บทที่ 609 เวินเส้าหยีสละชีวิตเข้าช่วย

รองหัวหน้าเผ่าซือคงกำลังคิดจะลงมือ ชี้ขาดชีวิตพวกเขาโดยตรง แล้วค่อยเสาะหามุกมังกร

คิดไม่ถึง ถ้ำน้ำแข็งเริ่มถล่มทลาย แม้แต่พื้นดินก็สั่นสะเทือนไม่หยุด สั่นไหวจนพวกเขาไม่สามารถยืนได้ ราวกับแผ่นดินไหวขนาดสิบริกเตอร์เช่นนั้น

“ตูม.....”

เศษน้ำแข็งหลายร้อยกิโลกรัมตกกระทบลงมาอย่างต่อเนื่อง ถ้ำน้ำแข็งที่อยู่ไกลจนถึงที่อยู่ใกล้ก็พังทลายลงทั้งหมด

สีหน้าของทุกคนล้วนเปลี่ยนไปทันที

การพังทลายนี้ คือถ้ำน้ำแข็งทั้งหมดจะพังถล่มราบเป็นหน้ากลองทั้งหมดเช่นนั้นงั้นหรือ?

ด้านบนของหุบเขาน้ำแข็งเสียงคำรามของมังกรดังขึ้นทีละเสียง สั่นสะเทือนทะลุฟ้า

ทุกคนเห็นได้รางๆว่ามังกรน้ำกำลังคลุ้มคลั่ง ชนปะทะถ้ำน้ำแข็งครั้งแล้วครั้งเล่า ท่าทางอันดุร้ายนั่น เห็นได้ชัดว่าต้องการจะตายไปพร้อมกันกับพวกเขา

สมควรตาย

รองหัวหน้าเผ่าซือคงทำอะไรกับมังกรน้ำกันแน่ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้มังกรน้ำคลุ้มคลั่งได้เพียงนี้

สัตว์ดุร้ายในหุบเขาน้ำแข็งรีบแย่งกันหนีไปทีละตัวๆ ราวกับรู้ว่าหุบเขาน้ำแข็งอันมหึมาลูกนี้กำลังจะพังทลายลงในเวลาอันสั้น

สีหน้าของรองหัวหน้าเผ่าซือคงเปลี่ยนไปทันที ไม่มีไปสนใจกู้ชูหน่วนและคนอื่นๆ ถอนเท้าได้ก็วิ่งหนี พยายามออกห่างจากถ้ำน้ำแข็งให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เย่จิ่งหานฝืนลุกขึ้นยืน ประคับประคองไปด้วยกันกับกู้ชูหน่วนเดินโซเซออกไปจากถ้ำน้ำแข็ง

“เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์......เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์......”

กู้ชูหน่วนอยากจะให้เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์พาพวกเขาออกไป ซึ่งจะรวดเร็วยิ่งกว่า

แต่ทว่าเจ้างูน้อยตะกละนั่น ไม่รู้ว่าวิ่งไปล่าอาหารถึงที่ไหน ไม่ได้ยินเสียงเรียกของนางโดยสิ้นเชิง

“ตูม......”

น้ำแข็งก้อนใหญ่ยักษ์ที่ร่วงตกลงมาไม่หยุดแทบจะกระแทกไปบนร่างของพวกเขาอยู่หลายครั้ง ทางออกด้านหน้าก็ถูกหินน้ำแข็งตกลงมาขวางกั้นไว้แล้ว

หุบเขาน้ำแข็งนั้นลูกใหญ่มาก ราวกับภูเขาสูงตระหง่านลูกหนึ่ง ตอนนี้ถล่มลงมาจากยอดเขาโดยตรง ขอบเขตที่ได้รับผลกระทบกระเทือนกว้างใหญ่เกินไป ในเวลาอันสั้นไม่สามารถหนีไปได้โดยสิ้นเชิง

“ปัง.....”

“ตูม.....”

หินน้ำแข็งอันหนาแน่นค่อยๆหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ กู้ชูหน่วนไม่ทันได้ระวังถูกกระแทกไปหลายครั้ง กระแทกจนบนตัวมีเลือดไหลแล้ว

เย่จิ่งหานเห็นดังนั้น ใช้ร่างกายของตัวเองบังหินน้ำแข็งเหล่านั้นแทนนาง

​​