บทที่ 719 เกรี้ยวกราด

เสี่ยวลู่เหลือบตามองไปทางกู้ชูหน่วน ไม่รู้ว่านายหญิงของตนจะทำอะไรกันแน่

แต่นางเชื่อว่าแม้จะเอาชีวิตของนายหญิง นายหญิงก็ไม่มีทางมอบมุกมังกรและบอกทางเข้าเผ่าหยกให้กับพวกเขาแน่

"เจ้าอยากได้อะไร"สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยพูด

"ง่ายมาก ให้พวกเขาสามคนไปก่อน"

นิ้วเรียวยาวของกู้ชูหน่วนชี้ไปยังเสี่ยวลู่กับเจี่ยงเสวียรวมไปถึงเย่จิ่งหาน

"พวกเขาสองคนไปได้ แต่เย่จิ่งหานไม่ได้"

"ถ้าเย่จิ่งหานไปไม่ได้ เช่นนั้นข้อตกลงนี้พวกเราก็ไม่สามารถเจรจาต่อไปได้"สองมือของกู้ชูหน่วนแบออก

สุดยอดผู้อาวุโสทั้งสองมองตากัน ราวกับกำลังคิดว่าจะปล่อยเย่จิ่งหานไปหรือไม่

ทันใดนั้นสุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยก็เอ่ยขึ้นมาว่า "หัวหน้าเผ่าน้อย ทำไมเจ้ายังช่วยนังปีศาจคนนี้กางร่มอีกเล่า"

เมื่อทุกคนได้ยินแล้วต่างก็หันสายตาไปมองทางเวินเส้าหยี

คำถามนี้พวกเขาอยากจะถามตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว

เวินเส้าหยีกับพวกเขานั้นเป็นคู่ปรับกันราวน้ำกับไฟ และพวกเขายังข่มเหงเวินเส้าหยีถึงเพียงนี้ ด้วยสถานะและตำแหน่งของเขา เขาไม่จำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือเลย

มือที่ถือร่มของเวินเส้าหยีบีบแน่น ริมฝีปากที่เม้มแน่นขยับ กำลังจะอธิบาย กู้ชูหน่วนได้ชิงเอ่ยขึ้นก่อนว่า

"เพราะโซ่ตรวนที่ขาของเขามีแต่ข้าที่ไขได้ หากข้าตายไปแล้ว ชาตินี้เขาคงได้แต่มีชีวิตอยู่อย่างอับอายเช่นนี้ตลอดไป อีกอย่าง เขาถูกข้าวางพิษ……"

ถูกพิษ

ถูกพิษจริงหรือ

ทำไมร่างกายเขาจึงไม่รับรู้ถึงร่องรอยการถูกวางยาพิษเลย

พวกเสี่ยวลู่ต่างก็รู้สึกสงสัย

นายหญิงไปวางพิษเวินเส้าหยีตั้งแต่เมื่อไหร่

ทำไมพวกนางจึงมองไม่เห็น

แม้แต่เวินเส้าหยีก็ยังสงสัยว่าสิ่งที่กู้ชูหน่วนพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่

นางวางพิษจริงๆ หรือแค่ขู่สุดยอดผู้อาวุโสทั้งสองเท่านั้น

ถ้าหากเป็นขู่สุดยอดผู้อาวุโสทั้งสอง นางไม่กลัวว่าเขาจะเปิดโปงหรือ

"ทำไม ไม่เชื่อหรือ เช่นนั้นท่านก็ลองเปิดแขนเสื้อขึ้น ดูที่ข้อมือของท่านซิ"

เวินเส้าหยีเลิกแขนเสื้อขึ้นอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง บนข้อมือของเขามีรอยงูอยู่เส้นหนึ่ง

รอยงูนั้นเป็นสีน้ำตาลอมดำ ดูเหมือนจริงราวกับมีชีวิต รูปร่างเหมือนกับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์อยู่หลายส่วน

"แล้วเจ้าลองใช้พลังภายในสำรวจดูที่จุดตันเถียนของตนเอง"

พอเวินเส้าหยีเริ่มใช้พลังภายใน จุดตันเถียนของเขาก็ปวดขึ้นมาจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้า

ผู้หญิงคนนี้ได้ฉวยโอกาสขณะที่เขาไม่ระวังตัว วางยาพิษเขาจริงๆด้วย

กู้ชูหน่วนพูดเสียงเรียบว่า"ถ้าวางยาพิษแล้วถูกพวกท่านจับได้ จะเรียกว่าเทพแห่งยาพิษได้หรือ "

"……"

"หัวหน้าเผ่าน้อย พลังภายในของท่านเล่า ทำไม่จึงได้อ่อนแอเช่นนี้"

สุดยอดผู้อาวุโสทั้งสองต่างก็อยู่ในระดับหก ตอนที่เวินเส้าหยีเคลื่อนลมปราณ พวกเขาก็รู้แล้วว่าพลังภายในของเวินเส้าหยีเหลืออยู่เท่าไหร่

เวินเส้าหยียิ้มขมขื่น "เกิดเหตุไม่คาดคิดเล็กน้อย วรยุทธจึง……หายไปบางส่วน"

นี่มันหายไปบางส่วนอย่างนั้นหรือ

นี่มันแทบจะหายไปหมดแล้ว เหลือแค่พลังระดับหนึ่งเท่านั้นเอง

แม้แต่ลูกศิษย์ระดับสุดของเผ่าเทียนเฟิ่น ยังมีวรยุทธที่สูงกว่าระดับหนึ่ง

เขาที่เป็นถึงหัวหน้าเผ่าน้อย กลับถูกคนอื่นทำลายวรยุทธจนเหลือแค่ระดับที่หนึ่ง นี่มันเป็นการท้าทายเผ่าเทียนเฟิ่นพวกเขาอย่างไม่ไว้หน้าเลยสักนิด

"เจ้าสมควรตาย"

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยเกิดไอสังหารขึ้นมา ยกมือขวาขึ้นกลางอากาศ ฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมาทันที ไอสังหารหนักหน่วง แทบจะครอบคลุมไปทั้งผืนป่า

เวินเส้าหยีรีบอธิบายว่า "สุดยอดผู้อาวุโสทั้งสอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับกู้ชูหน่วน เป็นข้าเองที่ทำให้สูญเสียวรยุทธไป พวกเรา……อย่างไรเสียก็เอาเรื่องมุกมังกรเป็นหลัก วรยุทธของข้าท่านค่อยหาวิธีช่วยข้าฟื้นฟูภายหลังก็ได้"

"มุกมังกรกับพวกเขา ข้าจะเอาทั้งหมด"หางตาของสุดยอดผู้อาวุโสอั้นเฮยมีแววแห่งความกราดเกรี้ยวผุดขึ้นมา