บทที่ 674 โชคในเรื่องความรักของเจ้ามีเยอะจริงๆ

“คุณหนูสามีนิสัยเผด็จการ เย่อหยิ่งจองหอง และยังไร้น้ำใจไร้คุณธรรม ทั่วทั้งเมืองหลวงมีใครไม่เกลียดคุณหนูสามบ้าง แล้วมีใครไว้หน้าคุณหนูสามบ้าง ทั่วทั้งเมืองหลวงมีคนตาย ก็ล้วนเป็นฝีมือของคุณหนูสามหรือ”

กู้ชูหน่วนเหลือบมองดูอาจารย์ซ่างกวน

คำพูดนี้ชื่นชมหรือตำหนิกันแน่?

ทำไมนางมักรู้สึกเหมือนอาจารย์ซ่างกวน อคติต่อนางอย่างมาก?

บอกว่านางเย่อหยิ่งจองหอง นางยอมรับ

บอกว่านางมีนิสัยเผด็จการ ค่อนข้างเกินไปหน่อยไหม

บอกว่านางไร้น้ำใจไร้คุณธรรม?

นี่เอามาจากไหน?

ทำอย่างกับนางไม่ช่วยเหลือ ไร้ความปรานีต่อเขา

อาจารย์ซ่างกวนพูดจนทุกคนต่างพูดไม่ออก

คำพูดของอาจารย์ซ่างกวนถึงแม้จะฟังดูอบอุ่นละมุนละไม แต่ทุกประโยคเป็นเหมือนดั่งลูกกระสุนปืนใหญ่แตกระเบิด พูดจนพวกเขาไม่สามารถโต้เถียงได้

หากพูดต่อไปอีก พวกเขาจะกลายเป็นคนร้ายฆ่าคนเสียเองแล้ว

ที่ผ่านมารู้เพียงว่าอาจารย์ซ่างกวนมีความรู้ความสามารถ ไม่รู้ว่าฝีปากของเขาก็ดีขนาดนี้

อาจารย์ซ่างกวนอมยิ้มอย่างสง่างาม พร้อมพูดขึ้นว่า “คุณชายใหญ่เซียว จวนแม่ทัพมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในแคว้นเย่ พวกเจ้าคงไม่คิดแหกกฎของประเทศแคว้นเย่มั้ง?”

คำว่ากฎของประเทศ ยับยั้งเซียวหยู่ชงได้เป็นอย่างดี

เซียวหยู่ชงสะบัดแขนเสื้ออย่างโกรธจัด อดกลั้นความโกรธภายในใจไว้

แล้วกู้ชูหน่วนค่อยได้ไปปักธูปสามดอกอย่างสมใจ

“แม่ทัพใหญ่ ท่านวางใจ ข้าจะไม่ยอมให้ท่านต้องตายฟรี”

พูดเสร็จ กู้ชูหน่วนปักธูปลงไป ตอนที่เดินผ่านเซียวหยู่เซวียน นางพูดขึ้นด้วยเสียงเบาอ่อนโยนว่า “ขอแสดงความเสียใจด้วย”

เซียวหยู่เซวียนไม่เงยหน้าขึ้น เพียงเผากระดาษเงินอยู่อย่าเงียบๆ

กู้ชูหน่วนถอนหายใจ ก้าวเดินออกมาจากจวนแม่ทัพ

พวกทหารจวนภายในจวนแม่ทัพต่างไล่ตามออกมา สายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

เซียวหยู่เซวียนโยนกระดาษเงินออกมาอย่างเสียงดัง พร้อมพูดขึ้นอย่างโมโหว่า “ใครก็ห้ามทำร้ายยัยขี้เหร่ หากใครกล้าเอาชีวิตของนาง เท่ากับเป็นศัตรูของข้าเซียวหยู่เซวียน”