บทที่ 786 ไม่ทันเวลาแล้ว

กู้ชูหน่วนเหลือบมองผู้อาวุโสหกแวบหนึ่ง แล้วรีบเดินไปที่เหวลึกอนันต์

“เวินเส้าหยีเป็นอย่างไรบ้าง?”

“วางใจเถอะ ข้าออมมือแล้ว กระดูกสะบักของเวินเส้าหยีไม่ได้ถูกดึงทั้งหมด เพียงแค่เจ้ารักษาได้ทันเวลา กระดูกสะบักของเวินเส้าหยีจะต้องต่อกันได้แน่”

ฝีเท้าของกู้ชูหน่วนเร่งรีบ

นางไม่กล้าจินตนาการจริงๆ หากว่าช่วยกลับมาไม่ได้ เช่นนั้นทั้งชีวิตนี้ของเวินเส้าหยีก็ไม่เท่ากับว่าพังทลายไปแล้วหรือ

“อาหน่วน เวินเส้าหยีเจ้าหมานั่นเป็นหัวหน้าเผ่าน้อยของเผ่าเทียนเฟิ่น ทำไมพวกเราต้องเสี่ยงต่อการล่วงเกินคนทั้งเผ่าเพื่อไปช่วยเขาด้วย?”

“เขาเป็นหัวหน้าเผ่าน้อยของเผ่าเทียนเฟิ่นไม่ผิด แต่เขาไม่เคยทำเรื่องผิดใดๆที่ทำร้ายเผ่าหยก ข้าเชื่อ อนาคตเขาก็จะไม่ทำเรื่องที่ผิดต่อเผ่าหยกอย่างง่ายดายเช่นกัน นิสัยเดิมของเขาไม่ได้เลวร้าย”

“รู้คนรู้หน้าไม่รู้ใจ เรื่องแบบนี้ใครๆก็รู้นะ”

ผู้อาวุโสหกเปล่งเสียงออกมาอย่างเย็นชา เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ทีแรกเขาไม่ได้อยากช่วยกู้ชูหน่วน แต่สุดยอดผู้อาวุโสกับผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆคิดจะให้เวินเส้าหยีอุทิศตัวทั้งเป็น และต้องการมอบความตายด้วยเหล้าพิษให้เย่จิ่งหานไปพร้อมกัน เขากลัวว่ากู้ชูหน่วนจะเสียใจ จึงแอบเอาแผนการของสุดยอดผู้อาวุโสและคนอื่นบอกกับกู้ชูหน่วน

คิดไม่ถึงว่ากู้ชูหน่วนจะคิดวิธีการเช่นนี้ออกมาได้จริงๆ

นางสั่งให้คนทำลายวิทยายุทธของเวินเส้าหยี ดึงกระดูกสะบัก ขังไว้ที่เหวลึกอนันต์ชั่วนิรันดร์ ยืมสิ่งนี้มาแสดงให้เห็นว่า นางเป็นหนึ่งเดียวกับเผ่าหยก มีความเกลียดแค้นฝังลึกเข้ากระดูกต่อเวินเส้าหยี แต่เพราะบุญคุณก่อนหน้านี้ นางจึงไม่ได้ฆ่าเขา

แม้จะไม่ฆ่า แต่กลับใช้วิธีการอันโหดเหี้ยมยิ่งกว่ามาต่อกรกับเวินเส้าหยี

พวกชั้นสูงเหล่านั้นของเผ่าหยกก็สามารถยอมรับได้

ประการที่สอง เพื่อปกป้องเย่จิ่งหาน นางจงใจลงมือกับเวินเส้าหยีก่อน เป็นฉากบังหน้า สร้างความสับสนให้กับชนชั้นสูงของเผ่าหยก

ด้านหนึ่งก็ใช้ชีวิตของตัวเองเพื่อข่มขู่ บีบบังคับให้สุดยอดผู้อาวุโสกับผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆปล่อยเย่จิ่งหานไป

ทีแรกสำหรับเวินเส้าหยีและเย่จิ่งหาน พวกสุดยอดผู้อาวุโสก็คิดจะฆ่าไปโดยตรง

แต่กู้ชูหน่วนสังหารไปหนึ่งปกป้องไว้หนึ่ง ก็นับว่าให้ทางลงกับพวกเขาแล้ว

สุดยอดผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆจำเป็นต้องเป็นห่วงความรู้สึกและตำแหน่งของหัวหน้าเผ่า จึงทำได้เพียงฝืนใจเห็นด้วยที่จะให้เย่จิ่งหานจากไป

เพียงแต่....

เขาคิดไม่ตกจริงๆ ทำไมอาหน่วนถึงต้องพูดคำที่ตัดเยื่อใยอย่างใจดำเช่นนั้นกับเย่จิ่งหานด้วย

หรือว่านางคิดว่าตัวเองเป็นพี่น้องแท้ๆกับเย่จิ่งหานมาตลอดเช่นนั้นหรือ?

ก็ถูก ก็ไม่ได้มีใครบอกนางเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา อาหน่วนจะต้องคิดว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกันแน่นอนอยู่แล้ว

ผู้อาวุโสหกมีใจอยากจะบอกความจริงแก่กู้ชูหน่วน

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องราวทุกสิ่งทุกอย่างที่คนเงาทำกับอดีตหัวหน้าเผ่ารวมทั้งเผ่าหยกแล้ว เขาก็ไม่มีทางให้อภัยได้จริงๆ

“อาหน่วน เรื่องที่พวกเราไปที่เหวลึกอนันต์ หากว่าสุดยอดผู้อาวุโสและคนอื่นๆรู้เข้าจะทำเช่นไร? เจ้าว่าพวกเขาจะขับไล่ข้าออกจากเผ่าหยกหรือไม่? หากว่าข้าโดนขับไล่ออกไปแล้ว เจ้าจะต้องช่วยพูดให้ข้านะ”

“วางใจเถอะ แม้ว่าสุดยอดผู้อาวุโสจะรู้เข้า ก็ไม่กล้าพูดอะไร”

อย่างมากก็แค่ฆ่าเวินเส้าหยีไปซะภายใต้ความโกรธ

คิดถึงเรื่องที่คนรับใช้รายงานเมื่อครู่

พวกตาแก่อมตะเหล่านั้นของเผ่าเทียนเฟิ่นที่ยังอยู่ด้านนอกก็ไม่ยอมแพ้ คิดทุกวิถีทางต้องการจะเข้ามาที่เผ่าหยก กระทั่งยังมีความเสี่ยงที่จะทำลายม่านอาคมชั้นสองของเผ่าหยกได้รางๆแล้วด้วย

กู้ชูหน่วนก็ไม่รู้ว่าการช่วยเวินเส้าหยีนั้นถูกหรือผิดกันแน่

แต่ถ้าไม่ช่วย กลัวว่านางก็คงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

วนอ้อมการรักษาเวรยามและค่ายกลมากมายด้วยความรีบเร่งอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดกู้ชูหน่วนและผู้อาวุโสหกก็มาถึงเหวลึกอนันต์แล้ว

จากชื่อก็ความสามารถรู้ความหมายโดยนัยได้ เหวลึกอนันต์ตั้งอยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในเผ่าหยก ในนี้มองไม่เห็นเดือนไม่เห็นตะวันตลอดทั้งปี มีกลิ่นเน่าเหม็นและอับชื้น

“อยู่ที่ไหน?”

เบื้องหน้ามีห้องขังมากมาย หาไปทีละห้องๆ ต้องสิ้นเปลืองเวลานานเพียงใด

อาการบาดเจ็บของเวินเส้าหยีล่าช้าอีกไม่ได้ ล่าช้าต่อไป นางไม่กล้าคิดถึงผลลัพธ์สุดท้ายจริงๆ

“เอ่อนี่......ก่อนหน้านี้หลายปีข้าเคยมาครั้งหนึ่ง ตอนนั้นดื่มเหล้าจนเมามาย โดยละเอียดก็จำไม่ได้ว่ามีกี่ห้อง ข้า.....ลืมไปหมดแล้ว อีกทั้งข้าก็ไม่รู้ด้วยว่าเวินเส้าหยีถูกขังไว้ที่ไหน”

“ท่านกับผู้อาวุโสรองเป็นคนเอาเขาเข้ามาขังไว้ไม่ใช่หรือ?”

“เป็นข้าที่เอาเข้ามาขังกับผู้อาวุโสรองไม่ผิด แต่ว่า....แต่ว่าพวกเขารังเกียจที่ข้ามักจะดื่มเหล้าจนทำให้เสียเรื่อง จึงไม่ให้ข้าเข้ามา ดังนั้น.....”

กู้ชูหน่วนถูกเขาทำให้โมโหจนมีความคิดอยากตายแล้ว

นางมอบหมายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า จะต้องยืนยันให้ได้ว่าเวินเส้าหยีถูกขังอยู่ที่ห้องไหน เพราะเวลาที่เหลือให้เขามีไม่มาก”

ล่าช้าไปเพียงนิดเดียว เวินเส้าหยีก็จะถูกทำลายแล้ว

แต่ตอนนี้ ผู้อาวุโสหกบอกนางว่า เขาไม่รู้ว่าเวินเส้าหยีถูกขังอยู่ที่ไหน