บทที่ 720 เส้าหยีทำผิด

กู้ชูหน่วนรู้ดีว่า สามารถประวิงเวลารอได้จนผ่านไปสองก้านธูปถือว่าเป็นความอดทนสูงสุดของสุดยอดผู้อาวุโสทั้งสองของเผ่าเทียนเฟิ่นแล้ว ถ้ายังเสียเวลาต่อไป จะเป็นผลร้ายมากกว่าผลดีต่อนาง

นางค่อยๆลุกขึ้น ตบเสื้อผ้าที่ยับย่นของตนเอง กวาดตามองไปยังทิศทางที่พวกเจี่ยงเสวียจากไป

จากไปเป็นเวลาสองก้านธูปแล้ว น่าจะปลอดภัยแล้ว

กู้ชูหน่วนโยนขาขวดหนึ่งออกไปให้สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเย่อย่างสบายใจ"นี่ ยาถอนพิษ วันละหนึ่งเม็ด กินติดต่อกันสามวัน พิษในตัวของเวินเส้าหยีก็จะถูกถอนไปเอง"

สุดยอดผู้อาวุโสอั้นเย่ดมกลิ่นของยาถอนพิษ อาศัยประสบการณ์หลายปีของเขา กลับดมไม่ออกว่าในยาถอนพิษนั้นมีส่วนผสมของอะไรอยู่บ้าง

"ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าเผ่าน้อย เจ้ารอการทำลายล้างเก้าชั่วโคตรได้เลย"

กู้ชูหน่วนยิ้มเยาะ

เก้าชั่วโคตร

นางยังไม่รู้เลยว่าเก้าชั่วโคตรของตนเองอยู่ที่ใด

"เส้าหยี เจ้ามานี่"

เวินเส้าหยีมองไปที่กู้ชูหน่วน แล้วมองไปทางสุดยอดผู้อาวุโสทั้งสอง เก็บร่มน้ำมัน ค่อยๆเดินไปทางสุดยอดผู้อาวุโส

"เส้าหยีทำผิด ทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองท่านต้องเป็นห่วง"ง

แม้ว่าสุดยอดผู้อาวุโสทั้งสองของเผ่าเทียนเฟิ่นจะอำมหิตไร้ปรานี แต่เวินเส้าหยีเป็นคนที่พวกเขาดูแลมาตั้งแต่เด็ก ความสามารถทั้งหมดของเขา ล้วนมีพวกเขาเป็นผู้ถ่ายทอดวิชาให้

ก่อนหน้านี้ เขาเป็นคนที่พวกเขารู้สึกภูมิใจมาตลอด

แต่ตอนนี้ ความภาคภูมิใจอันสูงส่งของพวกเขา กลับถูกคนอื่นทำลายวรยุทธจนเหลือพลังแค่ระดับหนึ่ง บนข้อเท้ายังถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน จะไม่ให้พวกเขารู้สึกเจ็บใจได้อย่างไร

"พวกข้าจะช่วยเจ้าระบายความแค้นเอง"

แค่คำพูดประโยคเดียวเหมือนการประกาศศักดา

ไม่ว่าใครก็ตามที่กระทำการเหยียดหยามหรือทำร้ายเวินเส้าหยี จำต้องได้รับการล้างแค้นจากพวกเขาอย่างสาสม

มุมปากของเวินเส้าหยีขยับ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

"มุกมังกรกับกุญแจเล่า"

"กุญแจอยู่ที่สำนักวิญญาณมืด ส่วนมุกมังกร……ข้ารู้ว่าพวกท่านจะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะแย่งชิงมุกมังกร ฉะนั้นข้าก็เลยซ่อนมันไว้ในที่ที่ปลอดภัยมาก "