บทที่ 716 บาดเจ็บสาหัส

ใช่แล้ว สงครามระหว่างเผ่าเทียนเฟิ่นกับเผ่าหยกเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง ระหว่างพวกเขาต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ที่ต้องตาย

เพียงแต่เสียดายชีวิตที่บริสุทธิ์มากมายเหล่านั้นนัก

รถม้าบุกออกไป แต่เสียงฆ่าฟันกันยังคงได้ยินต่อเนื่องไม่สิ้นสุด ต่อสู้กันครั้งแล้วครั้งเล่า ตลอดทางไม่รู้ว่าต้องสูญเสียเลือดเนื้อไปเท่าไหร่

"ปล่อยข้า ข้าจะไปหยุดสงครามครั้งนี้"เวินเส้าหยีพูด

"ท่านคิดว่าท่านกลับไปแล้ว พวกเขาจะยอมปล่อยมือหรือ ท่านคิดว่าท่านขอร้อง พวกเขาจะปล่อยมุกมังกรไปหรือ"

"ที่จริงไม่จำเป็นต้องเสียสละชีวิตมากมายเช่นนี้เลย"

"ถ้าหากไม่จำเป็น เผ่าเทียนเฟิ่นยังดันทุรังเช่นนี้ หึ ……ขอเพียงแย่งมุกมังกรได้ เผ่าหยกก็ไม่มีวันได้พลิกฟื้น นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่พวกเขาจะกำจัดเผ่าหยก อย่าว่าแต่สุดยอดผู้อาวุโสทั้งสี่เลย แม้จะต้องใช้กำลังคนทั้งเผ่า เผ่าเทียนเฟิ่นของพวกเจ้าก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ไปแน่ "

กู้ชูหน่วนพูดแทงใจดำ

แม้ว่าเวินเส้าหยีจะรู้เหตุผลนี้ดี แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ความบาดหมางระหว่างทั้งสองเผ่าได้เกิดขึ้นตั้งแต่พันกว่าปีที่แล้ว ไม่ใช่กำลังของเขาคนเดียวก็สามารถทำให้เปลี่ยนแปลงได้

กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนจมูก เวินเส้าหยีไม่มีความกล้าที่จะเลิกผ้าม่านขึ้นมาดูภาพอนาถที่อยู่ภายนอกอีก

เสี่ยวลู่ได้รับสัญญาณจากกู้ชูหน่วน ปล่อยมีดสั้นจากคอของเขา

"ปัง……"

รถม้าถูกกระชากอย่างแรงอีกครั้ง

เสี่ยวลู่เอ่ยขึ้นว่า "เกิดอะไรขึ้น"

"คนของอ๋องหาน พวกเขาขวางทางเอาไว้"

กู้ชูหน่วนรีบเลิกผ้าม่านขึ้น ภาพที่เห็นคือเจี่ยงเสวียที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดกำลังแบกเย่จิ่งหานที่บาดเจ็บสาหัสพุ่งมาอย่างรีบร้อน

ตัวของเขายังมาไม่ถึงแต่ส่งเสียงมาก่อน