บทที่ 715 ดักสังหาร

กู้ชูหน่วนถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง ยังคงไม่วางใจ จึงขึ้นไปบนรถม้า เร่งเดินทางกลับไปยังเผ่าหยกโดยเร็วที่สุด

บนรถม้า กู้ชูหน่วนกับเวินเส้าหยีและยังมีเสี่ยวลู่อยู่บนรถม้าคันเดียวกัน ผู้อาวุโสเจ็ดกับผู้อาวุโสหกแยกกันนั่งอยู่คันที่อยู่ข้างหน้า

ตลอดทางคนมากมายเดินทางเป็นขบวนใหญ่ เร่งเดินทางอย่างรวดเร็วราวกับสายลม เกิดฝุ่นฟุ้งตลบไปทั่วทุกที่ที่ผ่าน

คนเหล่านี้ในดวงตาเผยให้เห็นประกายวาววับ ขมับนูนขึ้น ทุกๆฐานที่มั่นยังมีคนคอยสับเปลี่ยนม้าเป็นการเฉพาะ เร่งเดินทางกันทั้งวันทั้งคืน

บนรถม้าคันที่อยู่ตรงกลางซึ่งดูเรียบง่ายแต่ก็ไม่ทิ้งความหรูหรา

กู้ชูหน่วนกำลังมองดูต้นไม้ที่อยู่นอกหน้าต่างที่รถม้าขับผ่าน มือก็เอาแต่จับแหวนมิติเอาไว้ เกรงว่าแหวนมิติจะถูกคนอื่นแย่งชิงไป มุกมังกรที่อยู่ข้างในจะสูญหายอีกครั้ง

เวินเส้าหยีนั่งอยู่ตรงข้ามกับนาง บนเท้าของเขามีโซ่ตรวนที่หนักอึ้งคล้องอยู่ มองไปยังนอกหน้าต่างเช่นกัน

แม้จะอยู่บนรถม้าคันเดียวกัน ทั้งสองคนกลับไมพูดจากัน แต่ต่างก็กำลังใช้ความคิดของตนเอง

"ปัง……"

"เอี๊ยด……"

รถม้าที่กำลังขับเคลื่อนอย่างรวดเร็วหยุดลงอย่างกะทันหัน ม้าตกใจจนยกขาขึ้นมา รถม้าเหมือนถูกลากขึ้นมาด้วย

กู้ชูหน่วนกับเวินเส้าหยีที่ยังคงตกอยู่ในห้วงความคิดเกือบจะถูกสะบัดออกไปด้านนอก

เสียงโจมตีด้านนอกดังโครมครามขึ้นมา พื้นผิวดินสั่นไหวไปหมด

นี่ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ดักซุ่มสังหารพวกเขา

หลังจากที่พวกเขาได้มุกมังกรมาแล้ว คนที่ไล่สังหารพวกเขาก็มีมาไม่หยุด เพียงแต่ถูกคนของพวกเขาสกัดไว้ก่อน หรือไม่ก็ขวางไว้ด้านหลัง แล้วก็จัดการทั้งหมด

แต่รูปแบบครั้งนี้ใหญ่กว่าครั้งที่ผ่านมามาก กลิ่นคาวเลือดโชยมาแตะจมูก นอกรถม้ามีแต่เสียงการเข่นฆ่าที่โหดเหี้ยม

กู้ชูหน่วนเลิกผ้าม่านขึ้น นอกรถม้ากองกำลังหลักของเผ่าเทียนเฟิ่นกำลังไล่ตามมา ในนั้นยังมีผู้อาวุโสของเผ่าเทียนเฟิ่นอยู่ด้วย

คนเหล่านี้ลงมืออย่างอำมหิต ทั้งสองฝ่ายต่างก็ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ปรานีเลยแม้แต่น้อย