉับพลันนั้น ได้ยินเพียงเสียงกึกเสียงหนึ่ง

ก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ก็ลื่นไถลลงมาจากด้านล่างของถ้ำ เส้นทางหน้าหลังซ้ายขวาของพวกเขาล้วนถูกสกัดกั้นไว้แล้ว

กู้ชูหน่วนเบิกตาโพลง คิดจะสะเทือนน้ำแข็งเหล่านั้นแล้วหนีออกไปเป็นเส้นทางเลือดก็ไม่ทันแล้ว ทำได้เพียงมองดูหินน้ำแข็งก้อนนั้นกระทบลงมานิ่งๆ

ในช่วงเวลาวิกฤต เย่จิ่งหานโอบนางไว้ในอ้อมกอดอย่างฉับพลัน ใช้หน้าอกของตัวเองต้านทานน้ำแข็งก้อนใหญ่นั่น

“ฟู่ว......”

เลือดของเย่จิ่งหานตกลงบนแก้มของนาง

หินน้ำแข็งที่อยู่ด้านล่างของถ้ำยังคงกลิ้งลงมาทีละก้อนๆอย่างต่อเนื่อง กู้ชูหน่วนขับเคลื่อนฝ่ามือ สะเทือนหินน้ำแข็งออกไป โอบเย่จิ่งหานแล้วแฉลบตัวไปด้านข้างที่ปลอดภัย

นางคำรามด้วยความโกรธ “ท่านเสียสติไปแล้วหรือ? ท่านไม่รู้หรือว่าหินน้ำแข็งก้อนนั้นจะกระแทกจนท่านตายได้”

“เพียงแค่เจ้าปลอดภัย ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้ว”

เสียงของเย่จิ่งหานแผ่วเบา เบาจนทำให้คนคิดว่า นั่นเป็นการหูแว่ว

กู้ชูหน่วนเจ็บปวดหัวใจในพริบตา

นางกอดเอวที่แข็งแรงของเย่จิ่งหานไว้ แสดงความอ่อนแอของตัวเองต่อหน้าเขาเป็นครั้งแรก

“ทำไมหรือ?”

เย่จิ่งหานทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

เขาไม่เคยเห็นกู้ชูหน่วนที่เป็นแบบนี้มาก่อน

กู้ชูหน่วนที่เขารู้จักไม่กลัวฟ้า ไม่กลัวดิน เป็นคนที่ช่ำชองในการสร้างปัญหาที่สุด แต่กลับไม่เคยเห็นนางยอมแพ้อย่างจริงจังมาก่อน

กู้ชูหน่วนพูดด้วยความคับข้องใจ “ไม่เป็นไร ขอพิงไหล่ท่านครู่หนึ่งเท่านั้น”

พูดพลาง นางก็ปล่อยเย่จิ่งหาน มองหลังของเขาที่เต็มไปด้วยเลือด “เจ็บหรือไม่?”

“ไม่เจ็บ แค่บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น ไปกันเถอะ พวกเราออกไปจากที่นี่ก่อน ก่อนที่ถ้ำน้ำแข็งจะพังทลายลงโดยสมบูรณ์”

“ดี”

ขลุ่ยยาวของเย่จิ่งหานตั้งขวาง ทำให้หินน้ำแข็งเบื้องหน้าทั้งหมดสะเทือนลอยไป พากู้ชูหน่วนวิ่งไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

หากเขาช้าไปก้าวหนึ่ง พวกเขาสองคนก็จะต้องตายอยู่ที่นี่ เพราะทันทีที่พวกเขาจากไป ภูเขาลูกนั้นก็พังถล่มลงมาทั้งลูกแล้ว ทั้งยังขยายตัวต่อไปด้านนอกไม่หยุด

“ครืน.....”

เสียงดังสนั่นฟ้า สั่นสะเทือนจนกู้ชูหน่วนหูอื้อ และไม่รู้ว่ามังกรน้ำตัวนั้นเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ถ้ำน้ำแข็งข้างหนึ่งสึกกร่อนอีกข้างหนึ่งทรุดตัวลง

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป แดนเหนือสุดทั้งดินแดนก็จะถล่มทลายทั้งหมด

วิ่งวิ่งไป ในเส้นทางที่ตัดกันไปมากู้ชูหน่วนและเย่จิ่งหานก็หลงทางโดยสมบูรณ์

กู้ชูหน่วนค้นหาเข็มทิศเปิดฟ้าด้วยความกระวนกระวายใจ จึงได้พบว่าเข็มทิศเปิดฟ้าได้สูญหายไปในขณะที่วิ่งโดยไม่ทันระวัง

ตอนนี้ทำได้เพียงอาศัยความทรงจำของตัวออกไปจากที่นี่เท่านั้น

“เย่จิ่งหาน ตอนที่ท่านมาผ่านทางแยกมากมายขนาดนี้จนมาหาข้าเจอได้ยังไงกัน?”

“เดินหลับตาสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามา

“งั้นท่านลองหลับตาแล้วเดินอีกครั้ง ดูซิว่าจะออกไปได้หรือไม่”

“ข้ากลัวว่าทันทีที่หลับตา ก็จะถูกหินน้ำแข็งเหล่านั้นทับตายน่ะสิ”

“......”

เหตุผลนี้