บทที่ 604 มนุษย์โครงกระดูกปะทะมนุษย์น้ำแข็ง

สุดยอดผู้อาวุโสเสวี่ยเย่รู้สึกเจ็บปวดในใจ ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร น้ำตาค่อยๆทำให้สายตาพร่ามัวแล้ว

พลังในร่างกายของเขาก็ค่อยๆสลายไปทีละน้อย รวมทั้งพลังเวทมนตร์ของเขาด้วย

เงียบ......

ถ้ำน้ำแข็งเงียบจนพิสดาร มีเพียงเสียงขลุ่ยที่ยังคงก้องอยู่ไม่หยุด

ดวงตาอันเคลิบเคลิ้มของเย่จิ่งหานเปิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ทำนองเพลงเปลี่ยนไป บรรเลงเสียงสังหารออกมา

ความอ่อนหวานที่ชวนให้คล้อยตามเพลงสังหารเปลี่ยนเป็นทำนองสังหารมาแทนที่ ทุกโน้ตเพลงก็เพียงพอที่จะสังหารยอดฝีมือที่ต่ำกว่าระดับสี่ทั้งหมดทิ้งไป

และเพียงพอที่จะทำให้ที่นี่กลายเป็นสนามรบอันน่าสังเวช

แทบจะในช่วงเวลาเดียวกับที่บรรเลงเพลงสังหารออกมาในพริบตานั้น สุดยอดผู้อาวุโสเสวี่ยเย่ที่หลงทางไปเรื่อยๆก็ได้สติขึ้นมาอย่างฉับพลัน มือขวาของเขารวมสมาธิทันที มนุษย์โครงกระดูกหลายสิบตัวก็แยกเขี้ยวพุ่งสังหารไปทางเย่จิ่งหาน

เกล็ดหิมะของเย่จิ่งหานก็เปลี่ยนเป็นหอกน้ำแข็งในพริบตา ยิงไปทางมนุษย์โครงกระดูก

ร่างกายของมนุษย์โครงกระดูกสะเทือนไปสองสามครั้ง ถอยหลังไปหลายก้าว

หอกน้ำแข็งทะลุเข้าไปในร่างกายมนุษย์โครงกระดูก และหายวับไป

การประลองครั้งนี้ มนุษย์โครงกระดูกแข็งแกร่งกว่าระดับหนึ่ง

ในไม่ช้า ตัวโน้ตก็กลายเป็นแก่นแท้ของแรงสังหารดีดไปทางมนุษย์โครงกระดูก เมื่อมนุษย์โครงกระดูกที่มีดปืนยิงฟันไม่เข้า ไม่ตายไม่สลายถูกเพลงขลุ่ยดีดไปเช่นนี้ ก็แตกกระเจิงไปทั้งหมดอย่างคาดไม่ถึง

ปากของสุดยอดผู้อาวุโสเสวี่ยเย่ท่องสองสามประโยค มนุษย์โครงกระดูกก็รวมกลุ่มใหม่อีกครั้ง ก๊อกแก๊กๆพุ่งสังหารไปทางเย่จิ่งหาน

ตัวโน้ตของเย่จิ่งหานโจมตีจนพวกเขาแตกกระเจิงครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาก็รวมกลุ่มขึ้นใหม่ครั้งแล้วครั้งเล่า วนเวียนไปไม่หยุด

“ก๊อกแก๊กก๊อกแก๊กก๊อกแก๊ก......”

เหมือนกับว่ามนุษย์โครงกระดูกคัดลอกได้เช่นนั้น หนึ่งเปลี่ยนเป็นสอง สองเป็นสี่ สี่เป็นแปด แปดเป็นสิบหก......

ไม่ช้า ทั้งถ้ำน้ำแข็งก็เต็มไปด้วยมนุษย์โครงกระดูกที่แยกเขี้ยวด้วยความโหดร้ายอำมหิตหนาแน่นเต็มไปหมด

แม้แต่บนกำแพงน้ำแข็งก็เป็นมนุษย์โครงกระดูก

เป้าหมายของมนุษย์โครงกระดูกเหล่านั้นชัดเจนมาก ก็คือสังหารเย่จิ่งหาน

เย่จิ่งหานเป่าขลุ่ยไปพลาง ยิ้มอย่างเย็นยะเยือกไปพลาง

เมื่อเสียงขลุ่ยเปลี่ยน ก้อนน้ำแข็งที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นก็กลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งหนาแน่นเต็มไปหมด จำนวนไม่น้อยไปกว่ามนุษย์โครงกระดูก