บทที่ 708 ทำลายวรยุทธไม่ได้

"ข้าไม่มีเวลาว่างเดาอะไรทั้งนั้น เด็กๆ รีบถอดเสื้อผ้าเขาออกซะ เอาไปแขวนไว้บนประตูเมือง แล้วไปเชิญนักวาดมาวาดรูปเขา ทำการเผยแพร่ออกไป"

"กู้ชูหน่วน เจ้ากล้าหรือ"

"เจ้ารอดูแล้วกันว่าข้ากล้าหรือไม่"

ดวงตาของรองหัวหน้าเผ่าซือคงเผยให้เห็นแววสังหารที่น่ากลัว ทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นรู้สึกตกใจอย่างไร้สาเหตุ

เห็นจิตสังหารของเขา ดวงตาของกู้ชูหน่วนก็สว่างวาบขึ้นมา ยิ้มอย่างอ่อนโยน "อยากจะฆ่าข้าใช่หรือไม่ ข้าเกือบจะลืมไป เจ้าเป็นถึงยอดฝีมือระดับหก เก็บเจ้าเอาไว้ไม่ช้าก็คงจะกลายเป็นตัวหายนะ เสี่ยวลู่ ทำลายวรยุทธของเขาก่อน"

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวลู่ค่อยๆเดินเข้าไป มองรองหัวหน้าเผ่าซือคงราวกับมองคนที่ตายไปแล้ว นางยกมือขวาขึ้น จะทำลายกระดูกไหปลาร้าของเขาซะ

แต่แล้ว นางใช้พลังทั้งหมดเจ็ดส่วน ก็ทำลายกระดูกไหปลาร้าของเขาไม่ได้ ร่างกายของเขาราวกับสร้างมาจากเหล็กกล้า

เสี่ยวลู่เพิ่มการใช้พลังเป็นแปดส่วนเก้าส่วนกระทั่งสิบส่วน ก็ไม่สามารถทำลายวรยุทธของเขาได้

ด้วยอารมณ์ชั่ววูบเสี่ยวลู่ยกมือขึ้นตบลงไปที่กลางศีรษะของเขา อยากจะทำลายเขาให้สิ้นซากไปเลย

ตรงกลางกระหม่อมเป็นจุดที่เปราะบางที่สุดของคน ขอเพียงแค่ตบลงไปไม่เพียงแต่สูญเสียวรยุทธทั้งหมดไป ยังเป็นไปได้ว่าจะกลายเป็นคนพิการตั้งแต่หัวจรดเท้า กระทั่งตายในทันที

แต่ว่ากลางกระหม่อมของเขาก็ยังคงเหมือนกับร่างกายของเขาที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า

"ให้ข้าลองดู "

สวีหู่ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว รวบรวมพลังยุทธ์ทั้งสิบส่วนหวังจะทำลายวรยุทธของเขา

ผลที่ได้น่าสมเพชกว่าเสี่ยวลู่มาก เขาถูกดีดกระเด็นออกมาทันที ล้มลงจนเขาถลอกปอกเปิกไปหมด

"นี่มันบ้าอะไร ตาเฒ่าคนนี้เป็นคนหรือผีกันแน่"

รองหัวหน้าเผ่าซือคงยิ้มอย่างได้ใจ

"คนที่ฝึกวรยุทธกลัวการถูกทำลายวรยุทธที่สุด ฉะนั้นข้าได้ศึกษาเรื่องนี้ตั้งแต่เด็ก นอกจากข้าที่ทำลายมันเอง ไม่ว่าใครก็ตามที่มีพลังยุทธ์แข็งแกร่งมากแค่ไหนก็ไร้ทางทำลายวรยุทธของข้าได้ ยิ่งฆ่าข้าไม่ได้ด้วย"