บทที่ 709 ล้มเหลว

ทันใดนั้นเสี่ยวลู่ก็ดึงดาบคมกริบที่เปล่งประกายออกมาจากเอวของลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆคนหนึ่ง ยิ้มเย็นและเดินไปทางรองหัวหน้าเผ่าซือคง

ในดวงตาของนางมีแต่ความชิงชัง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเคียดแค้นแทนประชาชนเผ่าหยกที่บริสุทธิ์ที่ต้องตกระกำลำบากและตายอย่างอนาถหรือเปล่า

"ฉับ……"

หน้าผากของรองหัวหน้าเผ่าซือคงมีเหงื่อเย็นไหลลงมา พยายามจะถ่วงเวลา "กู้ชูหน่วน เจ้าไม่อยากจะรู้จริงๆหรือว่าขั้นต่อไปเลว่อิ่งจะทำอะไร"

เหลือเพียงนิดเดียวเท่านั้น เหลือเวลาแค่นิดเดียวจริงๆ เขาจะสามารถแก้การสกัดจุดได้แล้ว

"เจ้าเอาแต่พูดถึงเลว่อิ่งครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าอยากจะถ่วงเวลาหรือ"

กู้ชูหน่วนกวาดตามองไปรอบๆ แถวนี้ล้วนเป็นคนของนาง อยากจะบุกเข้ามามันไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ว่าเขามันเจ้าเล่ห์มาก อำนาจที่อยู่เบื้องหลังก็ยิ่งใหญ่ กู้ชูหน่วนก็เกรงว่าหากยื้อกันต่อจะไม่ดีต่อนาง สั่งการเสียงเย็นว่า

"ตัดเอ็นแขนขาของเขาเดี๋ยวนี้"

"เจ้าค่ะ"

เสี่ยวลู่ยื่นมือจะไปตัดเอ็นข้อมือของเขาอย่างไม่เกรงใจ ในเวลานี้เอง บริเวณที่ไกลออกมาไปมีเสียงพิณไพเราะดังขึ้น มาพร้อมกับไปสังหารที่มีพลังทำลายล้างสูงจนน่ากลัวดังขึ้น

จุดที่เสียงพิณผ่านไปล้วนมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง เสียวลู่ชะงัก และเก็บอาวุธ

เพราะเสียงพิณนั้นมุ่งตรงเข้ามาโจมตีนางคนเดียว

ถ้าหากนางไม่ถอย คงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

คนอื่นอยากจะเข้าไปช่วย ต่างก็ถูกเสียงพิณที่มีระดับเสียงสูงขึ้นเรื่อยๆกระแทกจนต้องถอย

กู้ชูหน่วนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

เสียงพิณนี้……

เป็นเวินเส้าหยี……

เขายังไม่ตายจริงๆ ……

เวินเส้าหยีไม่ตาย นางน่าจะดีใจ เพราะเวินเส้าหยีมีบุญคุณต่อนาง

แต่ถ้าหากเขาคิดจะช่วยรองหัวหน้าเผ่าซือคง เช่นนั้นระหว่างพวกเขาคงไม่มีเรื่องบุญคุณต่อกันแล้ว คงเหลือแต่ความแค้น

กู้ชูหน่วนชักดาบอ่อนออกมาจากเอว คนกับดาบรวมเป็นหนึ่งไม่ถอยหลังแต่กลับพุ่งเข้าไปหา ยกดาบหลายเล่มขึ้นมาโจมตีไปทางพิณ

"ปัง……"

"เคร้ง……"

ดาบอ่อนกับพิณปะทะกัน เกิดเสียงดังบาดหูขึ้น

เวินเส้าหยีที่ควบคุมพิณหิมะนิ่งอึ้ง