บทที่ 656 ต้องการมุกมังกร

ทั้งสองฝ่ายชักดาบโก่งคันธนู สามารถเกิดสงครามกันขึ้นมาได้ทุกเมื่อ

เซียวหยู่โหลวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “พี่ใหญ่ หากกองทัพของตระกูลเซียวต่อสู้กับกองทัพของเทพสงครามขึ้นมา จะต้องมีผู้บาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วนเป็นแน่ รากฐานของทั้งแคว้นเย่ก็จะสั่นคลอน ถึงเวลานั้นหากมีคนที่ไม่ประสงค์ดีฉวยโอกาสโจมตีแคว้นเย่ของเรา เช่นนั้นก็จะยิ่งแย่ลงไปอีก ท่านพ่อจงรักภักดีต่อชาติ รักทหารเหมือนดั่งลูกมาชั่วชีวิต หากเขายังมีชีวิตอยู่ ก็คงไม่ปรารถนาให้คนในแคว้นเย่ของพวกเรามาห้ำหั่นกันเองเป็นแน่”

เซียวหวั่นเอ๋อร์พยักหน้า และพูดเกลี้ยกล่อม “พี่รองพูดถูก พวกเราไม่กลัวท่านอ๋องเทพสงคราม แต่พวกเราจะให้ทหารของตระกูลเซียวตายโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้”

พวกเขากดเสียงต่ำมาก แต่กู้ชูหน่วนก็ยังได้ยินอย่างชัดเจนแล้ว

นางยกมือขึ้นและสาบานว่า “เจ็ดวัน ให้เวลาข้าเจ็ดวัน ข้าจะจับตัวฆาตกรที่สังหารแม่ทัพใหญ่เซียวออกมาได้แน่ หากว่าจับไม่ได้ ข้าจะยอมให้พวกเจ้าจัดการลงโทษ”

เซียวหยู่ชงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องไปที่นางอย่างดุดัน ในใจยังคงมีความโกรธแค้นอยู่เป็นกลุ่มก้อน

กู้ชูหน่วนกล่าวต่อ “หากเจ้าต้องการทำให้เป็นเรื่องใหญ่จริง พวกเราก็จะเอาด้วยจนถึงที่สุด เพียงแต่....หากข้าไม่ใช่ฆาตกร เช่นนั้นก็ไม่เท่ากับว่าปล่อยให้แม่ทัพใหญ่เซียวเสียเลือดไปโดยเปล่าประโยชน์แล้วหรือ?”

“ได้ ข้าจะเชื่อท่านสักครั้ง เจ็ดวัน หากว่าหลังจากเจ็ดวันท่านไม่สามารถหาตัวฆาตกรมาได้ ไม่ว่าจะต้องชดใช้ด้วยอะไร พวกเราตระกูลเซียวกับท่านไม่ตายก็จะไม่เลิกแล้วต่อกัน”

“ได้”

กู้ชูหน่วนมองดูแม่ทัพใหญ่เซียวที่ยังคงนอนจมอยู่ในกองเลือดด้วยความปวดใจ จากนั้นก็มองดูเซียวหยู่เซวียนที่จิตใจเหม่อลอยอีกครั้ง ดึงมือของเย่จิ่งหานเดินออกไปนอกจวน

“ยัยขี้เหร่”

เสียงอันคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ฝีเท้าของกู้ชูหน่วนชะงัก หมุนตัวไปเห็นเซียวหยู่เซวียนที่มีสีหน้าเศร้าโศกดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้าง

“ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าเป็นการส่วนตัว”

“ได้”

เย่จิ่งหานไม่วางใจ กู้ชูหน่วนบอกใบ้ให้เขาวางใจ เดินตามเซียวหยู่เซวียนออกไปถึงสถานที่ที่สงบ

“เจ้าอยากถามอะไร”

“ก่อนที่พ่อข้าจะเสียชีวิต ได้พูดอะไรกับเจ้าไว้บ้าง?”