บทที่ 603 เสียงสังหาร

กู้ชูหน่วนหัวเราะเยาะเย้ยและกล่าว “ข้าก็ว่าเป็นวิชาลับอะไรกัน ที่แท้ก็แค่เอาอายุขัยของลูกศิษย์และลูกหลานมายืดอายุของตัวเองก็เท่านั้น จึจึจึ ตาเฒ่า เจ้าก็ช่างไร้ยางอายเกินไปแล้วล่ะมั้ง ถ้าเรื่องนี้เผยแพร่ในเผ่าเทียนเฟิ่น เจ้าว่า เจ้ายังมีสิทธิ์ได้เป็นสุดยอดผู้อาวุโสอีกหรือไม่นะ?”

สุดยอดผู้อาวุโสเสวี่ยเย่ยิ้มอย่างน่ากลัวมาก ดวงตาเย็นยะเยือกปรากฏแสงแห่งแรงสังหารอันเยือกเย็น

“พวกเจ้าโชคดีมาก ที่ได้ตายด้วยน้ำมือของข้า”

“ข้ากู้ชูหน่วนอะไรก็กินทุกอย่าง แต่ไม่ยอมเสียเปรียบ ใช้ไม้แข็งกับข้าไม่ได้ ตาเฒ่า ถึงฆาตแล้ว ควรไปนรกแล้ว เจ้าอายุปูนนี้แล้วยังไม่ลงนรกไปอีก จะให้คนที่มีชีวิตอยู่ไปยืนกันที่ไหนล่ะ”

“ให้พวกเจ้าเลือกสองทาง อย่างแรก มอบมุกมังกรออกมา ข้ารับประกันว่าศพจะครบทั้งร่าง อย่างที่สอง เวทมนตร์ของเผ่าเทียนเฟิ่น จะทำให้พวกเจ้าเสียใจที่ได้มาอยู่บนโลกนี้”

“ข้ากลัวจังเลย เวทมนตร์ เก่งกาจนักหรือ? ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกัน”

“เย่จิ่งหานมายืนอยู่เบื้องหน้ากู้ชูหน่วนช้าๆ ขวางกั้นนางกับสายตาของสุดยอดผู้อาวุโสเสวี่ยเย่ไว้

“เจ้าถอยไป ข้าเอง”

“เอาเถอะ ท่านไปก็ท่านไป”

หลังจากกู้ชูหน่วนพูดจบ กวาดตามองดูซ้ายขวาเล็กน้อย หลังจากพบว่าไม่มีรองหัวหน้าเผ่าซือคงอยู่ ถอนเท้าได้ก็วิ่งไปทางซ้าย รวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ไม่สนใจความเป็นความตายของเย่จิ่งหานโดยสิ้นเชิง

การกระทำเช่นนี้ของนาง ไม่เพียงทำให้เย่จิ่งหานตะลึงเท่านั้น แต่ได้ทำให้สุดยอดผู้อาวุโสเสวี่ยเย่งงงันเช่นกัน

ผู้หญิงคนนี้......

นางเห็นสถานการณ์ไม่ดี วิ่งหนีไปแล้วหรือ?

ไม่ช้า สุดยอดผู้อาวุโสเสวี่ยเย่ก็ดึงสติกลับมาได้

บางทีมุกมังกรอาจจะอยู่เบื้องหน้าของกู้ชูหน่วน

เขาจรดปลายเท้า คิดจะไล่ตามกู้ชูหน่วนไป ขลุ่ยหยกขาวของเย่จิ่งหานขวางไว้ทันที กั้นขวางทางไปของเขา

“คิดจะไล่ตามนาง เจ้าต้องผ่านด่านนี้ของข้าให้ได้ก่อน”

“เย่จิ่งหาน นางทิ้งเจ้าแล้ว เพื่อจะมีชีวิตต่อไปนางจึงได้ทิ้งเจ้าไว้ที่นี่”

“เช่นนั้นข้าก็เต็มใจ”