บทที่ 734 หลอมรวมมุกมังกรไม่ได้

“เตาหลอมยาอันนี้ถูกทิ้งไว้เมื่อหนึ่งพันปีก่อน มีเพียงมันเท่านั้นที่สามารถบรรจุมุกมังกรทั้งเจ็ดเม็ดได้”

ผู้อาวุโสเก้ามองดูเตาหลอมยาด้วยความรู้สึกอนิจจังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

หลายพันปีมานี้เตาหลอมยาได้สูญหายไปหลายครั้ง และทุกครั้งที่พวกเขาต้องพยายามทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อหากลับมา

เพื่อที่จะปกป้องเตาหลอมยาเตานี้ คนเผ่าหยกของพวกเขาก็สละชีวิตไปไม่น้อย

มุกมังกรทั้งเจ็ดแบ่งเป็นสีแดงส้มเหลืองเขียวฟ้าน้ำเงินม่วงเจ็ดสี มุกมังกรทุกเม็ดล้วนเปล่งประกายแวววาว

ไม่ว่าจะเป็นมุกมังกรเม็ดไหน ก็เป็นการทุ่มเทด้วยเลือดเนื้ออย่างนับไม่ถ้วนของพวกเขา ผู้คนหลายยุคสมัยรุ่นแล้วรุ่นเล่าต้องเสาะหามากว่าจะรวบรวมให้ครบได้

ผู้อาวุโสหลายคนหลั่งน้ำตาอย่างคุมตัวเองไม่ได้

แต่กู้ชูหน่วนก็ไม่ได้เวลามากมายนักที่จะมารู้สึกเศร้าเสียใจ

นางรู้เพียงแค่พี่เฉินเฟยของนางแทบจะทนไม่ไหวแล้ว นางเสียเวลาไปสักนาทีเดียว พี่เฉินเฟยก็มีสิทธิ์จะเสียชีวิตได้มากขึ้น

และนาง ไม่มีทางยอมรับที่พี่เฉินเฟยจะเสียชีวิตไปต่อหน้านางได้

“เลือดของข้าต้องใช้อย่างไร?”

“เอาเลือดของท่านหยดลงไปในเตาหลอมยาทันที”

“มีเงื่อนไขปริมาณการใช้เลือดหรือไม่?”

“นี่......น่าจะไม่มี คนรุ่นก่อนไม่ได้บอกเกี่ยวกับเงื่อนไขปริมาณการใช้เลือดเอาไว้”

กู้ชูหน่วนพยักหน้า กัดนิ้วของตัวเองและเอาเลือดหยดลงในเตาหลอมยา

เมื่อเตาหลอมยาสัมผัสกับเลือดของนาง ทันใดนั้นก็เกิดเสียงร้องของนกฟีนิกซ์ดังขึ้น กระทั่งยังมีฟีนิกซ์หลากสีที่มีสีสันถึงเจ็ดสีตัวหนึ่งบินฉวัดเฉวียนไปมา วนเวียนอยู่รอบๆเตาหลอมยา

“เกิดอะไรขึ้นกับฟีนิกซ์หลากสีตัวนี้?”

ผู้อาวุโสหลายคนมองหน้ากัน

พวกเขาไม่เข้าใจเช่นกัน

บางทีอาจจะมีเพียงผู้อาวุโสใหญ่เท่านั้นที่รู้ แต่ตอนนี้ผู้อาวุโสใหญ่ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ก็ไม่รู้ และไม่รู้เบาะแสเช่นกัน