บทที่ 675 คนที่อยู่เบื้องหลัง

กู้ชูหน่วนโกรธกระเหี้ยนกระหือรือ มือทั้งคู่กำหมัดแน่น

ขอเพียงอาจารย์ซ่างกวนกล้าพูดว่าใช่ นางรับประกันว่า หมัดทั้งคู่ของนางจะต่อยออกไปอย่างแน่นอน

อาจารย์ซ่างกวนหันหน้าไป พูดขึ้นราวสายลมอันแผ่วเบาว่า “เพิ่งรู้เมื่อกี้”

“เห้อ....เพิ่งรู้เมื่อกี้? อาจารย์ซ่างกวน ข่าวของเจ้าไวไปไหม”

นางกับเย่จิ่งหานก็เพิ่งรู้เมื่อกี้ว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน ในขณะที่ข่าวยังไม่เพ่งพายออกไป ซ่างกวนฉู่กลับสามารถรู้แล้ว?

กู้ชูหน่วนอดไม่ได้ที่จะสงสัยสถานะที่แท้จริงของอาจารย์ซ่างกวน ตลอดจนเขามีไส้ศึกอยู่ในจวนอ๋องหานมากเท่าไหร่กันแน่

ผู้ชายคนนี้ ยังไงนางก็เดาไม่ออก

ล้ำลึกเกินไป

“ในเมื่ออาจารย์ซ่างกวนรู้ว่าพวกเราเป็นพี่น้องกัน ก็น่าจะรู้ว่า ตอนนี้ข้าอารมณ์ไม่ดีอย่างที่สุด เจ้าอย่ามายุ่งกับจะดีที่สุด”

กู้ชูหน่วนสะบัดมือของเขาออก แล้วเดินจากไปอย่างไม่หันกลับมาอีก

นางคิดว่า ด้วยนิสัยของอาจารย์ซ่างกวน เขาจะไล่ตามมา แล้วก็ก่อกวนนางอีก กลับคิดไม่ถึงว่า อาจารย์ซ่างกวนไม่ได้ไล่ตามมา และก็ไม่ได้ก่อกวนนาง

แต่.....นางได้ยินเสียงอาจารย์ซ่างกวนถอนหายใจอย่างโศกเศร้า

เสียงถอนหายใจนี้แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมาย นางไม่รู้ว่าอาจารย์ซ่างกวนยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่น หรือว่าสงสารนาง

แต่นางกลับเจอคนหนึ่งโดยบังเอิญ

เลว่อิ่ง

เขายังคงมาเพื่อฆ่านางเหมือนเคย