บทที่ 693 เกี่ยวข้องอะไรกับเวินเส้าหยี

ใบหน้ารูปงามของอาจารย์ซ่างกวนฉายแววเคร่งขรึม พร้อมพูดขึ้นว่า “ยิ่งอยู่ก็ยิ่งใกล้แล้ว เร่งความเร็วกว่านี้หน่อย”

“นายหญิง ข้ามึน หาทางไม่เจอแล้ว”

“ไม่ใช่เจ้าหาทางไม่เจอ แต่ที่นี่มีค่ายกล ข้าดูก่อนว่าจะทำลายค่ายกลยังไง”

ฝ่ามือกู้ชูหน่วนเหงื่อแตก นัยน์ตาสีดำฉายแวววิตกกังวล ราวกับอยากที่จะทำลายค่ายกลให้ได้ในเวลาอันสั้นที่สุด แต่กลับคิดอะไรไม่ออกเลย ค่ายกลนี้ไม่ธรรมดา

“ข้าทำลายค่ายกลเอง เจ้าหลบไปด้านข้าง”

“ค่ายกลนี้ค่อนข้างแปลกประหลาด เจ้าจะทำลายได้หรือ?”

“ลองดูก่อน”

ไม่รู้ทำไม ซ่างกวนฉู่มักรู้สึกว่าค่ายกลนี้ดูเหมือนคุ้นเคย เหมือนเงาแห่งอาณาเขตพิทักษ์ขุนเขาเผ่าเทียนเฟิ่น

“ได้ งั้นเจ้าไวหน่อย”

พลังอันแข็งแกร่งกดดันพวกเขาจนแทบจะหายใจไม่ออก

พลังอันนี้ พวกเขาคุ้นเคยอย่างมาก เป็นพลังที่มาจากชายแก่ชุดดำคนนั้น แต่นอกจากพลังอันนี้แล้ว ยังมีพลังที่แข็งแกร่งไม่น้อยกว่าชายแก่ชุดดำ

เมื่อถูกตามมาทัน ด้วยพลังของพวกเขาในตอนนี้ จะมีชีวิตรอดได้หรือ

ซ่างกวนฉู่นั่งอยู่บนร่างงู ไม่ว่าเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์จะคดเคี้ยวยังไง ก็ยังมั่นคงเหมือนดั่งภูเขา ไม่กระทบกระเทือน

ปากของเขาพูดว่า “ไปทางซ้ายหนึ่งร้อยเมตร ไปทางขวาอีกห้าสิบเมตร เลี้ยวซ้าย หยุด ตรงไปสองพัน เมตร”

กู้ชูหน่วนเหลือบมองดูเส้นผมดำปลิวไสว ความไร้ตัวตนของอาจารย์ซ่างกวน นำขวดยาพิษออกจากแหวนมิติ มือขวาโยกอย่างสง่างาม แล้วโรยยาพิษลงบนพื้น

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็หยิบอาวุธพิเศษอันน่าสงสารที่ซ่อนเร้นออกมา ซุ่มโจมตีในจุดที่ไม่โดดเด่น

มีอาจารย์ซ่างกวนคอยชี้แนะ ในที่สุดเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็ไม่หมุนวนอยู่ที่เดิม วิ่งพรวดไปไม่รู้ว่าห่างไปกี่ไมล์

เสียงตะโกนโกรธจัดดังโวยวายมาจากข้างหลัง คิดว่าพวกเขาของถูกแผนกลของกู้ชูหน่วน

พลังงานอันทรงอำนาจ ในที่สุดก็ไม่ปกคลุมพวกเขาอีก

ความอันตรายกลับยังไม่ผ่านพ้น ด้านหน้ามีนักฆ่าจู่โจมมา แต่ละกระบวนท่าล้วนหมายเอาชีวิต

บนร่างกายของคนพวกนี้ไม่มีความเป็นคน เป็นเหมือนดั่งวิญญาณที่ตายแล้วอย่างเนิ่นนาน รู้จักแต่การโจมตี

หากเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์หยุดต่อสู้กับนักฆ่าพวกนี้ ยอดฝีมือที่อยู่ด้านหลังก็จะตามมาไล่ฆ่า