บทที่ 610 เป็นข้าที่ไม่สามารถปกป้องเจ้าให้ดีได้

กู้ชูหน่วนและเย่จิ่งหานหนีรอดจากหายนะความตายครั้งใหญ่มาได้ เพิ่งจะออกมาจากขอบเขตการถล่มของหุบเขาน้ำแข็ง

กู้ชูหน่วนมองดูหุบเขาน้ำแข็งที่ถล่มจนราบอย่างเลื่อนลอย ทันใดนั้นก็รู้สึกเจ็บปวดใจ

ตั้งแต่ตอนที่เริ่มรู้จักเวินเส้าหยีความบริสุทธิ์มีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยปาฏิหาริย์ ดูสูงศักดิ์สุดจะพรรณนา ความเกลียดชังโกรธแค้นของนางตอนที่รู้ว่าเขาเป็นศัตรูของเผ่าหยก จนถึงตลอดทางที่ได้ช่วยเหลือกันครั้งแล้วครั้งเล่าสะท้อนอยู่ในสมอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาได้พุ่งเข้าไปในหุบเขาน้ำแข็งด้วยความเด็ดเดี่ยว โดยไม่สนใจอันตราย สละชีวิตเข้าช่วย สุดท้ายก็ถูกหินน้ำแข็งถล่มลงมาทับตายจนตายทั้งเป็น

ในใจของกู้ชูหน่วนสับสนเป็นที่สุด

ไม่รู้ว่าความเกลียดแค้นที่มีต่อเวินเส้าหยีสลายไปเป็นความปวดใจอาลัยอาวรณ์เข้ามาแทนที่เวลาใด

หุบเขาน้ำแข็งอันสูงตระหง่านถล่มทลายลงโดยตรง ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่มีวิทยายุทธสูงเพียงใด ก็ไม่สามารถรอดชีวิตออกไปได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเวินเส้าหยีที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นในตอนนั้นแล้ว

คิดจะเคลื่อนย้ายหินน้ำแข็งหนักๆออกเพื่อขุดหาเขาออกไป ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปได้จริง

ในจิตใจของเย่จิ่งหานก็ซับซ้อนเช่นกัน

เขาและเผ่าเทียนเฟิ่นไม่สามารถอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกันได้ เวินเส้าหยีเป็นหัวหน้าเผ่าน้อยของเผ่าเทียนเฟิ่น หากบอกว่าเขามีใจต่อกู้ชูหน่วน สละชีวิตช่วยกู้ชูหน่วนก็สมเหตุสมผล แต่ทำไมต้องช่วยเขาด้วยล่ะ?

“ตูม......”

ภูเขาหิมะสูงตระหง่านค้ำฟ้าที่อยู่ในระยะไกลหลายลูกพังทลายลงพร้อมกันอย่างฉับพลัน สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไปอีกครั้ง

“หิมะถล่มแล้ว รีบไป”

ไม่จำเป็นต้องให้เย่จิ่งหานพูด กู้ชูหน่วนก็ลากเขาวิ่งโซซัดโซเซไปด้านหน้าแล้ว

ภัยธรรมชาติครั้งใหญ่เช่นหิมะถล่มเบื้องหน้านี้ ทำให้เห็นได้ว่ามนุษย์ดูเล็กจิ๋วเป็นที่สุด

แม้ว่าจะเป็นยอดฝีมือระดับเจ็ด เผชิญหน้ากับหิมะถล่มก็ไร้กำลังจะต้านทานได้ เว้นแต่จะหนีด้วยความเร็วที่สุด

ภูเขาหิมะลูกแล้วลูกเล่าถล่มลงมาอย่างต่อเนื่อง ราวกับที่นี่เป็นวันสิ้นโลกเช่นนั้น ภูเขาหิมะขนาดมหึมากำลังเทลาดลงมา ปกคลุมหุบเขาน้ำแข็งทั้งหมดไว้ และไหลลงมาอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วที่ไม่เปลี่ยนแปลง

กู้ชูหน่วนและเย่จิ่งหานช่วยเหลือซึ่งกันและกัน หกล้มและก็ลุกขึ้นมา ครั้งแล้วครั้งเล่า

บางทีสวรรค์อาจจะต้องการฆ่าพวกเขา ไม่ว่าพวกเขาจะวิ่งเร็วแค่ไหน ความเร็วของหิมะถล่มก็ยังคงเร็วกว่าพวกเขาอยู่ดี

ที่ทำให้คนกลัดกลุ้มใจยิ่งกว่าคือ ไม่เพียงภูเขาหิมะที่อยู่ข้างหลังพวกเขาถล่มเท่านั้น ภูเขาหิมะขนาดมหึมาลูกหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า ก็ระเบิดตูมเสียงหนึ่งเช่นนั้น แล้วถล่มลงมาทั้งลูก

ตอนนี้ ไม่ว่าพวกเขาจะเดินหน้า หรือถอยหลัง ก็ไม่มีทางให้ถอยได้แล้ว

เย่จิ่งหานพลิกฝ่ามือกอดกู้ชูหน่วนไว้ในอ้อมอกอย่างแนบแน่น “กลัวหรือ?”

กลัวหรือ?

แน่นอนว่ากลัว

แต่นางไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะตายอยู่ที่นี่

นางกลัวว่าก่อนที่นางจะตาย ก็ไม่สามารถรวบรวมมุกมังกรได้ครบเจ็ดเม็ดแก้คำสาปของเผ่าหยกได้

“มีข้าอยู่ แม้จะต้องตาย ก็จะไม่ให้เจ้าตายก่อน”

เนื่องจากสถานที่ที่พวกเขาอยู่เป็นเนิน

เย่จิ่งหานโอบกู้ชูหน่วน กระโดดพรวดทันที กลิ้งตรงลงเนินไปจากทางด้านขวาของพื้นหิมะ

เขารู้ แม้ว่าจะทำเช่นนี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แต่นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเขา

“ตูม.....”

ความเร็วของหิมะถล่มเร็วกว่าที่พวกเขาคิดไว้

หิมะถล่มมาถึงเบื้องหน้าแล้ว พวกเขาไม่มีทางถอยแม้สักนิดแล้ว เย่จิ่งหานใช้ร่างกายของตัวเอง ปกป้องกู้ชูหน่วนไว้ด้านล่าง ปล่อยให้ภูเขาหิมะร่วงตกบนตัวของเขา

พยายามอย่างสุดกำลังก็ต้องการจะปกป้องกู้ชูหน่วนไว้โดยการใช้กำลังเฮือกสุดท้ายอันน้อยนิด

การกระทำของเย่จิ่งหานเป็นสัญชาตญาณอย่างสมบูรณ์ จิตใจของกู้ชูหน่วนรู้สึกอบอุ่นอย่างอธิบายไม่ถูก

และนางก็รู้ว่าสิ่งที่เย่จิ่งหานทำนั้นไร้ความหมาย แต่การกระทำของเขาทำให้นางรู้สึกอบอุ่นมาก อบอุ่นเป็นพิเศษ

ความตาย ในเวลานี้ เหมือนว่าจะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว

“กึก”เสียงหนึ่ง ไม่รู้ว่าหลังของกู้ชูหน่วนไปโดนอะไรเข้า ทั้งคนร่วงตกลงไปทันที

และเย่จิ่งหานที่หมอบอยู่บนตัวของนางก็ตกลงไปพร้อมกันด้วย

“อ้า......”

พริบตานั้นที่พวกเขาร่วงตกลงไป หิมะถล่มมาถึงเบื้องหน้า หิมะที่หนาและหนักนั่นบังทัศนวิสัยทั้งหมดของพวกเขา

“ปึง......”

ทั้งสองกระแทกลงที่พื้นอย่างหนัก แรงกระแทกอันมหาศาลทำให้พวกเขาหมดสติไปตรงนั้นทันที

จนขณะที่กู้ชูหน่วนฟื้นขึ้นมาด้วยความเลือนราง ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว