บทที่ 676 ยาพิษ

กู้ชูหน่วนกับฝูกวงแอบสะกดรอยตามมา

เพราะวิชาตัวเบาของเลว่อิ่งเก่งกาจ ความระมัดระวังก็มีสูง พวกเขาจึงไม่กล้าตามไปใกล้ ทำให้ตามไม่ทันอยู่หลายครั้ง ดีที่กู้ชูหน่วนโรยเครื่องหอมหลอนไว้บนตัวเขา

เครื่องหอมแบบนี้ไม่มีสีไม่มีกลิ่น นอกจากนางแล้ว ไม่มีใครสามารถได้กลิ่น จึงอาศัยกลิ่นหอม ตามทันเลว่อิ่ง

ค่ำคืนมืดมิด ภายในป่าทึบเงียบสงัด เลว่อิ่งคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าชายชุดดำปกปิดหน้าคนหนึ่ง ท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน มุมปากมีเลือดไหล ลมปราณในร่างกายแลดูปั่นป่วน เหมือนถูกชายชุดดำทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส

กู้ชูหน่วนซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่พร้อมกลั้นลมหายใจ มองพิจารณาดูชายชุดดำคนนั้น

เพราะหันหลังให้นาง นางจึงมองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของเขา แต่ดูจากผมหงอกขาว อย่างน้อยอายุของผู้ชายคนนี้ก็น่าจะมากกว่าห้าสิบปี

นางได้ยินคำสนทนาระหว่างพวกเขาเป็นระยะๆ

“ข้าน้อยไร้ความสามารถ ขอนายท่านลงโทษ”

“ปัง.....”

ชายแก่ชุดดำยกฝ่ามือฟาดลงไป ร่างกายเลว่อิ่งเหมือนดั่งใบไม้ลอยไปตามลม ปลิวตกอย่างไร้เรี่ยวแรง

ฝ่ามือนี้รุนแรงอย่างมาก บรรยากาศรอบๆ ล้วนเต็มไปด้วยแรงอาฆาต

กู้ชูหน่วนอยู่ห่างตั้งไกล ก็ยังสัมผัสได้ถึงความตายที่จะมาเยือน

นางกล้ารับประกันว่า ความสามารถของคนแก่คนนี้อย่างน้อยก็ถึงระดับหก

ผู้มีฝีมือถึงระดับหกขึ้นไป ทั้งแผ่นดินมีไม่มาก

เลว่อิ่งกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง สีหน้าขาวซีดขึ้นมา เขาพยายามที่จะคุกเข่าขึ้นมาใหม่ พยายามไม่ให้ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสล้มลงไป

เลว่อิ่งก้มหน้าก้มตา คุกเข่าอยู่อย่างยอมจำนน ราวกับคนตรงหน้าคือฮ่องเต้ แล้วเขาทำได้เพียงรอคอยให้ฮ่องเต้ลงโทษอยู่อย่างต่ำต้อย